Mevrouw Verona daalt de heuvel af

Gelezen door: Tine Kuypers (15 boeken)

Citaat: "Er verscheen een glimlach op het gelaat van Mevrouw Verona toen ze hieraan terugdacht. Een boogje van dunne lippen, een haakje dat een lange, mooie zin afsloot. De herinnering aan geluk, die, in een weemoediger toonaard, ook geluk mocht zijn."

Ik heb een zwak voor woordkunstenaars. Auteurs die in één zin een hele wereld kunnen vatten.Verhulst is daarin de absolute top. Hij beoefent een sublieme schoonschrijverij, zonder ook maar ergens hoogdravend te worden.

In Mevrouw Verona schetst Verhulst het leven in het ingedommeld dorpje Oucwègne, waar mevrouw Verona na de dood van haar grote liefde, alleen in een groot huis op de heuvel woont. Op de dag dat ze voelt dat haar krachten afnemen, besluit ze om nog eenmaal de heuvel af te dalen, beseffende dat de terugweg voor haar niet meer haalbaar zal zijn. Tijdens die tocht dwalen haar gedachten af naar het vroegere dorpsleven, en uiteraard naar haar geliefde meneer Pottenbakker.

Het hele boek bezingt de onverbrekelijke en allesoverstijgende liefde tussen die twee mensen, die zelfs na de dood onverminderd aanwezig blijft. Daarnaast zijn er de treffende humoristische beschrijvingen van de dorpelingen in het Waalse gehucht. Verhulst combineert op die manier sterke emotie en gevatte humor op een ongeziene poëtische manier.

Verhulst is naast een geweldig schrijver, ook een bijzonder begenadigd performer. Als je hem ooit hebt horen voorlezen uit zijn werk, hoor je telkens weer zijn stem wanneer je zijn zinnen leest, met dat typische bezwerende timbre. Het leek dus alsof hij me deze lofzang op de liefde persoonlijk influisterde. Ik werd er helemaal warm van.

 | Reacties (7)Delen |
7 reacties:
Ann Horckmans op 3 oktober 2010:
Een pareltje van gouden woordenschat. Zo'n klein boekje, zo'n kort verhaaltje en toch zo'n impact op het gemoed. Dimitri Verhulst is een kunstenaar!
Kathleen Van Steenkiste op 20 februari 2010:
Ik heb enorm genoten van dit verhaal over de liefde. De beschrijvingen van Mevrouw Verona en Meneer Pottenbakker, van de kleurrijke personages in het dorp en de gebeurtenissen die er plaatsvinden, worden door Verhulst in een heel mooie taal gebracht. Merci!
karin bosteels op 26 januari 2010:
De zinnen van "Mevrouw Verona daalt de heuvel af" zijn een beetje als uitzonderlijke pralines: ze verdienen het om met mondjesmaat en met veel aandacht te worden geproefd. Anders krijg je al gauw een overdosis. Ik bewonder het vermogen van Verhulst om hilarische anekdotes (de koe die burgemeester wordt bijvoorbeeld) af te wisselen met pure tragiek (dorpsbewoners die eenzaam sterven of tegen hun zin naar een bejaardentehuis in de stad moeten). Het eigenlijke verhaal is flinterdun maar de manier waarop hij daaraan het beeld van een heel dorp ophangt: chapeau!
Christof op 15 februari 2009:
Dit is een echt staaltje van een literaire topprestatie. De juiste woordkeuze op de juiste plaats. Mooie woorden, leuke zinnen. Eén heel groot nadeel: het verhaal is echt suppersaai! Gelukkig is het een dun boekje want ik heb me er echt moeten doorworstelen. Voor mensen die achter alles een diepere betekenis willen zoeken is het mischien een aanrader maar voor mensen als ik die louter ter ontspanning hun fantasie willen voeden raad ik het af. 4/10
veerle op 27 augustus 2008:
Mevrouw Verona is zoveel mooier nog dan De helaasheid der dingen. Het verhaal is weemoediger, de personages brozer. Ik heb genoten van elke zin!
Norbert op 3 december 2007:
Zo goed ik “De helaasheid der dingen” vond, zo teleurgesteld voel ik me na het savoureren van dit werkstuk dat wel in een klinisch taallabo lijkt te zijn ontwikkeld. Als het kunst is om met wat in elkaar geflanste woordspelingen en een handvol vergeten dialecten literatuur te brouwen, dan verzin ik er snel ook wel een kalebas vol. Nee, dit verhaal is me té doorwrocht, te kauwgumachtig, zo taai als een doorbakken stuk vlees. Verhulst moet op elk woord hebben gemangeld, gesjiekt en geknarsetand om toch maar origineel uit de hoek te komen. Gezien de flinterdunne verhaallijn moest hij grabbelen in oeroude, verschraalde, al eeuwenlang in de vergeetput verteerde woorden. Prima, okido, niks mis mee zo nu en dan, af en toe en heel soms, maar in élke zin, in élk beeld? Zo heeft iedereen wel zijn broekzakken vol dialectische woordjes en spreuken en zegswijzen, maar zijn ze daarom literatuur? Dan zijn we nog een tijdje zoet. Wanneer men zegt dat met Verhulst de nieuwe Louis-Paul Boon is opgestaan, krijg ik helemaal de kriebels. De enige onvervalste Louis-Paul Boon ligt namelijk morsdood onder een grijze zerk op het stedelijk kerkhof van Aalst. Zo was er maar één. Ik hoop dat Verhulst zich deze vergelijking niet laat aansmeren en niet ten onder gaat in het geile mediacircus. Dat zou helaas zijn, want daarvoor is zijn “De helaasheid der dingen” te mooi.
André Oyen op 27 november 2007:
Dimitri Verhulst is gewoon een fenomeen. Zijn boeken hebben mij mateloos veel leesgenot bezorgd.

