La Superba

Gelezen door: André Oyen (3074 boeken)

Citaat: "Toen ik naar huis liep, wapperde de vlag hoog op de topvan het Palazzo Ducale. Het was niet de vlag van Europa. Het was niet eens de vlag van Italië. Het was een rood kruis op een wit veld:de vlag van Genua. La Superba."

De Nederlandse schrijver Ilja Leonard Pfeijffer (1968) is vijf jaar geleden vanuit Leiden per fiets in Genua beland en er gebleven. Hij is verliefd geworden op deze typisch Italiaans stad bijgenaamd ‘La Superba’ (de hoogmoedige) en wil er in een lange brief aan een Nederlandse vriend uitbundig en met veel bravoure over vertellen, enkel het Italiaanse gebarentheater ontbreekt nog. Later wil hij dit alles uitwerken tot een grote roman over migratie.

Maar dat is job voor later. Nu zit hij op een terras en laat de wereld aan zich voorbijtrekken, valt keer op keer voor het vele vrouwelijke schoon, raakt geïntrigeerd door een vrouwelijk been, bezingt pooiers en schooiers, legt verhalen van vluchtelingen vast, verliest gaandeweg alle controle, valt ten prooi aan steeds radicalere seksuele verwarring en raakt betrokken bij schimmige zaakjes en krijgt alle plagen van Egypte de maffia incluis over zich heen. Maar er is dus het terras, het labyrint van steegjes in de hellende driehoek tussen Via Garibaldi, Via San Luca en Via Luccoli, aan weerskanten van de Via della Maddalena, in duistere straatjes met poëtische namen als Vico della Rosa, Vico dei Angeli en Vico ai Quattro Canti di San Francesco waar de hoertjes achteloos tegen deurposten leunen en dingen zeggen zoals ‘amore’ en dat ze van ons houden en dat ze willen dat we bij hen kom'.

La Superba is een stadsroman en een liefdesroman, onderzoekt, vertelt en ontrafelt de fantasie van een beter leven in een nieuw land elders en laat zien hoe mensen –van gerenommeerde schrijvers en verlopen heren van stand tot arme Senegalese sloebers en flanerende hoeren– op verschillende manieren verdwalen in die fantasie.
Maar bovenal is het een roman die bruist van la dolce vita voor schooiers en miljonairs. Vol zelfspot schrijft de auteur over zijn eigen stijl: ‘Die pompeuze vergelijkingen zijn alleen maar bedoeld om de spanning erin te houden.’ La Superba is vooral een ode aan de verbeelding en satire op de Italiaanse dramatiek en zijn eigen machogedrag en ijdelheid, een aanklacht tegen xenofobie. Het was een boek waar ik aanvankelijk met enige moeite in raakte maar een maal opgeslorpt door het labyrint van weelderige taal kon ik het moeilijk verlaten.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
leen de backer op 16 april 2018:
Dit heb je zeer mooi verwoord. Ik heb het niet uitgelezen, ik vond het op een bepaald moment steeds een herhaling van dezelfde geile toestanden, of hoe moet ik het noemen.

Gelezen door: Peter Geiregat (371 boeken)

Citaat: "Ik liet mijn hand afdalen naar de zachte, kwetsbare huid van haar knieholte, waar ik heel even verwijlde om de moed te vinden om met mijn volle hand haar kuit te omvatten. De bollende spier vulde mijn eerbiedige hand als een borst."

Ilja Leonard Pfeijffer verhuisde vijf jaar geleden naar Genua. De bijnaam van Genua is La Superba (de hoogmoedige). Zijn jongste roman is zowel een beschrijving van deze labyrintische de stad en zijn inwoners, als een onderzoek naar immigratie. Aan de hand van zijn eigen ervaring als immigrant in Genua onderzoekt hij de lotgevallen van anderen: die van een Britse heer van stand (Don), van een illegale Senegalees en een Marokkaanse rozenverkoper (Rashid). De verhaallijnen vormen een labyrint van steegjes. Op elke straathoek is wel een verhaal te vinden (de excentrieke Monia, zijn zogenaamd rijke minnares) of het mooiste meisje van Genua of zijn vriend Martin met wie hij een theater ging kopen. Een van die verhalen gaat over een geamputeerd vrouwenbeen waar Ilja “Leonardo” onderweg naar huis over struikelt. Het been oefent een onverklaarbare aantrekkingskracht op hem uit. Hij bewondert het en bedrijft er uiteindelijk zelfs de liefde mee. Als het begint te rotten, dumpt hij het in een vuilniszak in zee. Later in de roman krijgt het verhaal van het geamputeerde been een andere wending als hij de 'eigenaar' ontmoet.

