De heining

Gelezen door: Carl De Strycker (24 boeken)

Van Loy beschrijft in deze parabel over de moderne angst hoe het trachten te beheersen van de gevaren net in z'n omgekeerde omslaat: al de personages in De heining zijn net de greep op het leven kwijt of verliezen in de loop van het verhaal de controle.

Confronterend, maar tegelijk hilarisch en uiterst tragisch. Niet zo geestig als Bankvlees, maar wel weer een vlot lezende, beklijvende roman.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Coudie op 29 oktober 2009:
Het boek leest inderdaad als een trein. In no time was ik dan ook door deze heerlijke leestrip gefietst. Vooral de humoristische elementen maken van dit werk een topper. Bij voorkeur in één ruk uit te lezen.
Peter Geiregat op 20 juni 2009:
Toen de prijzen al lang uitgedeeld waren, heb ik mijn vaderlandse trots de bovenhand laten halen en de enige auteur van Vlaamse bodem gelezen die op de shortlist stond (Gouden uil). Hoewel ik het winnende boek niet gelezen heb, verwondert het me niet dat De heining niet gewonnen heeft. Begrijp me niet verkeerd. Ik zou het boek gerust aanraden. Het leest als een TGV. De personages zijn eenduidig geschetst. Geen kluwen van intriges, maar een verhaal dat boeit van het prille begin tot de laatste letter. Het thema van de veiligheid waar iedereen anno 2009 de mond van vol heeft, wordt op een leuke manier aan de kaak gesteld. Je kan het noodlot niet ontlopen of doe normaal, dat is al gek genoeg...

Gelezen door: Kathelijne Lowel (14 boeken)

Citaat: "…wandelen binnen een omheining was iets als jezelf luchten."

Als de bovenbuurvrouw haar man doodslaat met een sierbeeld, is de maat vol voor de vrouw van de verteller uit De heining. Ze zet haar man zwaar onder druk om te verhuizen naar een ‘beveiligde gemeenschap’. Na wat halfslachtig tegensputteren van zijn kant, worden ze de nieuwste bewoners van de ‘windroos’, een volledig omheinde en met camera’s uitgeruste wijk. Jammer genoeg blijkt ook jezelf opsluiten en vrijwillig je privacy opgeven geen afdoende remedie tegen de buitenwereld.

Van Loy schetst een schitterend beeld van de universele angst voor het onbekende. Als lezer krijg je plaatsvervangend last van claustrofobie, zowel door de beschrijvingen van de gemeenschap en haar bewoners als door de relatie van het hoofdpersonage. Bovendien kiest de schrijver er bewust voor niet de whodunnit-toer op te gaan, wat het verhaal alleen maar sterker maakt. Volledig verdiend op de longlist voor de Gouden Uil 2009 terechtgekomen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: