Tonio

Gelezen door: Majo de Saedeleer (41 boeken)

Ik heb een hartverscheurend mooi boek gelezen. Ik heb eraan getwijfeld of ik het u mee kon geven als vakantielectuur. Als uw criterium is dat de vakantieboeken ‘ontspannend’ moeten zijn, kies een ander. Als u ‘spannend’ gelijk schakelt met detectives en achtervolgingsscènes: nee. Als u feel-good en happy endings wil: fout.

Maar wie gaat voor een aangrijpende leeservaring van een onvergelijkbaar auteur is er Tonio, het nieuwste boek van A.F.Th. van der Heijden. De schrijver zelf noemt dit boek ‘een requiemroman’. Tonio is een in memoriam voor zijn enige zoon die een jaar geleden verongelukte.

Stel je voor wat je je niet wil voorstellen als ouder: je kind gaat dood. Toen dit vreselijks recent een aantal schrijvers overkwam ( Anna Enquist, P.F. Thomése, Jeroen Brouwers…) deden ze wat misschien het enige is dat een auteur kan doen om de pijn te lijf te gaan: schrijven. En dat leverde prachtige literatuur op. Ook A.F.Th . spreidt de beleving van zijn wanhopig verdriet ten toon maar ook zijn stilistisch meesterschap.

Al ligt het boek nog geen maand in de winkel, er is al heel veel over geschreven. Zonder uitzondering positief, ook door recensenten die er niet van verdacht kunnen worden uit piëteit  hun kritiek in te houden. Ik ga daar niets aan toevoegen. Alleen iets over hoe ik het gelezen heb. Het is een dik boek. Meer dan 600 pagina’s in paperback. Ik heb eraan gelezen van de laatste week van mei tot Pinksterzondag. Bij moment kon ik het niet wegleggen. Bij momenten kon ik niet verder lezen.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Wendy Benoy op 5 augustus 2012:
Ik heb het ook net uit en vond het inderdaad erg aangrijpend. Je kan helemaal meeleven met de auteur en zijn vrouw. Doorheen het boek lijkt het of je Tonio zelf gekend hebt.

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

Dit boek heb ik net uit. Het werd alom geprezen in de pers, en terecht. Verscheurend mooi. Ontspannende lectuur? Nee. Aangrijpend? Absoluut.
De auteur beschrijft het proces waar hij doorheen moet als zijn zoon door een banaal ongeval om het leven komt. Tonio was een beetje aangeschoten op de fiets, de auto reed wat te snel.

Helaas, het kan ons allemaal overkomen. Aan wat er allemaal gezegd is over de inhoud en de stijl van het boek kan ik niets toevoegen wat een meerwaarde zou zijn, alleen dat ik het aanraad als je een serene leeservaring wilt doormaken, als je even met je binnenste zelf wil geconfronteerd worden. Al ben ik meestal niet zo te vinden voor hedendaagse Nederlandstalige literatuur, voor dit boek maak ik grààg een uitzondering.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Agnes Poesen (291 boeken)

Werkelijk een ware ode van een vader aan zijn overleden zoon. Een heel eerlijk en open relaas over -misschien wel het ergste dat je kan overkomen - het verlies van je kind. Deze roman is zeker zware kost naar thematiek maar echt heel menselijk, eerlijk en puur weergegeven. Als lezer krijg je het portret van een zoon die blijmoedig en humorvol in het leven stond.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: sirog (320 boeken)

In deze roman laat de schrijver ons bondgenoot worden van zijn diepste zielsberoeringen aangaande een tragische gebeurtenis die heeft plaatsgevonden, namelijk de de dood van zijn zoon. Hij laat ons toe een kijkje nemen hoe een gezin dit doorspartelt. Het is sereen geschreven, gespekt met grappige anekdotes, maar zonder melig te worden. Door dit boek te schrijven heeft hij een deel van zijn verdriet van zich af kunnen schrijven, maar het blijft moeilijk om de dood van een kind te verwerken.
Ik denk dat we allen beseffen dat hij een subliem eerbetoon en één van zijn beste boeken heeft geschreven, maar hij heeft wel zijn zoon verloren. En dat geeft me bij het lezen toch een wrang gevoel. Het blijft een aangrijpende roman vol rauwe emoties.
Maar van één ding ben ik wel zeker, Tonio zou trots geweest zijn.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Nicole Janssens (28 boeken)

Citaat: "Dat was het dus: een digitaal kibbelpartijtje op Facebook had de loop der dingen verwrikt, en goed ook. Het Noodlot bediende zich tegenwoordig ook al van een social network."

Een onvergetelijk boek, een onvergetelijke jongen. Al heb je hem nooit gekend, je hebt het gevoel van wel. Je ziet hem als het ware door Amsterdam fietsen en je zou willen dat hij op het einde gewoon het beeld uitfietst... de opkomende zon tegemoet i.p.v. een Suzuki Swift.
Het meest kwellende: als hij en dat meisje er die zaterdag wel in geslaagd waren om hun plannen op elkaar af te stemmen, was alles misschien anders gelopen. Het heeft niet mogen zijn, zegt men dan, maar kan je dat ooit aanvaarden? Met dit boek heeft A.F.Th. van der Heijden zijn zoon onsterfelijker gemaakt dan zichzelf.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Lien Frederick (1 boeken)

Toen ik het boek voor me had liggen, dacht ik bij mezelf: "Het gaat een lange tijd duren voor ik hier klaar mee ga zijn." Dit bleek allemaal wel goed mee te vallen. Het boek is een 640 pagina’s lang verhaal over een schrijver die het verlies van zijn zoon probeert te verwerken. Het heeft me bekoord, en dat had ik, voor ik het begon te lezen, totaal niet verwacht. Het gezegde: Beoordeel een boek niet op zijn kaft, is hier zeer terecht. De manier waarop A.F. Th. Van der Heijden de herinneringen aan zijn zoon verwoord, vond ik zeer bewonderenswaardig. Hij laat de lezer echt kennismaken met Tonio, op een manier die ik niet verwacht had. Ik ben zelf al enkele dierbaren verloren en kon me inbeelden hoe moeilijk het soms geweest moet zijn. Je kan dat natuurlijk niet vergelijken met een kind verliezen, maar verlies blijft een zwaar onderwerp om over te schrijven. Een verkeersongeluk is namelijk zeer actueel. Dagelijks zijn er mensen die familie of vrienden verliezen door de verkeersdrukte.

