De man zonder ziekte

Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "'Alles goed met Aida?' vraagt hij. 
'Goed, hoe is het daar, Samarendra?' antwoordt zijn moeder. Zijn moeder is hem altijd Samarendra blijven noemen, alsof ze hem eraan wilde herinneren dat hij niet aan zijn naam kon ontkomen."

Sam is een Zwitser met het uiterlijk van een Indiër. In een neutraal land, valt hij op die manier best op. Wanneer hij zijn studie tot architect afgerond heeft, neemt hij deel aan een wedstrijd om een opera in Bagdad te bouwen. Hij belandt bij de drie besten en wordt uitgenodigd voor prospectie in Irak. Hoewel de veiligheid hem verzekerd wordt, belandt hij al snel in nauwe schoentjes. Hij wordt vastgenomen en gemarteld om uiteindelijk bevrijd te worden. Deze gebeurtenis bezorgt hem een PTSS.
Enkele maanden later gaat hij naar Dubaï, waar hij een bibliotheek met bunker mag ontwerpen, maar ook hier achtervolgt de verdachtmaking hem.

Eindelijk nog eens een Grunberg waar ik met volle teugen van genoten heb. Aanvankelijk stoorde ik me aan de loze overpeinzingen die Sam door de verteller opgelegd krijgt. Wanneer de situatie benarder wordt, verdwijnen deze (gelukkig), en dringt de vertelstijl zich minder op. Het verhaal is prachtig geconstrueerd zoals dat betaamt bij een roman over architectuur. Al vraag ik me af of ik het geheel niet anders moet durven te interpreteren (zoals in het boek geopperd wordt over architectuur). Misschien vraagt dit om een tweede leesbeurt.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Dennis P. op 27 februari 2013:
En die tweede leesbeurt komt eraan; dankzij de Gouden Boekenuil.

Gelezen door: André Oyen (3409 boeken)

Citaat: "De martelkamer leek een sanatorium, hij is er al met al als een beter mens uitgekomen. "

Op 19 januari 2010 doodt een Mossad-commando de Hamas-topman Mahmoud al-Mabhouh in Dubai. In De man zonder ziekte, de nieuwe roman van Arnon Grunberg, draait Samarendra Ambami op voor deze moord. Samarendra is een Zwitserse architect van Indische herkomst. Hij verkiest trouwens de naam Sam omdat hij de mensen niet wil confronteren met zijn exotische afkomst, ‘want het exotische dat is meer iets voor op vakantie’zoals hij zelf debiteert. Zijn Indiase uiterlijk wekte wel eens verwarring, een keer had een man in een café over het gele gevaar gesproken en daarbij nadrukkelijk Sams kant uit gekeken. Zijn zus heeft een spierziekte, hij niet. Hij heeft geen rolstoel nodig, geen permanente verzorging, hij is heer en meester over zijn eigen lichaam. Zo was hij eerst het kind geweest, vervolgens de jongen en nu de man zonder ziekte. Wat hij verder ook is en nog zal worden, hij is vooral gezond, zowel geestelijk als lichamelijk.

Hij reist af naar Bagdad om een nieuw operagebouw te ontwerpen. Sam is een man die ervan overtuigd is dat een architect het leven van de mens mooier en makkelijker moet maken. De Irakezen zitten echter niet te wachten op alweer een westerling die het hen allemaal komt vertellen. Na een bevreemde trip wordt hij verdacht van spionage en belandt hij in een cel waar hij gemarteld wordt. In deze wrange scènes confronteert Grunberg je met zijn hyperrationele kijk met de intimiteit tussen dader en slachtoffer. Op het laatste ogenblik wordt Sam bevrijd, maar een tijdje later krijgt hij opnieuw een opdracht uit het Midden-Oosten. Hij gaat de Nationale Bibliotheek in Dubai bouwen.
Sams moeder protesteert, maar hij weet haar te overtuigen: ‘De Emiraten is vooral een kapitalistisch en niet zozeer een streng islamitisch land. Een plek waar geld de meeste problemen kan oplossen… Als geld problemen kan oplossen, zal het daar wel veilig zijn.’ Toch loopt het fout. Wanneer Sam in Dubai met alcohol in de wagen wordt tegengehouden, vliegt hij opnieuw de cel in.

