In het café van de verloren jeugd

Gelezen door: André Oyen (3371 boeken)

Citaat: "'In dit leven, dat soms veel weg heeft van een braakliggend terrein zonder wegwijzers, zou je tussen alle vluchtlijnen en verloren horizonnen een paar aanknopingspunten willen vinden en een soort kadaster opstellen, om niet langer het gevoel te hebben dat je stuurloos rondzwerft'"

Jean Patrick Modiano (1945) werd geboren in een westelijk gelegen buitenwijk van Parijs. Hij kwam twee maanden nadat de Tweede Wereldoorlog in Europa tot een einde kwam ter wereld. Zijn vader was van Italiaans-joodse komaf en ontmoette zijn Belgische moeder tijdens de bezetting van Parijs. De familieachtergrond en jeugd van Modiano hebben voor een belangrijk deel de inhoud van zijn werk bepaald. Het joods-zijn, de bezetting van de nazi’s en het verlies van identiteit zijn terugkerende thema’s in zijn romans.

De in Parijs woonachtige auteur schuwt de media en geeft zelden interviews. In 1978 won hij de Prix Goncourt voor zijn boek Rue des boutiques obscures. In 2014 kreeg hij de Nobelprijs Literatuur voor de herinneringskunst waarmee hij de meest ongrijpbare menselijke lotsbestemmingen heeft weten op te roepen in zijn werk. Dat werk kenmerkt zich door een gedempte, melancholieke toon die langzamerhand zijn handelsmerk is geworden.In het kader van deze literaire triomf wordt veel van zijn vroeger werk heruitgegeven. Detectives van het verleden, dat zijn de vertellers en hoofdpersonen uit de (in omvang) bescheiden romans van Patrick Modiano. Zwervend door de straten van naoorlogs Parijs proberen ze het verleden te achterhalen (zoals in 'Dans le café de la jeunesse perdue,' 2008), hun identiteit te (her)ontdekken en de gaten in hun geheugen te vullen.

Patrick Modiano’s roman 'In het café van de verloren jeugd' volgt het korte schimmenbestaan van een tragedienne. Het verhaal van Louki en haar ontsnappingspogingen wordt verteld door vier personages, zijnde: een toevallige passant in een café, haar echtgenoot, de privédetective die door die door haar echtgenoot wordt ingehuurd wanneer ze hem verlaat , en ten slotte haar minnaar Roland. Jaren later keert Roland terug naar de plekken waar hij met Louki ronddwaalde. Van de referentiepunten in zijn geheugen blijft niet veel over, de herinneringen zijn ook zo vluchtig en meestal subjectief. Om de lezer enige houvast te bieden, smokkelt Modiano talloze echte én fictieve straatnamen, telefoonnummers, boek- en liedjestitels zijn verhaal binnen. Zo maakt hij van kleine bijzonderheden een geheel waarin Louki op aangrijpende wijze verloren loopt.

Modiano lezen is ook het haast topografische verslag van een literaire zoektocht doorheen het labyrint van de verloren tijd voorgeschoteld krijgen. Samen met Modiano flaneer je als een Parisien over de hellingen van Montmartre, langs de bochten van de Seine, de mooie huizen van Auteuil en de mistige cafés van Saint-Germain. In het café van de verloren jeugd richt Modiano zijn vizier op Louki, die als een schim door Parijs dwaalt, op zoek naar zichzelf. 'Ze wilde ontsnappen, steeds verder vluchten, radicaal breken met het gewone leven - om vrij te kunnen ademen.' Parijs is de stille maar ook frivole getuige.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Marita Schaukens op 3 januari 2015:
Dit boek van Modiano is mijn eerste kennismaking met de Franse schrijver; het zal niet bij deze ene roman blijven. Daarvoor heeft niet alleen het "verhaal" van Louki me te zeer aangegrepen, ook de schrijfstijl is me bevallen. De manier waarop Modiano verteltechnisch de levens van Parijzenaars, personages die je zo als toerist voorbij zou lopen, met de sombere straten en donkere kroegen en hotels (die voor een doorsnee toerist onaantrekkelijk zijn) laat interfereren, vind ik zo meeslepend dat ik me er graag door op sleeptouw laat nemen. Modiano lezen wordt, vermoed ik, verslavend.

Gelezen door: Marc L (70 boeken)

De titel van dit boek alleen al wekt meteen een gevoel van melancholie op, het handelsmerk van Modiano. Dit is het vierde boekje dat ik van hem las, en ik kan er best inkomen dat mensen zeggen dat hij altijd hetzelfde boek schrijft: over mensen die terugblikken op hun verleden, hetgeen automatisch een zekere weemoedigheid oplevert, maar die dit terugblikken ook steevast doen vanuit een gevoel van tekort, een tekort dat ze met dat verleden proberen op te vullen, vergeefs uiteraard. De steevast precieze geografische aanduidingen, altijd neergezet in het (brede) centrum van Parijs, wekken de indruk van concreetheid, maar niks is minder waar: de verhaallijnen baden in een voortdurend beklemtoonde onbepaaldheid en vaagheid, die het melancholische effect nog versterkt.

In dit boek staat een bijzondere vrouw centraal, een Jacqueline, ook wel Louki genaamd, die voortdurend op de vlucht slaat. Vier mannen die haar gekend hebben, de meeste van hen als bezoeker van het café in het Quartier Latin dat zij ook een tijdje frequenteerde, proberen haar terug op te sporen en tot leven te brengen, want op een of andere manier is Jacqueline er in geslaagd een onuitwisbare indruk na te laten. Dat belet niet dat Jacqueline een tragisch figuur is, die er maar niet in slaagt blijvend te connecteren met andere mensen. Alleen de episode waarin Jacqueline zelf aan het woord komt, lijkt me een constructiefout van Modiano, want ze voegt weinig toe dat we al niet via de andere personages hadden meegekregen. Toch is deze variante op een thema een gaaf juweeltje van Modiano.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Linsy Goessaert (2 boeken)

Heel mooi! Speciaal van sfeer, obscuur, weemoedig, alles wat voorbij is, maar 'in' je zit, wat je maakt tot wie je bent.... .

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Parijs