De God van Kleine Dingen

Gelezen door: Elisabeth Francet (15 boeken)

Citaat: "De vrouw in de auto naast hen had koekkruimels aan haar mond. Haar man stak een kromme sigaret-voor-na-de-koekjes op. Hij blies twee slagtanden rook uit door zijn neusgaten en heel even zag hij eruit als een wild zwijn. Mevrouw Zwijn vroeg Rahel met een baby-stemmetje hoe ze heette. Rahel negeerde haar en blies per ongeluk een spuugbel. Ammu vond het vreselijk als ze spuugbelletjes bliezen. Ze zei dat het haar aan Baba deed denken. Hun vader. Ze zei dat die altijd spuugbellen blies en met zijn benen zat te wippen. Volgens Ammu was dat gedrag voor klerken, niet voor aristocraten. "

Dit is een wonderbaarlijk en tragisch verhaal, dat zich afspeelt tegen de achtergrond van de Engelse postkoloniale periode in Kerala, India. Deze fenomenale schrijfster beschrijft op een bijzonder virtuoze manier het absurde, bijna groteske en kleurrijke leven van een welgestelde familie. Maar het is niet allemaal rozengeur en maneschijn, het verhaal ontpopt zich, door een rampzalig voorval, tot een drama dat leidt tot een onvermijdelijke climax. Hou een zakdoek bij de hand, want de tranen zullen sowieso vloeien!

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Peter Geiregat op 18 juni 2009:
Pas uitgelezen blijft dit boek zijn plaats opeisen in mijn hoofd. Was dit boek echt zo goed als kennissen beweren. Ik ben er nog niet helemaal uit. Misschien ligt de atypische opbouw van het boek mij niet helemaal. Op een bepaald ogenblik moet de auteur het verhaal loslaten en niet beteugelen in prachtige, poëtische zinnen. Ik miste een beetje snelheid in het boek. Literatuur hoeft niet per se te stremmen, het mag ook een kabbelend beekje zijn dat uitmondt in een stromende rivier.
Ik ben blij dat ik uiteindelijk toch de raad van vrienden en kennissen heb opgevolgd, want een leeservaring is het vast en zeker. Misschien niet voor de beginnende lezer, maar wie zich graag laat onderdompelen in een cultuur, in een (flauwe) thriller, in een liefdesverhaal,... moet De God van kleine dingen zeker lezen.
Latika op 29 oktober 2007:
Dit is het soort boek dat je niet in één ruk mag uitlezen. Van ver lijkt het saai, omdat het verhaal niet echt vooruit gaat en je al van in het begin weet hoe het gaat aflopen. Tot je begint te letten op de kleine dingen. Want daar draait het in dit boek allemaal om, en daarin merk je ook het talent van de schrijfster. Heel subtiel ontwart ze de kluwen van het verhaal. Vooral de laatste hoofdstukken zijn pure poëzie. "Hij vouwde zijn angst tot een volkmaakte roos. Hij stak hem haar toe op de palm van zijn hand. Zij pakte hem op en stopte hem in haar haar."

Gelezen door: sirog (320 boeken)

Estha en zijn tweelingzus Rahel komen ter wereld in het Zuid-Indiase Kerala. Ze groeien op in het ouderlijk huis van hun mooie en mysterieuze moeder Ammu, dat zij delen met hun gedesillusioneerde grootvader, hun eigenzinnige grootmoeder, een oudtante die rouwt om haar verloren liefde, en hun veel belovende oom Chacko. De familie is ondernemend en welvarend, en de tweeling groeit voorspoedig op. Maar dat is er de Verschrikking, het rampzalige voorval waardoor Estha en Rahel, nauwelijks zeven jaar oud, in een noodlottige stroomversnelling terechtkomen en elkaar voor jaren uit het oog verliezen. Het is deze tragedie de de familie als een lange slagschaduw blijft achtervolgen.

De geschiedenis van deze familie wordt haarfijn beschreven, en ook de personages zijn goed uitgewerkt. Het verhaal bestaat uit twee delen, voor en na de verschrikking, en zij geeft de veranderde situatie voor de personages boeiend weer. Maar soms wordt deze schrijfster te poëtisch in haar vertelling waardoor het verhaal stokt, en moet je moeite doen om terug in het verhaal te geraken.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: