Dorstige Rivier

Gelezen door: André Oyen (3469 boeken)

Citaat: "‘Elke zonnebloem is een Irakees die naar de zon kijkt’, zei Shibe, terwijl een zachte wind de zonnebloemen tot aan de horizon liet dansen."

Dorstige Rivier is de derde roman van Rodaan Al Galidi. In Irak geboren maar sinds 10 jaar verblijvend in Nederland, een onzeker bestaan leidend. Hij is een uitgeprocedeerd asielzoeker. Toch wordt het werk van Al Galidi door echte literatuurkenners regelrecht de hemel in geprezen.

Dorstige Rivier werd verschillende keren voor diverse prijzen genomineerd, maar viste telkens naast het net. Grote schrijvers zijn niet altijd winnaars. Dorstige Rivier is een schitterende roman waarin de auteur de saga van de familie De Vogel met de hedendaagse geschiedenis in Irak, gaande van het terreurbewind van Saddam Hoessein tot de Amerikaanse oorlogen en de daarop volgende chaos, op een ongelooflijke manier vertelt.

Rodaan Al Galidi heeft zijn Nederlands door zelfeducatie geleerd uit boeken, vermits door zijn status van asielzoeker, regulier onderwijs voor hem niet toegankelijk was.

Als je dit boek leest hou je dat voor onmogelijk. Hij heeft een ongelooflijk mooie en rijke taal waarover weinig Nederlanders of Vlamingen beschikken. Om zo’n roman te kunnen schrijven zou je toch op zijn minst Neerlandicus moeten zijn. Die man weet hoe hij personages moet creëren die je als lezer fascineren, of je hen nu adoreert of verafschuwt. Zo is er bijvoorbeeld de slapende Adam. Een schitterende ingenieuze vondst is dat. De man heeft vanaf het verlaten van de moederbuik tot op late leeftijd geslapen, maar wanneer hij op hoge leeftijd wakker wordt en bijna heel de familie uitgeroeid is, blijkt hij al de gesprekken die de familieleden onderling gevoerd hebben te kunnen na vertellen.
Fenomenaal!

Rodaan Al Galidi wist in een sober Nederlands met oriëntaalse lyriek gemixt en gekruid met zwarte satire en ook milde humor een meesterwerk van een roman af te leveren.

 | Reacties (3)Delen |
3 reacties:
Karla op 1 oktober 2009:
Dorstige Rivier is een familie-epos dat ons meevoert naar het hart van Irak. De Iraakse familie De Vogel bestaat uit kleurrijke figuren. Hun dromen, verlangens en ervaringen worden door elkaar geschud door de komst van een man die mee verantwoordelijk is voor een van de grootste tragedies van onze tijd: Saddam Hoessein.

Zo staat het op de achterflap van het boek beschreven. In Dorstige rivier maken we dus kennis met de ‘mythische’ familie Vogel. Het boek is nogal fragmentarisch opgebouwd. Heel veel personages passeren de revue. De moeilijke namen maken het daarbij soms moeilijk om iedereen uit mekaar te houden. Maar iedereen is uiteindelijk met elkaar verweven als een ‘mythisch tapijtweefsel’. Ongelooflijk wat een prestatie deze auteur geleverd heeft met dit imposante epos! Iedereen was het erover eens dat de inhoud aangrijpend is. Maar het is de humor die de lezer over de streep haalt om al die miserie en wreedheid te doorstaan. Daarbij komt nog dat het boek met een aandoenlijke eenvoud geschreven is en vaak doet denken aan een sprookje, misschien nog eerder een parabel. Een combinatie van mooi, vreselijk en grappig! De rivier stroomt door ieder hoofdstuk van het boek. Ze staat symbool voor het leven, de dood, het verlangen en neemt alle geheimen met zich mee. De terreur van een almachtige dictatuur, de waanzin van constant in een oorlogssituatie te moeten leven, de dubbele seksuele moraal, het noodlot van de vrouw, het algemene wantrouwen, de angst, onvrijheid, onwetendheid, bijgeloof en dromen van liefde. Sterk in het boek is dat zelfs de verschrikkelijkste dingen vaak op een heel mooie poëtische manier beschreven worden.
Wreedheid wordt op die manier soms schoonheid, enkel door de taal. Een deprimerend thema in het boek is ook dat op het moment dat de dictator verdwijnt, er dadelijk nieuwe kandidaten klaar staan om zijn plaats in te nemen. De geschiedenis blijft zich op die manier herhalen. Slachtoffers worden dus vaak daders.

Het boek is opgedragen aan alle slachtoffers die geen daders geworden zijn. Een vraag die verschillende deelnemers gisteren stelden was: ‘Zou dit allemaal echt gebeurd zijn?’. De auteur baseert zich waarschijnlijk gedeeltelijk op eigen ervaringen en op wat hij rondom zich heeft zien gebeuren. Het sprookjesachtige laat doe dat bepaalde dingen wat uitvergroot worden. Het verhaal gaat immers over waar slechtheid toe kan leiden en over hoe een land psychisch ziek kan worden, waardoor het lijkt alsof iedereen er slecht is. De dictatuur wordt daarom soms op het lachwekkende af uitvergroot en zelfs komisch (vb. de figuur van ‘De Partij’, de passages over de portretten van Saddam en over zijn problemen bij een toiletbezoek).
André Oyen op 14 juni 2009:
Ik heb dit boek onlangs herlezen, ook al kende ik het verhaal, puur om de taal te proeven. Net zoals ook Mustafa Kör dat zo prachtig doet, weet ook hij zo meesterlijk twee culturen in éénn te verweven. Nog een tip: Barbara den Uyl maakte een heel mooie poëtische film, die op DVD verkrijgbaar is:Het woord heeft mij gered. Zeker een aanrader. En wees gerust dat auteursbezoek zal zeker een succes worden. Rodaan is een heel warme man met een fantastisch gevoel voor humor.
Karla op 9 juni 2009:
Ik ben zwaar onder de indruk van dit boek. In het begin heb ik wat geworsteld om op gang te geraken, maar eenmaal mee met de stroom is het lezen niet meer te stoppen. Knap! Kijk uit naar het bezoek van de auteur in onze bibliotheek (Maaseik) op woensdag 7 oktober 2009!

Gelezen door: sirog (320 boeken)

Ik heb me nog nooit zo in een boek vergist als in dit boek. Het is inderdaad een famile-epos, met als achtergrond de Iraakse oorlogen met een wirwar van kleurrijke personages. Maar het boek is op een zeer ludieke manier geschreven. De verteller heeft een fantasierijke stijl, en dat werkt in dit boek. Volgens een recensie is "Dorstige rivier lezen is net als je hand in een zak kersenpitten ploffen geen idee waar je hand zich bevindt, waar geen begin en einde is, but hell is feels good". En dat kan ik alleen maar beamen. Want tussen de regels door kan je toch lezen dat het leven in Irak onder het bewind van Saddam hard moet geweest zijn. Ik heb alleszins genoten van dit boek.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: