Hoe alles moest beginnen

Gelezen door: Marita Schaukens (116 boeken)

Citaat: "In het leven van Licia dat ik door en door ken, althans het leven dat we deelden, ik ken het net zo goed als mijn eigen leven, moet ik naar iets zoeken waaraan ik nog nooit gedacht heb, maar ik weet niet waar ik met zoeken moet beginnen. Ik hoor het mezelf hardop zeggen achter het stuur van mijn auto: er is iets. Ik hoor het me een paar keer zeggen, steeds luider: 'Er is iets'."

De ik-figuur, Thomas, vormt met het overbuurmeisje een soort twee-eenheid. Alles beleven ze samen, zodra ze van school thuiskomen. Ze begrijpen elkaar zonder woorden, weten al wat de ander zal zeggen nog voor die het zegt, leven in hun wereld. Licia's vader vertrekt echter met zijn tweede vrouw Milena, na de dood van zijn vrouw, naar Italië - het is de eerste helft van de jaren 50 - en het afscheid is voor beiden verschrikkelijk. Verbogt bouwt zijn roman vanaf dan in grote hoofdstukken op die telkens in een andere periode plaatsvinden: 9 jaar later, 20 of 40 jaar later. Thomas reist Licia achterna, in Rome, in Keulen, maar het is pas na de dood van zijn moeder dat hij Licia opnieuw ontmoet in hun dorp, in de huizen waar ze vroeger woonden. Het is daar dat de bekentenis van Licia totaal onverwacht de wereld van Thomas binnendringt, de lezer met open mond de bladzijden laat omdraaien. Wat een literair talent is Verbogt. "Hoe alles moet beginnen" is strak gecomponeerd zoals een intelligent muziekpartituur. Aanvankelijk loszittende ideeën, filosofisch van aard, of gedetailleerd beschreven herinneringen aan ruimtes, posities en bewegingen van lichamen én nauwkeurig in herinnering gebrachte gesprekken of vroeger gedachte gedachten worden plots met draden verbonden zodat de eerste bladzijden naadloos bij de laatste aansluiten. Na de laatste pagina moet de lezer eigenlijk opnieuw beginnen. Julian Barnes deed ook zoiets in zijn bekende roman. "Het is nooit te zeggen of een herinnering ons bedriegt, nee, een andere waarheid is dan wat we dé waarheid noemen, maar waarom zou die andere waarheid minder waar zijn?", het zou uit de pen van Barnes hebben kunnen komen. Thomas heeft het lang moeilijk gehad met zijn schuldgevoel om zijn ziekte op 3-jarige leeftijd, iets dat hij zich altijd herinnert. Hij is zelfs gesprekken met een psychiater daarover begonnen. Maar wat wist hij al die tijd van de gevoelens van Licia, van haar onrust, haar gewilde afstandelijkheid, haar verknochtheid aan haar vader tot hij ook stierf, en haar werk voor haar stiefmoeder (beroemde kunstenares) tot ze ook daarmee wil kappen ... om opnieuw bij hem te zijn, waar ze hem achterliet.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Lin op 28 februari 2018:
Zeer knap geconstrueerde roman. Verbogt schrijft in een heel meeslepende en dromerige stijl die je de pagina"s ademloos doet omslaan. En pas op het einde begrijp je het hele plaatje, waardoor je inderdaad opnieuw zou willen beginnen lezen.