De schrijfstijl die A.F. Th. Van der Heijden doorheen het boek hanteert, is zeker niet te zwaar om te lezen. Natuurlijk is het geen pageturner, maar voor mij zat er een zekere spanning in, omdat ik wou weten hoe de relatie tussen Tonio en Jenny zou vorderen.

Kort samengevat: Tonio is een zeer goed boek en ik ben ervan overtuigd dat hij trots zou zijn op het mooie eerbetoon van zijn vader.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Tine desmecht (1 boeken)

A. F. Th Van der Heijden wordt wakker op Pinkstermaandag 2010. Een dag zoals een andere, althans, dat dacht hij. Later die dag moet hij afscheid nemen van zijn zoon Tonio, die sterft aan de gevolgen van een verkeersongeval. Voor Tonio het einde, voor zijn vader een nieuw hoofdstuk in zijn leven. Hij uit zijn gevoelens in deze requiemroman. Ik kan mij niet voorstellen hoe zwaar het voor hem moet zijn, maar terwijl je het boek leest, voel je hoe de auteur gevangen zit in een kooi van onmacht en verdriet. Ik vond het fantastisch hoe Van der Heijden zijn zoon kon beschrijven. Tot in de details schrijft hij over zijn herinneringen. Tonio betekende duidelijk alles voor hem. Het blijft natuurlijk een dik boek, maar als je eenmaal meegaat in het verhaal, schreeuwt het om uitgelezen te worden.

Tonio is een sterke roman over een vader die zijn zoon verliest en probeert om dat te verwerken, om zich neer te leggen bij het noodlot. Misschien niet het beste boek om mee te ontspannen, maar wel een boeiend verhaal dat ik iedereen aan zou raden.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Cynthia Deganseman (1 boeken)

Die ene verschrikkelijke zonnige Pinksterdag werd een keerpunt in het leven van A.F.Th. Vanderheijden en zijn vrouw Miriam Rotenstreich. Op deze dag werd hun zoon Tonio van het leven ontnomen na een dramatisch verkeersongeluk. In deze requiemroman beschrijft Vanderheijden zijn intense verdriet aan de hand van een constante afwisseling van herinneringen uit het verleden gelinkt aan hedendaagse gebeurtenissen. Zonder ook maar een woord te verbloemen vertelt Vanderheijden over de pijn die hij voelt en over het leven na de dood van zijn enig kind. De manier hoe hij hiermee omgaat, de zoektocht naar het meisje van de foto’s, het kiezen van een begraafplaats en een steen voor op het graf. Hij laat niets onopgemerkt voorbijgaan in deze 630 pagina’s tellende roman.  De lezer wordt meegezogen in het leven en verdriet van Vanderheijden. De auteur toont met dit werk zijn grote kunnen dankzij het feit dat hij van een boek waarin hij probeert zijn zoon levendig te houden toch weer zo’n succesroman schrijft.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: NadiaH (122 boeken)

Citaat: "Godverdomme Minchen, dat IK je zo weinig troost kan bieden, dat drukt zwaar op me. Troost impliceert een belofte: dat een toestand vroeg of laat zal verbeteren. Onze toestand zal nooit verbeteren. Nooit. Ik kan het je dus ook niet beloven. En...daar gaat mijn troost. Je biedt mij wel troost, zegt ze. Alleen maar mijn hand vastgrijpen als ik huil, dat betekent al heel veel troost... ook al krijg ik er Tonio niet mee terug."

Tonio van A. F. Th. van der Heijden is een prachtig boek, een pijnlijk eerlijk (met momenten zeer rauw) en openhartig verslag over het onverwachte overlijden van zijn zoon. Een hartverscheurende hommage van een vader aan zijn overleden zoon, zo pakkend dat het lijkt alsof je de jongen zelf hebt gekend. Toch last van der Heijden ook humoristische momenten in, bijvoorbeeld wanneer hij herinneringen ophaalt, maar echt ontspannende lectuur wordt het nooit. Een boek dat niemand onberoerd zal laten. Niet voor niets de winnaar van de NS publieksprijs 2012. Tonio zou trots geweest zijn op dit boek en was vast mee gaan signeren...

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: mien janssen (1 boeken)

Heel mooi heeft hij het verdriet verwoord in dit boek. Zelf ben ik ook iemand verloren dan grijpt dit je dubbel aan.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Jeanne Tielen (151 boeken)

Citaat: "'Ook al zie je geen tranen, Minchen, ik huil wel degelijk met je mee,' heb ik haar een keer uitgelegd (met verstikte stem, dat wel). 'Bij mij gedraagt dat rotverdriet zich als een inwendige bloeding. Het sijpelt, of gutst, ergens vanbinnen weg.'"

Op de kaft stond als ondertitel 'een requiemroman'. En wat voor één! 640 bladzijden kruipt de schrijnende pijn van het verlies onder je eigen huid. Daarbij hanteert de schrijver ook nog eens een prachtige taal. Je moet het maar kunnen. Ik buig diep mijn hoofd.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Amsterdam