Perfecte stilte

Gelezen door: Peter Geiregat (448 boeken)

Citaat: "Was ik toevallig die volgende keer, een sóórt volgende keer?
'Ja, ik denk het wel.'"

David en Emma wonen circa tien jaar samen. Hun relatie vormt de rode draad in dit boek, maar eigenlijk volgen we de geschiedenis van David. Toen hij ongeveer veertien was stapte zijn jeugdvriendin Valerie (letterlijk) uit het leven. Enkele maanden later verdween zijn jeugdvriend Simon spoorloos. Ook de ouders van David kwamen op tragische wijze om het leven. Hij draagt het geheim van Valeries dood met zich mee. Hij twijfelt of hij het tientallen jaren later toch nog aan Valeries moeder zal vertellen. Hij vertelt het in ieder geval aan haar vader die op dat moment dement is/lijkt. Hij draagt een schuldgevoel met zich mee omdat hij de dood van Valerie misschien had kunnen voorkomen. Als hij toen op tijd ingegrepen had bij het 'bezoek' van Rollo Towinaldi aan Valerie, dan...?

Jaren later -hij is nu 57- tracht David in te grijpen als een vrouw wordt aangerand en mishandeld. Hij is niet uit het juiste hout gesneden om een held te zijn, want hij wordt in elkaar geslagen en moet weken revalideren. We volgen David tijdens flashbacks. Als filmmaker ontmoet hij interessante mensen die op hun beurt een personage in zijn films worden (en dus ook in het boek). Al die ontmoetingen leiden tot (gebrek aan) zelfinzicht. Het boek eindigt met een ontmoeting tussen David en het andere slachtoffer in het boek, Anne-Marit.

Er komen heel wat personages aan bod die het boek kruiden, maar ook de nodige diepgang bemoeilijken. We concentreren ons op David, waardoor we volkomen opgenomen worden in zijn zoektocht, waarbij de andere personages figureren als passanten. Soms voor even, andere voor altijd. Dit boek staat voorlopig in de longlist van de gouden uil, maar mag van mij gerust ook op de shortlist terecht komen. Ruim tweehonderd bladzijden beklemming die zich niet in een rechtlijnig verhaal laat vatten. Heel mooi.

 

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Marita Schaukens op 9 augustus 2019:
Ook deze roman van Verbogt is meeslepend en moeilijk weg te leggen. De laatste, eenvoudige, maar betekenisvolle zin van Anne-Marit: "Ik lach.", vind ik prachtig. Na drie romans van deze Nederlandse auteur durf ik te stellen dat hij een coherent oeuvre heeft: zoekende mensen, geen helden, falende mannen, slachtoffers van misdaden, van gebeurtenissen in het verleden ... Nostalgie, herinneringen, wat een sfeer ...
superwoman op 8 maart 2012:
Het verhaal is niet vrolijk maar het is mooi geschreven. De persoon die vertelt legt al zijn gevoelens bloot en kan er uiteindelijk niet aan onderuit toe te geven aan wat hij meesleept uit zijn verleden. Valt best te genieten.