La liste de mes envies

Gelezen door: Majo de Saedeleer (39 boeken)

Citaat: "Mais je n'ose jamais. Le bruit de Jo, en bas, me surprend toujours. Un accroc dans la soie de mon rêve. Je me rhabille à la va-vite. L'ombre couvre la clarté de ma peau. Je sais la beauté rare sous mes habits. Mais Jo ne la voit jamais. Une fois, il m'a dit que j'étais belle. Il y a plus de vingt ans et j'avais un peu plus de vingt ans. J'étais joliment vêtue, une robe bleue, une ceinture dorée, un faux air de Dior;il voulait coucher avec moi. Son compliment eut raison de les jolis vêtements. Vous voyez, on se ment toujours. Parce que l'amour ne résisterait pas à la vérité. "

Jocelyne heeft een handwerkwinkeltje in Arras. Ze is getrouwd met Jocelyn. Ze hebben twee kinderen, die het huis uit zijn. Ze heeft een blog die relatief veel succes heeft. Haar leventje hobbelt rustig verder, en dan... wint ze de Lotto! Ze weet niet wat ze met het geld zal doen. Zal dat geld haar geluk niet verstoren? Wanneer ze uiteindelijk besluit om de cheque te verbranden, ontdekt ze dat hij weg is. Het geluk dat ze wou bewaren, koesteren is een leugen. Eindelijk neemt ze haar lot in eigen handen. Ik heb dit boek gelezen na 'Alles wat je ziet' van dezelfde auteur. La liste is ouder, maar je vindt er al twee thema's terug: het verlies van een kind en de zorg voor een dementerende ouder. Vooral dat laatste is mooi beschreven. Verder bevinden we ons weer in het Noorden van Frankrijk, in Arras deze keer, grijs en niet-hip. Ook hier toont de man weinig respect en liefde voor de vrouw. Ook hier lijkt ons geluk gebaseerd op het hebben van dingen (de lijst), maar ook hier duikt het verlangen naar echtheid, puurheid, contact op (het handwerkwinkeltje, de blog). Ook hier wordt een vrouw neergezet die worstelt met haar lichaam, dat deze keer niet aan het schoonheidsideaal beantwoordt. Ook dit boek biedt dus weer veel herkenbaars op voor 50+'ers en dus veel gespreksstof. Het geheel is minder origineel uitgewerkt. Het verhaal blijft -bij mij althans- minder hangen. Ik vond Jocelyne wel erg braaf, tevreden met haar lot. Het boek overrompelt niet, het trekt niets open. Jocelyne is zeker geen tweede Madame Bovary! Ik heb het boek in het Frans gelezen en dat lukte wonderwel. Het taalgebruik is niet te moeilijk en het neemt je ook meteen mee in een andere wereld: lichter, melodieuzer, klassieker, wat het contrast groter maakt met de grijze, stilstaande, illusieloze werkelijkheid. Misschien voelt een niet-native speaker dat anders aan. Dat is dan mooi meegenomen! Voor alle duidelijkheid, het boek is ook in het Nederlands vertaald (De lijst van mijn wensen)

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Mia op 16 januari 2016:
Sorry, ik was niet ingelogd!

Gelezen door: Mia (62 boeken)

Citaat: ""Mais je n'ose jamais. Le bruit de Jo, en bas, me surprend toujours. Un accroc dans la soie de mon rêve. Je me rhabille à la va-vite. L'ombre couvre la clarté de ma peau. Je sais la beauté rare sous mes habits. Mais Jo ne la voit jamais. Une fois, il m'a dit que j'étais belle. Il y a plus de vingt ans et j'avais un peu plus de vingt ans. J'étais joliment vêtue, une robe bleue, une ceinture dorée, un faux air de Dior;il voulait coucher avec moi. Son compliment eut raison de les jolis vêtements. Vous voyez, on se ment toujours. Parce que l'amour ne résisterait pas à la vérité. ""

Jocelyne heeft een handwerkwinkeltje in Arras. Ze is getrouwd met Jocelyn. Ze hebben twee kinderen, die het huis uit zijn. Ze heeft een blog die relatief veel succes heeft. Haar leventje hobbelt rustig verder, en dan... wint ze de Lotto!

Ze weet niet wat ze met het geld zal doen. Zal dat geld haar geluk niet verstoren? Wanneer ze uiteindelijk besluit om de cheque te verbranden, ontdekt ze dat hij weg is. Het geluk dat ze wou bewaren, koesteren is een leugen. Eindelijk neemt ze haar lot in eigen handen.

Ik heb dit boek gelezen na 'Alles wat je ziet' van dezelfde auteur. La liste is ouder, maar je vindt er al twee thema's terug: het verlies van een kind en de zorg voor een dementerende ouder. Vooral dat laatste is mooi beschreven. Verder bevinden we ons weer in het Noorden van Frankrijk, in Arras deze keer, grijs en niet-hip. Ook hier toont de man weinig respect en liefde voor de vrouw. Ook hier lijkt ons geluk gebaseerd op het hebben van dingen (de lijst), maar ook hier duikt het verlangen naar echtheid, puurheid, contact op (het handwerkwinkeltje, de blog). Ook hier wordt een vrouw neergezet die worstelt met haar lichaam, dat deze keer niet aan het schoonheidsideaal beantwoordt.

Ook dit boek biedt dus weer veel herkenbaars op voor 50+'ers en dus veel gespreksstof. Het geheel is minder origineel uitgewerkt. Het verhaal blijft -bij mij althans- minder hangen. Ik vond Jocelyne wel erg braaf, tevreden met haar lot. Het boek overrompelt niet, het trekt niets open. Jocelyne is zeker geen tweede Madame Bovary!

Ik heb het boek in het Frans gelezen en dat lukte wonderwel. Het taalgebruik is niet te moeilijk en het neemt je ook meteen mee in een andere wereld: lichter, melodieuzer, klassieker, wat het contrast groter maakt met de grijze, stilstaande, illusieloze werkelijkheid. Misschien voelt een niet-native speaker dat anders aan. Dat is dan mooi meegenomen! Voor alle duidelijkheid, het boek is ook in het Nederlands vertaald (De lijst van mijn wensen)

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: frankrijk