Laat de aarde draaien

Gelezen door: Marjo van Turnhout (2 boeken)

Citaat: "'De aarde draait. Wij struikelen verder. Het is genoeg.'
'En toen ineens, achter de helikopter, zag ik dat stipje. Niet groter dan een vlieg, ik zweer het. Maar het was een man.'
'een man?'
'Iets als een engel?"zegt Gloria.
'wat voor man?"
'Vloog hij?'
'Waar?'
'Ik krijg er de zenuwen van.'
'Het was een vent.' zegt Marcia, 'op een draad.' "

De onderlinge verhaallijnen zijn ingenieus met elkaar verweven, alles klopt, alles past. Colum McCanns boek omvat heel veel, en kan met recht een van de beste romans over New York genoemd worden, zoals op de flap te lezen staat.
McCann past bij ieder personage zijn stijl en taal aan, staccato versus beschrijvende stukken, hij wisselt van vertelperspectief, beschrijft zijn personages kleurrijk, er is humor, er is drama, kortom: een boek waar alles in zit. Qua thematiek is niets menselijks hem vreemd, maar verdriet is het voornaamste, zonder overigens dat het een somber boek is geworden. Complex en eenvoudig tegelijk, als in een web word je als lezer gevangen door McCann.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Annelies Van Calster op 7 juli 2010:
Prachtig hoe de verschillende verhaallijnen in dit boek uiteindelijk in elkaar vloeien. Met nog een 50-tal bladzijden te lezen werd mijn exemplaar van Laat de aarde draaien gestolen. Ik ben de dag erna meteen naar de boekenwinkel gegaan om een nieuw exemplaar te kopen. Ik was te benieuwd naar de afloop.
Sabine Boeykens op 22 maart 2010:
Wonderlijk hoe McCann er in slaagt de verschillende levens van een groep New Yorkers met elkaar te verweven. Is een boek vol met mooie momenten en beschrijvingen waardoor men als lezer emotioneel geraakt wordt. Sommige gevoelens worden zo mooi verwoord dat men de zinnen herleest, om er nogmaals door geraakt te worden. Het is een parel van een boek.

Gelezen door: Peter Geiregat (448 boeken)

Heel veel verhaallijnen die allemaal met elkaar verbonden zijn, toch wel een beetje in de Ierse traditie. En ik hou daar wel van. Ik vond dat elk karakter voldoende werd uitgewerkt en het was leuk te zien dat de taal aangepast werd aan het karakter. Soms in de ik-vorm, soms in de derde persoon. De auteur verbindt al de verhaallijnen met het touw dat Philippe Petit tussen de Twin Towers gespannen heeft. Een evenwichtskunstenaar die een beetje de link vormt tussen alle verhalen in dit boek.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: