Maanpaleis

Gelezen door: Els Van Eeckhaut (2 boeken)

Citaat: ""It was the summer that men first walked on the moon. I was very young back then, but I did not believe there would ever be a future." (Eerste zin)"

In het jaar dat Armstrong voet op de maan zet raakt Marco Fogg op de dool, op zoek naar zichzelf en naar een toekomst. Prachtige verhaallijn met hier en daar -ogenschijnlijke- details die een frappante plotwijziging aankondigen.
Verfilmd zou dit boek een road-movie heten : Fogg doorkruist de States om uiteindelijk te vinden wat hij zoekt en zelf méér dan dat; typisch voor Auster zijn ook de niet-chronologische verhaallijnen, de (jawel) Lynchiaanse doordenkers en de passie voor de uitgestrektheid van de US en voor NYC.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
ciska couwet op 29 januari 2010:
Ik heb heel erg genoten van dit boek. Sommige passages heb ik meerdere keren herlezen. Ben nu halfweg het volgende boek: Onzichtbaar en vind het nog beter.
Katrien Vandeputte op 28 oktober 2006:
Paul Auster heeft een zeer prikkelende schrijfstijl en houdt je als lezer in de ban van het fantasierijke verhaal. Het hoofdpersonage, de jonge Fogg geeft zijn leven op een bijzondere manier kleur door alles aan het toeval over te laten. De gebeurtenissen, die hij gewoon laat gebeuren, zijn niet alledaags. Zwervend in Central Park in New York, gezelschapsjongen van een exentrieke, rijke hoogbejaarde,... Het is heel intrigerend en scherpzinnig verteld. Paul Auster snijdt op een intelligente manier ongewone thema's aan. Niet expliciet existentieel, maar toch met de kunst diepzinnige levensvragen te laten opborrelen over verleden, toeval, geheugen,...
Alles overkomt Fogg in het verhaal. De dingen gebeuren gewoon. Het een loopt over in het ander. Fogg grijpt niet in, laat alles gebeuren tot het niet verder kan en dan is er weer iets waardoor zijn leven weer een heel andere wending neemt. Er gebeurt veel en weinig. Het is een rijk boek, vol verhalen-in-één, associaties, symbolen en filosofische bespiegelingen.

Gelezen door: Marc L (70 boeken)

Ik zal beginnen met het positieve: Auster kan aardig schrijven en de verhalen die hij in dit boek aaneenrijgt zijn best vlot verteld en redelijk interessant. Toch bekruipt je voortdurend de vraag: waar gaat dit heen? Wat is de bedoeling van dit alles? Gaat het om een filosofisch-literaire exploratie van het begrip ‘toeval,' zoals velen beweren? Tja, dat is natuurlijk één manier om de onwaarschijnlijke plotwendingen in dit boek te verklaren.

Voor mij hoeft het niet; regelmatig moest ik de neiging onderdrukken om het boek dicht te klappen, op momenten wanneer het soap-gehalte te hoog werd. Zijn New York Trilogy kon me nog een beetje bekoren, maar voor mij is het nu duidelijk dat Auster inderdaad een over zijn paard getild auteur is. Let in dit boek alleen al maar op het enige vrouwenpersonage, Kitty; de belabberde manier waarop deze fungeert in het verhaal doet het ergste vermoeden over het vrouwbeeld van Auster.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: New York