De roman begint vrij klassiek maar met de bladzijde wordt hij vreemder en typisch Grunberg. De man zonder ziekte is een mengeling van De man zonder eigenschappen, de klassieker van Robert Mussil en Het proces van Kafka. Typisch duister en donker als we van Grunberg gewoon zijn zet deze ongemeen sterke roman de lezer regelmatig op het verkeerde been.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Marc Dilliën (135 boeken)

Citaat: "Of het zo is weet hij niet eens zeker, maar hij verlangt naar haar urine.
"Het is wel vies," Ze spreekt het woord "vies" uit zoals een kleuter dat zou doen, met een walging die niet van opwinding te onderscheiden is."

Weer een heerlijk tegendraadse Grunberg, vol valse bodems.

Sam, een Zwitser met een  Indische vader, maakt kans om als jong architect een operagebouw in Bagdad te ontwerpen. In Bagdad belandt hij in de gevangenis en komt slechts vrij dankzij het Rode Kruis. Is Sam echt de naïve architect, die enkel denkt aan zijn nieuw ontwerp, of is hij een spion waarvoor de Irakezen hem houden? En wie is Hamid Mahmoud werkelijk.

Het tweede deel van de roman is een spiegeling, waarbij Bagdad wordt vervangen door Dubai en het operagebouw door een bibliotheek met bunker.
 
In deze roman is niets wat het lijkt, personages hebben verborgen kantjes (wat te denken van John brady en zijn werk als inschatter van risico's), maar het is vooral de zeer pakkende manier waarop de auteur de beklemmende sfeer in Bagdad beschrijft, met zijn altijd aanwezige dreiging van geweld en vervolgens de artificiële leefwereld in Dubai.
Het is alsof er een voortdurende, onderhuidse dreiging heerst waarin de personages zich bewegen.

Opmerkelijk vlotte stijl, zeer rake observaties, levensechte figuren in een wrang verhaal, weer een Grunberg op zeer hoog niveau.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

Hmmm, speciaal is het wel. Tot mijn lievelingsboeken gaat het niet behoren, maar ik was wel geïntrigeerd.
Het hoofdpersonage gaat een nieuw operagebouw bouwen in Bagdad. De relatie met zijn zuster is ook heel bijzonder, vind ik mooi uitgetekend. Ik twijfel nog of ik het nou geniaal vind of niet. In ieder geval een boek dat aan je kleeft, dat je wakker schudt...

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Majo de Saedeleer (41 boeken)

Citaat: "'Hond,' zegt de officier. Op een toon alsof Sam echt 'Hond' heet, alsof Samarendra niet meer was dan een koosnaam die bij officiële gelegenheden, en op een bepaalde manier is dit een officiële gelegenheid, ongepast is. 'Dus jij denkt dat je mij kunt omkopen?'"

Zeer onderhoudend boek. Heeft me geboeid van begin tot einde. Al snel krijg je een duidelijk beeld van wie de personages precies zijn. Spannend en zeer vlot geschreven. Je leest het boek uit zonder dat je er erg in hebt. En dat is tevens ook mijn belangrijkste minpuntje. Het lijkt me dat Grunberg met een deadline zat die hij bijna niet wist te halen en daarom maar 'raprap' het slot geschreven heeft. Jammer, hij had er gerust dieper op kunnen ingaan. Ook blijf ik wel nog met enkele vragen zitten, maar die zal ik hier niet stellen anders geef ik misschien al teveel prijs voor de toekomstige lezers.

Al bij al: zeer leuke leeservaring en toch wel een aanrader.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Midu (3 boeken)

Citaat: ""'Hond,' zegt de officier. Op een toon alsof Sam echt 'Hond' heet, alsof Samarendra niet meer was dan een koosnaam die bij officiële gelegenheden, en op een bepaalde manier is dit een officiële gelegenheid, ongepast is. 'Dus jij denkt dat je mij kunt omkopen?'""