In het eerste gedeelte bezondigt Pfeijffer zich een beetje aan overdaad: de talloze beschrijvingen van het labyrint vol ratten, scheefliggende bestrating en duistere figuren beschrijft zou hij beter wat gespreid hebben, maar Genua is zijn hoofdpersonage samen met de vele migranten. Daartoe behoort hij zelf ook. Zijn leven is onderdeel van zijn roman. Hij vertelt met verve en ironie. Met brute woorden en penseeltrekjes, met nieuwshonger en voyeurisme. Als schrijver en hoofdpersonage richt hij zich tot een ‘goede vriend’ en blijft herhalen dat hij deze notities ooit zal gaan uitwerken tot een roman. Als ultieme stijloefening heeft hij aan de lezer prijs dat zijn verhaal nep is omdat hij alleen schrijft als hij niet werkelijk leeft.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: filipvb (1 boeken)

Toetreden tot een onvermoede wereld, aan de hand van een meesterlijke beschrijver. Literair equivalent van een sombere road movie.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Fons Mariën (164 boeken)

La Superba is het eerste boek van Ilja Leonard Pfeijffer dat ik gelezen heb. Meteen een voltreffer denk ik. Het boek is een ode aan Genua waar de Nederlandse schrijver-dichter zich gevestigd heeft. La Superba (de hoogmoedige) is ook de bijnaam van de stad. Pfeijffer onderstreept het labyrintische van deze stad, observeert goed mensen en situaties, komt in contact met arme migranten uit Marokko of zwart Afrika (mensen zonder papieren versus hij als Europeaan met papieren) en verdiept zich in de geschiedenis van de stad, waaruit meer bepaald vele miljoenen arme Italianen migreerden naar Amerika.

Pfeijffer zelf raakt ook betrokken in enkele moeilijke amoureuze en artistieke toestanden waardoor hij zich uiteindelijk zelf nauwelijks kan stand houden als bevoorrechte migrant. Pfeijffers stijl is bijwijlen heel barok, heel suggestief ; hij weet als geen ander een sfeer op te roepen. En er komt heel veel verbeelding bij kijken. Hij kreeg er in 2014 de Libris literatuurpijs voor. Ik ben het eens met dit citaat uit het juryrapport (op de achterflap) : "Behalve een ode aan Genua en zijn bewoners, is La Superba in de eerste plaats een indrukwekkende ode aan de verbeelding."

En vergeet ook niet zijn fijne humor waarmee hij zoveel mensen en situaties beschrijft.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Helena Isselée (1 boeken)

Recensie: La Superba ‘Het mooiste meisje van Genua werkt in de Bar met de Spiegels. Ze draagt dezelfde nette kleren als alle meisjes die daar werken. Ze heeft ook een vriendje dat haar af en toe opzoekt wanneer zij werkt. Hij heeft gel in zijn haar en draagt een T-shirt zonder mouwen waar SOHO op staat. Hij is een klootzak.’ De eerste regels van het boek trekken je weliswaar mee in het verhaal. Het gevoel van onrust en de geheimzinnige sfeer kun je al afleiden uit deze luttele regels.

Ilja Leonard Pfeijffer neemt je mee op zijn reis naar de stad Genua. Hij wil schrijven over hoe hij in de stad verwikkeld raakt en welke mysteries hij tegemoet komt. De gure wind waait er door de steegjes en onheilspellende mysteries liggen op de loer. De feiten liegen er niet om dat een mengeling van leugens en illegale erotiek het pad van Ilja volledig van de kaart brengen. Door zijn reis heen ontmoet hij karakters zoals Rashid, een cocaïne verkopende rozenhandelaar of Monia, de vrouw met enorme borsten die wel van een drankje houdt. De intermezzo’s geven een aparte swung aan het verhaal en zo ook een onderliggende reden.

Al deze raadselachtigheid is samengebonden in een labyrinth van woorden. ‘La Superba’ is een fantastisch boek dat een compleet nieuwe wereld opende en een andere dimensie gaf aan mijn leeservaring. Zeker weten dat dit een aanrader is. Verre van cliché en qua woordvariatie een pareltje. Een ode aan de verbeelding zou je het kunnen noemen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: leen de backer (96 boeken)

Citaat: ""Later dronk ik op Piazza delle Erbe. Dat is zo'n zeldzame plek waar het vanzelf avond wordt zonder dat ik daar iets voor hoef te organiseren.""

Aanvankelijk vond ik deze Genua roman meesterlijk en getuigend van literair talent en humor. Vernuftig en vermakelijk. Maar je moet er een dosis geilheid en goorheid bij nemen. Ilja heeft een voorliefde voor het woord "hoer" en aldus ontaardt de aanvankelijke intelligent geschreven roman ten dele. Jammer.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Genua