Drager van de Wolvenvacht

Gelezen door: Tim Vervaeke (44 boeken)

Ik had al eerder van Juliet Marillier gehoord, en vooral van haar trilogie De Zeven Wateren. Die wou ik ook wel eens lezen, maar het is er tot nu toe niet van gekomen. Maar goed, in december 2012 zag ik dan de 2 boeken van De Saga van de Eilanden van het Licht voor een spotprijs op het Boekenfestijn. Niet twijfelen, kopen.

De cassette bevat twee boeken, maar zijn afzonderlijk te lezen, hoewel aangeraden wordt de boeken in volgorde te lezen:
- Drager van de Wolvenvacht
- Drager van het Vossenmasker (moet ik nog lezen)

Drager van de Wolvenvacht begint in Noorwegen, waar Eyvind de taak krijgt Somerled, een jongen die niet echt aanvaard wordt in de groep, een beetje de dingen des levens bij te brengen. Eyvind droomt ervan een Wolvenvachtdrager te worden, in dienst van jarl Magnus en vooral de god Thor. Somerled is het tegengestelde van Eyvind; hij is uiterst slim (en sluw), maar fysiek (nog) niet zo sterk. Door het vele samenzijn, worden ze broeders voor het leven, d.m.v. een bloedeed. Maar die eed zal nog vele keren roet in het eten gooien, of tenminste proberen dat zoveel mogelijk te doen.

Ulf, Wolvenvachtdrager en grote broer van Somerled, wil op een dag een reis maken naar de zogezegde Eiland van het Licht (Orkney-eilanden), maar dient daarvoor wel z'n bevelheer, jarl Magnus, te overtuigen. Na veel vijven en zessen wordt op het eiland een vredesverdrag gesloten met koning Engus, die daar al heel lang vredig regeert. Ook tussen beide volkeren worden banden gesmeed.

Maar niet al te veel later komen de niet al te goede bedoelingen en ambities van Somerled naar boven, en is er van Ulf geen spoor meer. Eyvind besluit, na een interventie in een ongelijke strijd, dat het Wolvenvachtdrager zijn misschien toch niet zó plezant is. Hij wordt als vermist en dood opgegeven, maar bij zijn terugkeer naar het kamp kan het contrast niet groter zijn. Hij heeft het licht gezien, maar staat alleen. Hij wordt wel gesteund door o.a. Nessa, prinses/priesteres en Rona (oude priesteres).

Wat volgt is niet alleen een liefdesverhouding tussen Nessa en Eyvind, maar vooral een strijd tussen Eyvind en Somerled, die z'n bloedbroeder op slinkse wijze telkens de das omdoet, hem verbaal de grond inboort, maar hem toch niet veroordeelt/vermoordt (dit betekent echter niet dat Eyvind ongeschonden ervan afkomt), ondanks bewijzen en argumenten dat Eyvind op de hoogte is van Somerleds daden. Daden, waarvan niet veel anderen op de hogte zijn. Eyvinds (ex-)kameraden zijn onderdanig, durven niet in te gaan tegen Somerleds bevelen.

Eyvinds "nieuwe" leven op het eiland is totaal tegengesteld aan zijn periode als Wolvenvachtdrager.

Jarl Magnus komt veel later nog eens in beeld, wanneer hij z'n krijgers komt bezoeken, ondanks dat er oorspronkelijk afgesproken werd slechts enkele seizoenen op de eilanden te verblijven. En zodoende dienen er nieuwe keuzes te worden gemaakt door degenen die verantwoordelijk zijn voor wat er zich allemaal heeft afgespeeld, maar vooral de bloedeed komt weer boven drijven, dit keer met Eyvind die dient te bewijzen dat hij veranderd is, dat hij nieuwe inzichten heeft, dat hij "gegroeid" is. Hij blijft op het eiland, wil meehelpen aan de heropbouw van de samenleving. Somerled krijgt z'n straf, maar een waarbij hij de tijd krijgt z'n leven te evalueren en van koers te veranderen.

De relatie tussen Somerled (machtswellusteling, wellicht mede door z'n eenzame en ongelukkige jeugd) en Eyvind (onderdanige krijger die tot voor kort niets liever wou dan wolvenvachtdrager worden om later aan Thors zijde te kunnen zijn), bloedbroeders (iets wat je eigenlijk nooit zou mogen worden, een eed die je eigenlijk nooit aan elkaar zou mogen zweren, want je weet nooit wat er kan gebeuren), doet me wat denken aan de trilogie De Verheven Steen van Weis & Hickman, waarbij Gareth (onderdanige ranseljongen/slaaf) en Dagnarus (machtswellusteling) een hoofdrol speelden. En dan komen ze ook op een bepaald moment voor de keuze te staan welke kant ze moeten kiezen.

De vertaling van Wolfskin leest erg vlot, maar het verhaal komt pas goed op gang eens de reis gemaakt is. De zinsconstructies zijn, denk ik, eerder op Nederlandse dan op Vlaamse leest geschoeid, vooral dan iets als "Dus Eyvind begon..." ipv "Dus begon Eyvind...". Naar het einde toe zijn er ook enkele typfoutjes: beloofd i.p.v. belooft.

Waar Bernard Cornwell zich in The Saxon Stories concentreert op het politieke, het tactische, enz... gaat het bij Marillier eerder om de personages zelf, de gevoelens, hoe iemand in elkaar zit, hoe hij/zij kan veranderen door bepaalde omstandigheden. En da's een welkome afwisseling, een andere manier van verhalen schrijven. Bij momenten ook meeslepend, ontroerend.

De Orkney-eilanden liggen ten noorden van Schotland. Meer info kan je vinden op o.a. http://www.orkneyjar.com/. Het verhaal zelf is deels gebaseerd op onderzoek, deels is het Fantasy/Folklore, vooral dan de elementen van magie, spiritualiteit, Koning Engus, bepaalde namen,... Juliet Marillier heeft het op het einde van het boek uitgelegd.

Dit was de eerste keer dat ik iets van deze auteur heb gelezen, en het was direct een schot in de roos. Maar mede door m'n interesse in de Vikingen werd dit boek aan m'n TBR-lijst toegevoegd. Dikke aanrader!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Orkney