Gelezen door: Geert De Busschere (3 boeken)

Het boek begint en eindigt met de angekondigde dood van mevrouw Verona, die de heuvel afdaalt waarop haar huis staat. Het boek neemt uitgebreid de tijd om te vertellen hoe zij daar met haar man komen wonen is en hoe haar man gestorven is. De man kapte net voor hij stierf een half bos om z’n vrouw hout te verschaffen voor de open haard. Nadat mevrouw Verona het laatste houtblokje op het vuur heeft gegooid, besluit zij te sterven door de heuvel af te dalen met haar trouwe hond en te wachten tot de sneeuw haar bevriest.

O, wat een triest verhaal, romantisch ook. Nu wil het toeval dat ik honden haat. Honden staan centraal in dit verhaal omdat die rotbeesten het koppel aanklampen als drenkelingen een reddingsboei. Ik haat ook de gekunstelde manier van schrijven van Verhulst. Het is een flets afkooksel van de bevlogen shrijfstijl van Pjeeroo Rjoobjee vermits de adjectieven minder bloemrijk en de beschrijvingen minder bevlogen zijn. Voor alles is dit boek een stijloefening van de schrijver. Verhulst zegt zelf over dit boek: ‘ik heb de ultieme stationsroman geschreven en m’n vriendin heeft het drie keer gelezen en het ontroerde haar elke keer opnieuw’ (Zone 03). Maar ok, laat ik toegeven dat ook mijn vriendin zich door dit boek aangesproken voelt. Echte mannen zullen zich echter door deze lectuur diep ontgoocheld voelen na het stoere en tegelijk ontroerende verhaal van De Helaasheid der Dingen. Een vrouw, een hond, een dorp, de dood en een bos: ga toch weg...

 | Reacties (5)Delen |
5 reacties:
leesbeest op 6 juli 2008:
Ik heb met heel veel plezier dit boek(je) gelezen. Mogelijk dat vrouwen meer houden van deze verhaallijn dan mannen al durf ik dat toch niet als stelling aannemen. De taal is mooi, al is het gebruik van oude of vergeten woorden soms éventjes teveel. Maar toch...wie kent er anders nog een woord als majuskels of kokkerullend als niet af en toe een schrijver het aandurft om het is zijn vertelsels te gebruiken. Persoonlijk hield ik meer van dit verhaal dan van het ten hemel geprezen De helaasheid der dingen.
Emily op 2 april 2008:
Ook ik ben het niet eens mee met de auteur van deze recensie. De manier waarop Verhulst met woorden speelt, is weinige gegeven. De verhaallijn is zeer eenvoudig. Maar daar zie ik het probleem niet... Wie het kleine immers niet eert...
Malena Larsen op 4 april 2007:
Eh tja... ik kan me misschien beter hier buiten houden - vrouw zijnde - maar ik kan het mij niet laten enkele opmerkingen te maken... Ik had inderdaad misschien meer verwacht, en ik irriteerde mij waanzinnig tijdens de lectuur aan de soms net iets te omfloerste beschrijvingen... Dat gezegd zijnde vond ik het zeker een heel goed boek met een mooi verhaal. Sommigen zullen heel het muziek-gedoe met de cello en de synthese tussen Bach en Pergolesi niet snappen of vreselijk onnozel vinden, maar aangezien ik zelf muziek studeer vond ik het een plezant element van het verhaal dat heel mooi verweven was.
Ten tweede: ik heb een heilige schrik van grote honden, en toch vond ik ze een ontroerend deel van het boek. Ik vind het onsportief om het boek verticaal te willen klasseren gewoon omdat je iets tegen een bepaalde diersoort hebt. En geef toe: "de hond lag aan haar voeten, trouwer in de dood dan zij ooit had durven zijn" (laatste blad) wie wordt nu niet ontroerd door zo een mooi en ontroerend beeld? Ik kan het maar vragen he, mannen...
dave nauwelaerts op 8 februari 2007:
Na De verveling van de keeper, en De helaasheid der dingen was dit het derde boek dat ik van Dimitri Verhulst las. Je voelt dat hij als auteur evolueert (en gelukkig maar), en dat zijn stijl die korrel humor bevat die vele andere auteurs soms missen. Of misschien ligt zijn vorm van humor gewoon dicht tegen de mijne, dat kan ook natuurlijk. Het verhaal heeft mij, mede door zijn eenvoud en de benadering van het onderwerp door de schrijver, diep ontroerd. Oh ja, en wat een pareltje van een gedicht zit er in het boek verwerkt. 't Is maar een 100-tal pagina's mensen. Lezen, lezen, lezen. Meer kan ik er niet over zeggen.
Patrick Malfliet op 19 januari 2007:
In tegenstelling tot de schrijver van de recensie heb ik - man zijnde - wel genoten van dit boekje. Je moet het verhaal "savoureren", het traag lezen, een passage herlezen, zodat je kan genieten van het spel dat Verhulst met onze Nederlandse taal speelt. Het is een eenvoudig verhaal over leven en dood en liefde; het lijkt zacht, maar het is hard. Dit is van het beste dat ik de laatste tijd van een Nederlandstalige auteur gelezen heb.

