Als de winter voorbij is

Gelezen door: André Oyen (3116 boeken)

Citaat: "We kennen elkaar goed, zonder dat we heel veel weten van elkaar. Want wat zou je over me kunnen vertellen als iemand je dat vroeg? Maar tegelijkertijd weten we heel van elkaar. Alleen een ander soort weten. "

Thomas Verbogt (1952) heeft al heel wat toneelstukken, romans en verhalenbundels bij mekaar geschreven, maar echt bekend is hij nooit geworden in Vlaanderen. In Nederland valt dat heus wel mee, want Als de winter voorbij is, kent al zijn zesde druk en werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs.
Als de winter voorbij is is een roman in verhalen over schuld en schaamte, en het besef dat we allemaal voorbijgangers zijn die elkaar even aankijken of aanraken. Een verhaal over de vraag waar het nu uiteindelijk om gaat: om de waarheid of de werkelijkheid. Het hoofdpersonage tracht de juiste omgangsvormen te vinden door van kindsbeen af een zoektocht op te starten naar de waarheden die het leven te bieden heeft. Het kunnen maar een paar seconden zijn die je leven uiteindelijk bepalen. Iemand aankijken of juist niet. Ineens gekust worden op een zomerse dag. Meer hoeft het niet te zijn. Zo vergaat het de hoofdpersoon Thomas van deze roman, die jaren leeft met de herinnering aan zo'n moment.
Ook foto’s op de schoorsteenmantel vertellen alsnog een verhaal. Bijvoorbeeld over een door de oorlog uit Duitsland aangewaaid weesmeisje. Deze Becky is al tien wanneer de hoofdpersoon wordt geboren. Ze was tijdens de oorlog ondergedoken in een klein Duits dorp.
De nostalgie, de filosofie en de poëzie stoomt uit het boek en af en toe duikt er ook wat vreemde spanning op waarbij niet ten onrechte Kafka aan de orde komt. Dit is niet direct een roman voor een groot publiek, maar wie van verstilde literatuur en pareltjes van zinnen houdt is het zeker een aanrader. 

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Marita Schaukens op 23 juli 2018:
Verbogt verwoordt op bijna elke bladzijde mooie gedachten die ik telkens herlees. Hij bouwt een spanning op rond de ik-figuur (Thomas) die worstelt met een schuldbesef, met teveel denken, met afscheid nemen, met iets dat "voorgoed" is ... Relaties met vrouwen zijn niet makkelijk, geen gaat in hem "zitten" zoals Becky en Lin, tot de waarheid het van de werkelijkheid "wint". Op bepaalde momenten doet Thomas effectief iets, waardoor hij dichter bij de waarheid komt, en daar gaan vele jaren overheen. Het oeuvre mag nog zulke parels opleveren.

Gelezen door: Peter Geiregat (379 boeken)

Citaat: "Ik wist niet hoe dat moest, nadenken bij wat ik deed. Aan wat ik aan het doen was had ik mijn kinderhanden vol."

Een warm verhaal over een man die op jonge leeftijd zijn stiefzus verliest. Hij herinnert zich nog de zachte ernst waarmee ze naar elkaar konden kijken. Wat er gebeurt doet er niet toe. Het is een spel van herinneringen, van achteraf interpreteren wat je vroeger dacht en voelde. Zo is het met bijna alles: je maakt een nieuwe werkelijkheid in je herinneringen. Zo herinnert Thomas hoe hij op kamp gekust werd door een jonger meisje. Twee vluchtige kussen die hem acht jaar naar een kraambezoek leiden. De jaren tussen hen in zijn opgevuld met denken aan die kussen. Niet dat Thomas niet geleefd heeft sedertdien. Hij heeft relaties ingeruild voor andere relaties. Zo groeit er een leven op/uit herinneringen. Toch brengen die twee kussen van destijds hem terug in de buurt van dat jonge meisje. Hij zoekt haar op in Amerika. Hun woorden voelen elkaar. Het valt niet uit te leggen, maar het is wel bijzonder. Thomas kan er zich ook van het schuldgevoel ontdoen dat hij heeft na de dood van haar kindje. Nog enkele jaren later zal een onbekende man komen vertellen wat er met dat meisje gebeurd is. Het is haar man. Hij leest de woorden voor die voor hem bestemd zijn. Ze zijn niet uit te leggen, maar het is wel bijzonder. Het boek kent een paar appelflauwtes, maar de schoonheid van de zinnen wekt het verhaal telkens tot leven: een langgerekte herinnering waarin een leven wordt opgeslagen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Haarlem