Zeer onderhoudend boek. Heeft me geboeid van begin tot einde. Al snel krijg je een duidelijk beeld van wie de personages precies zijn. Spannend en zeer vlot geschreven. Je leest het boek uit zonder dat je er erg in hebt. En dat is tevens ook mijn belangrijkste minpuntje. Het lijkt me dat Grunberg met een deadline zat die hij bijna niet wist te halen en daarom maar 'raprap' het slot geschreven heeft. Jammer, hij had er gerust dieper op kunnen ingaan. Ook blijf ik wel nog met enkele vragen zitten, maar die zal ik hier niet stellen anders geef ik misschien al teveel prijs voor de toekomstige lezers. Al bij al: zeer leuke leeservaring en toch wel een aanrader.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Ka Vee (51 boeken)

M'n tweede Grunberg, en dit boek heb ik liever gelezen dan Onze Oom. Een architect belandt eerst in Irak, Bagdad, waar hij een operagebouw zou ontwerpen. De sfeer is al meteen gezet, want Sam wordt op mysterieuze wijze gevangen genomen en vernederd tot op het bot. De beklemming wordt nog sterker wanneer in het tweede deel van het verhaal de geschiedenis zich herhaalt. Sam wordt bouwmeester voor de sjeik van Dubai, en zal daar de grootste bibliotheek ter wereld, incluis bunker, bouwen.
En Grunberg zou Grunberg niet zijn als hij niet voor een schitterende apotheose koos. Wat houdt hij de touwtjes weer strak in de hand, hoe virtuoos bouwt hij z'n verhaallijnen weer uit, z'n roman staat als een kathedraal! Ik kan niet goed uitleggen waarom, maar soms zag ik Chaplin voor me, die meedraaide in de radertjes van de machine in Modern Times, alles klikte zo mooi in elkaar en getuigde van een perfecte beheersing van het moment in de tijd. Ik ben overtuigd ! Graag meer van deze Meneer Grunberg.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Peter Geiregat (458 boeken)

Citaat: "Eén keer had een man over het gele gevaar gesproken en daarbij uitdrukkelijk naar Samarendra gekeken."

Samarendra Ambani is een Zwitsers architect met Indiase roots. Nina is zijn perfecte vriendin, maar zijn zusje Aida is zijn grote liefde. Door haar spierziekte is ze tot weinig in staat, maar voor haar heeft Sam alles over. Als hij uitgenodigd wordt als laureaat van een architectenwedstrijd in Bagdad gaat het grondig fout. Zijn beschermers laten hem in de steek en hij gaat alleen op pad. Hij wordt aangehouden, opgesloten en gemarteld. Vrij snel komt hij vrij, maar zijn gebroken en scheefgegroeide neus zal voor altijd een litteken zijn. Jaren later heeft hij met zijn compagnon een opdracht binnengehaald in Dubai. Als hij alleen naar ginder gaat loopt het weer fout.

Op een pokeravondje drinkt hij teveel en als hij nadien een ongeval heeft, wordt een fles whisky in zijn auto aangetroffen. Hij wordt opgepakt, maar algauw wordt er niet meer over deze overtreding gesproken. Hij wordt beschuldigd van spionage. Zijn codenaam zou de man zonder ziekte zijn. De Zwitserse ambassade huurt een advocaat om hem vrij te pleiten van spionage maar in eerste aanleg verliezen ze het proces. In hoger beroep...

Dit is een heel volwassen boek met knipogen naar de architectuur en de actualiteit. We leven niet (meer) in een normale wereld lijkt de ondertoon te zijn. Elke stap buiten het vertrouwde kan eindigen in waanzin. Toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat dit boek een 'tussendoortje' is. Het einde beklijft wel, maar het leesproces betreedt veel grijze zones.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Dubai