Gelezen door: Kleen (1 boeken)

Citaat: "Wat ik even, en eigenlijk soms het meest, belangrijk vind aan een boek dan de inhoud, is het taalgebruik. En ik kan zeggen dat ik hier heel erg genoten heb van Dimitri Verhulst zijn beeldspraak en de manier waarop hij de dingen beschrijft.
Zoals bijvoorbeeld de fragmenten hieronder:
 “Een boogje van dunne lippen, een haakje dat een lange, mooie zin afsloot.” (over een glimlach)
“…, dat dit het punt is waarop ze louter nog uit verleden bestaat.” (over haar nakende dood)
 “En niemand die er aan dacht dat het misschien dat was wat Mevrouw Verona gelukkiger had kunnen maken, te mogen dichtgroeien daar vanonder, om er te bewaren wat er ooit was ingegaan.” (over opnieuw naar bed gaan met een andere man dan Meneer Pottenbakker)
“Een samenspel dat er geen was, een duet met de afwezigheid.” (over Mevrouw Verona die nog steeds tegen Meneer Pottenbakker praat)
"

Het verhaal gaat over Mevrouw Verona. Zij is een oude vrouw die bovenop een heuvel woont in het dorpje Oucwègne. Op een dag beslist zij om de heuvel af te dalen, in de wetenschap dat zij niet meer boven zal geraken. Beneden aan de heuvel zit ze, en terwijl de sneeuw haar langzaam maar zeker bedekt, denkt ze na over haar voorbije leven en haar man, die ze veel te vroeg verloren heeft.

Terwijl De helaasheid der dingen een schrijnend, soms platvloers en humoristisch portret is van een familie op de onderste ladder van de maatschappij, is Mevrouw Verona daalt de heuvel af een verfijnder werk, doordrongen van melancholie. Het is een verhaal over verlies, liefde, de dood.

Ook hier vind je de typische humor waar Verhulst zich zo graag van bedient, maar dit in combinatie met de tragiek van het verlies en de dood. En dat is net waarom dit boek mij zo raakt. Ik kan dit boek dan  ook ten zeerste aanbevelen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Jeanne Tielen (150 boeken)

Mevrouw Verona besluit de heuvel af te dalen om daar te sterven, want fysiek is ze niet meer in staat om terug te keren. Haar gedachten keren echter wel terug in de tijd. Ze overloopt haar leven en mijmert vooral over de mooie momenten die ze had met haar grote liefde.

Weemoed en humor wisselen elkaar af in de zo bekende schrijfstijl van Dimitri Verhulst.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "Toen de vergauweloosden nog verliefden waren, hadden zij zich gezworen niet te willen leven zonder elkaar, ze hadden de zin van hun bestaan overgemaakt aan elkaar en het verdwijnen van de een zou om het verdwijnen van de ander schreeuwen. "

Mevrouw Verona heeft een rijk en liefdevol leven achter zich. Op een dag besluit ze nog éénmaal de heuvel af te dalen. In haar tocht leren we over het lagergelegen dorp en diens bewoners.

Verhulst lees ik in tegengestelde volgorde. Van nieuw naar oud. Dat is een gewaagde onderneming, want zijn latere boeken zijn beduidend slechter dan die vroege. In Mevrouw Verona smul je van de zinnen en de typisch Belgische kneuterigheid.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Natalie van den Dobbelsteen (3 boeken)

Mijn eerste kennismaking met Dimitri Verhulst. Ik heb dit boekje verleden jaar gekocht na afloop van zijn lezing in Deventer. Toen ik hem zo hoorde spreken vond ik het direct een sympathieke man. En ik kocht dit boekje ook vanwege de prachtige titel. Nu het verhaal zelf. Die valt mij niet tegen. Het is geen dik boek “slechts” 109 pagina’s. Dimitri Verhulst schrijft in mooie prachtige zinnen. In een notedop gaat het verhaal over de liefde van je leven, maar ook over de leegloop van Oucwègne, het ouder worden. Hoe klein dit verhaal voor mij ook is, het laat me wel nadenken. Verhalen die mij laten nadenken, kijk daar hou ik nu van.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: België