Wat ik nog weet

Gelezen door: André Oyen (3130 boeken)

Citaat: "Het verleden was uitgewist, de toekomst als een zeepbel uit elkaar gespat. Mijn ouders waren gestorven. Een vader en een moeder had ik nog wel, maar als ouders, als tweespan waren ze dood."

Een boekomslag kan ik wel heel mooi vinden, maar een meerwaarde voor het verhaal...nee dacht ik. Fout gedacht. Want de foto op het nieuwe boek van Diane Broeckhoven is een fotosynopsis van het verhaal. Maar dat snap je pas als je dit prachtige boek gelezen hebt. In 146 bladzijden brengt deze auteur een uitermate rijk verhaal waar anderen waarschijnlijk honderd bladzijden meer zouden voor nodig hebben. En toch bouwt de auteur haar verhaal zeer sterk op, en worden we geconfronteerd met heel wat mooie en pijnlijke situaties, die allemaal met de vakkennis van de meester stiliste tot een fascinerend geheel verweven zijn.

Wat ik nog weet kondigt zich oorspronkelijk aan als een triptiek. In drie luiken, die zich in 1987, in 1994 en in 2008 afspelen, zijn we getuige van de poging tot harmonieuze samenleving van een Vlaams gezin met vader, moeder, zoon en twee dochters. Daar loopt ogenschijnlijk alles vrij vlotjes tot de vader een jonge minnares blijkt te hebben. Een echtbreuk is onvermijdelijk en dan pas blijkt welk een gecompliceerde band er bestaat tussen moeder Manon - en zoon Peter. Het verhaal wordt ook door deze personages verteld. Dat de visies op bepaalde zaken nogal flink uit mekaar lopen is dan ook logisch. Peter die helemaal anders dan zijn zussen met de echtscheiding van zijn ouders omgaat en niet tegen het verdriet van zijn moeder kan, besluit op een zeker ogenblik bij zijn vader te gaan wonen. En dat is voor Manon een niet te verteren klap. En toch houden moeder en zoon heel erg van mekaar, dat wordt heel duidelijk in het laatste deel. 
Diane Broeckhoven heeft met Wat ik nog weet een heel mooi en warm boek geschreven dat bewijst dat je een ontroerend verhaal ook op een intelligente manier en met de nodige humor kan vertellen.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Marita Schaukens op 6 augustus 2013:
Ook ik heb dit boek zeer graag gelezen. Voor mij gaat het vooral hierom: zelden slagen ouders en kinderen erin écht te communiceren, het te hebben over de essentie. Door de perspectiefwisseling slaagt Broeckhoven erin dat te beklemtonen. Verder zal ik nooit meer een tweedehandszaak binnenstappen zoals ik dat vroeger deed. Aan elk voorwerp of meubelstuk hangt een verhaal vast. Ook dat leert deze roman: hoe materiële voorwerpen een leven terug kunnen geven.

Gelezen door: Maria Cleiren (1 boeken)

Een warm, zeer menselijk boek, je leest het in een ruk uit. Het verhaal is ook heel alledaags, gewoon, maar zo mooi geschreven.
Het beschrijft de verhouding tussen een moeder en haar kinderen, die zeer sterk is, ondanks de dramatische gebeurtenissen. 
Het is een hoopvol boek, dat je op het einde dichtklapt met een goed gevoel.
Diane Broeckhoven is dan ook een geweldige schrijfster...

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Peter Geiregat (383 boeken)

Citaat: "'Trouwens', riep ze nog terwijl ze uit mijn leven wegfietste, 'ik ga nu met Aram, mijn buurjongen.' Het kostte me de hele vakantie om de terloops uitgesproken zin uit mijn hoofd te bannen."

Manon wordt door Paul in de steek gelaten. Ze blijft achter met drie kinderen (Bernadette, Odette en Peter). Dit verhaal is opgesplitst in drie tijdsperiodes (1987, 1994 en 2008) en wordt afwisselend verteld vanuit het standpunt van Peter en Manon. In 1987 besluit Peter om bij zijn vader en diens jongere vrouw in te trekken. Manon vindt dit vreselijk en overschouwt haar eigenschappen als moeder en als (ex)-vrouw. In 1994 schetst de auteur de ziekte van Pauls moeder. Zijn vader P.P. rekent voor de verzorging op de hulp van Manon. Na de dood van zijn vrouw, uit P.P. zijn gevoelens naar Manon toe. Tijdens een reis naar Italië met P.P. ontdekt Peter de waarheid aan de hand van een camee rond de nek van zijn moeder. In het laatste deel staat de beroerte van Manon centraal. De revalidatie laat op zich wachten en de kinderen moeten knopen doorhakken. Wonder boven wonder herstelt Manon. De rode fauteuil die als een rode draad doorheen het boek als een extra personage figureert, sluit het boek af.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Noël Gybels (453 boeken)

Citaat: "Mijn rode fauteuil vond ik uiteindelijk, met zijn rug tegen de muur geleund en de armen wijd geopend, in een zaal vol aftandse meubels van een kringloopwinkel. Ik wist zeker dat hij al die tijd op me gewacht had. Toen hij voor mijn raam in de kleine flat stond en ik uitkeek op de kale takken van de linde, staakte ik mijn zoektochten."

De omslagfoto van de rode fauteuil toont het element waaraan dit fijne verhaal is opgehangen. Uitgepuurde taal, erg toegankelijke stijl, bijzonder boeiende inhoud. Een levensverhaal in kort bestek, zou je het kunnen noemen. De schrijfster bewijst haar vakmanschap door je als lezer te overrompelen met deze schrijnende kijk op een vrouwenleven. Toch straalt deze novelle warme levenswijsheid uit en leun je na het lezen vertederd achterover, hopelijk in een rode zetel ...

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: