De laatkomer

Gelezen door: André Oyen (3096 boeken)

Citaat: "Eenmaal in het oudpeetjeshuis, altijd in het oudpeetjeshuis. Ik wist waar ik aan begon. Doch dat neemt niet weg dat, van alle aspecten eigen aan het geloofwaardig neerzetten van een compleet seniele senior, de moedwillige terugkeer naar de onzindelijkheid mij het lastigst valt."

Désiré Cordier is zijn huwelijk kotsbeu, maar hij heeft de moed niet om zich van zijn vrouw te laten scheiden. Om zich alsnog te kunnen verzoenen met zijn leven, neemt hij wraak op zijn saaie, liefdeloze burgermansbestaan door te doen alsof hij dementeert. Zijn gevoel van eigenwaarde, dat door zijn huwelijk was aangetast, wint hij terug als hij op een heuglijke dag, gezond en wel, in een tehuis voor seniele bejaarden, Home Winterlicht, wordt geplaatst. Een gegeven dat doet denken aan de indiaan uit One flew over the Cuckoo's nest.

Désirés plan is minder makkelijk dan het lijkt. Zo is het heus wel moeilijk voor Désiré om elke nacht volkomen opzettelijk en dik tegen zijn zin zich in zijn bed te ontlasten. Hij moet zich verlagen tot een zelfonterende daad om geloofwaardig te blijven. Want de verplegers en verpleegsters zouden achterdochtig worden indien hij het in zijn slaap droog hield. Er zijn natuurlijk ook voordelen. Zijn vrouw schaamt zich voor zijn gedrag, komt hem minder vaak irriteren en zijn kinderen willen een man die hen niet meer kent ook niet meer bezoeken. Eerst haakt zijn zoon af, dan zijn dochter.

Het verkeren in het gezelschap van echte dementen gaat hem echter minder goed af. Het vraagt vakmanschap om zijn aftakelingen te doseren om geloofwaardig te blijven overkomen. In Winterlicht ziet hij zijn eerste liefde Rosa Rozendaal , helaas wel echt dement, terug. Toch doet hij alles om in het gezelschap van Rosa Rozendaal te kunnen verkeren, zelfs aan debielmakende activiteiten deel te nemen die het tehuis biedt. Meteen wordt ook de cover met het ganzenbord duidelijk.

Dimitri Verhulst wordt gerekend tot de beste schrijvers van Vlaanderen en Nederland. Hij debuteerde in 1999 en schreef sedertdien onophoudelijk romans, novellen, poëzie en toneel. Zijn werk verschijnt in meer dan 20 talen over de hele wereld. Met de klassieker De helaasheid der dingen won hij de Gouden Uil Publieksprijs. De Engelse editie ervan werd door The Irish Times uitgeroepen tot een van de beste boeken van 2012. In 2009 won hij de Libris Literatuurprijs voor Godverdomse dagen op een godverdomse bol.

Zijn laatste boeken werden echter iets minder goed ontvangen en ik vrees dat het met dit werk ook zowat die richting kan uit gaan. De roman mag misschien dan niet aan de wensen van de doorsneelezer voldoen, persoonlijk vond ik het wel een heel sterk werk. Dit boek doet heel erg terugdenken aan zijn werk van voor het succes van De helaasheid der dingen. Er zit goed verdoken sociaal engagement in afgeschermd door wrange en zwarte humor. Een wereld vol waanzin maar ook droefheid en eenzaamheid. Dat levert pijnlijke en hilarische scénes op verpakt in een mooie Verhulsttaal.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Marc Dilliën (135 boeken)

Citaat: "

De frequentie van mijn verstrooidheden lichtjes opdrijven leek me in de aanloopfase nog de beste strategie.En ik moet het zeggen zoals het was: ik beleefde een oud en halvelings vergeten plezier zoals wellicht enkel peuters en surrealistenhet weten te savoureren, het eenvoudige amusement de werkelijkheid op haar kop tz zetten en alle zaken uit hun dagelijkse, vastgeroeste verband te halen.

"

Dit nieuwe boek van Verhulst balanceert opnieuw tussen een lach en een traan, net zoals in De helaasheid der dingen zijn er bladzijden die doen schaterlachen en bladzijden die ons onderdompelen in de tragiek van de personages. Minpuntje is de wel de  karikaturale wijze waarop sommige personages worden opgevoerd, vooral de echtgenote van Désiré wordt zo onmenselijk neergezet dat zij een karikatuur wordt van zichzelf.
Maar afgezien van dit, weer een goed geschreven boek, mooie taal en een diep menselijk verhaal. 

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Dennis P. op 19 juni 2013:
Verdorie, ik zie net dat ik dezelfde paragraaf als jou koos.

Gelezen door: Dennis P. (769 boeken)

Citaat: "De frequentie van mijn verstrooidheden lichtjes opdrijven leek me in de aanloopfase nog de beste strategie. En ik moet het zeggen zoals het was: ik beleefde een oud en halvelings vergeten plezier zoals wellicht enkel peuters en suerrealisten het weten te savoureren, het eenvoudige amusement de werkelijkheid op haar kop te zetten en alle zaken uit hun dagelijkse, vastgeroeste verband te halen."

Wat moet je doen als je 'n ietwat laffe, oude man bent die onder de duim gehouden wordt in een liefdeloos huwelijk? Je veinst je eigen seniliteit, moet Verhulst gedacht hebben. Dit geniale plan wordt vervolgens tot uiting gebracht door Desiré Cordier, een gepensioneerde bibliothecaris. In het verzorgingstehuis hoopt hij z'n lege leven te onvluchten en tevens wat dichter bij z'n oude vlam Roza Rozendaal te komen. Desiré beschrijft vervolgens hoe hij dit aanpakt en z'n omgeving langzaamaan van zich afglijdt. 

De Laatkomer van Verhulst vormde voor mij de laatste kans na'n resem afgrijselijke Verhulsten. Hij heeft die kans gegrepen en tot een goed einde gebracht. Her en der zijn nog wat (vervelende) losse draden te vinden, het voelt soms aan alsof hij bewust niet alles invulde om geen fouten meer te maken. Het geheel blijft hierdoor wat aan de oppervlakte. Gelukkig wist Verhulst deze keer een personage te kiezen dat dicht bij z'n stijl staat en komt de Vlaamsche, erudiete stem niet geforceerd over.
Al bij al een goede novelle.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Peter Geiregat (378 boeken)

Citaat: "Ik steek de Styx over en ik neem mee: een tube tandpasta (voor de zottigheid)..."

In De Laatkomer volgen we de lotgevallen van Désiré Cordier. Hij is getrouwd met Moniek de Petter en heeft twee kinderen. Hij is 72 en de leeftijd begint te wegen (behalve voor petanque met de vrienden, zoals zijn vrouw hem verwijt).
Hij heeft zich voorgenomen om wraak te nemen op zijn burgerlijk leven en te ontsnappen aan het geratel van zijn vrouw: hij wil dementie veinzen en zich laten opnemen in een bejaardentehuis.

Gaandeweg zet hij stappen die moeten leiden naar het 'slotakkoord': hij vergeet dingen, loopt met een lampekap op het hoofd op straat, zet de wasmand buiten in plaats van het vuilnis, koopt overdadig veel boeken waar hij nooit in zal lezen, koopt hippe kledij die hij 'vergeet' te betalen,...

Als hij op een dag opgepakt wordt op de trein richting Duitsland is het voor zijn omgeving en de dokters duidelijk dat hij moet opgenomen worden. (hij slaagt voor de MMSE-test en wordt opgenomen. Daar observeert hij zijn medebewoners om zich zo goed mogelijk aan te passen.

De ontmoeting met zijn eerste jeugdvlam Rosa doet hem deelnemen aan de bingo-, zang- en knutselactiviteiten. Zo hoopt hij dicht bij Rosa te komen.

Zijn kinderen haken af (omdat ze denken dat hij te ver heen is). Moniek houdt het langst vol ondanks enkele sabotagepraktijken (fotokaders, kruisbeeld, beeld van de heilige Rita). Uiteindelijk bereikt hij met wijn en sigaretten het beoogde doel.

Een medebewoner ontdekt zijn maskerade die wellicht versnelt leidt tot de grote ontknoping (die eerder tegenvalt en voorspelbaar is, want de plot liet weinig manoeuvreerruimte toe).

Hoewel het boek mooi wegleest, ergerde ik mij gaandeweg aan het afwisselen van dure woorden met stadhuistaal. Het typische Vlaamse karakter van dit boek zal voor de ene een compliment zijn, maar voor mij duidt dit een beetje op bloedarmoede en slordigheid. Dimitri Verhulst schreef een boek dat best in de smaak viel, maar ik hoop dat hij in zijn volgend boek enige vernieuwing aan zijn lezers kan bieden.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Letticia (1 boeken)

Citaat: "ik steek de Styx over en ik neem mee: ...."

Doorheen het verhaal van Desiré problematiseert de schrijver onze kijk op ouder worden en de bijhorende kwaaltjes. Vlaamse gewoonten van kleine en grote gezinnen worden in de kijker geplaatst en bevraagd op een subtiele manier. Het is een beetje als in de spiegel kijken, doorheen het persoonlijk verhaal van het hoofdpersonage.
De wending die het verhaal neemt bij een ontmoeting in de bushalte is fantastisch.



 

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Troet Demey (1 boeken)

Citaat: "Nu we lelijk waren geworden zou ze opeens zin hebben gekregen in de liefde. Kom zeg. Neen, zij was een zeer onsportief verliezer en nam wraak door mij in het bijzijn van anderen te vernederen. "

Een zalig boek dat fantasie verweeft met werkelijkheid. Wat gebeurt er in het hoofd van een dementerende man die niet dement is maar dat faket om te zijn wat hij wil zijn, om te ontsnappen aan de pijnlijke realiteit. Verhulst is een verteller van meeslepende verhalen!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Kris De Bolle (8 boeken)

Citaat: "Moniek en ik hebben meer dan nachten genoeg als lijken naast elkaar gelegen, dat we het niet nog eens hoeven te doen in een familiegraf. Dat ze maar alleen gaat liggen in haar tombe! Ze zal daar goed en comfortabel liggen."

Een werkstukje van 140 blz. lees je op een regenachtige namiddag zo uit, maar Verhulsts literatuur is zo dens dat je automatisch de helft trager gaat lezen om alles in je op te nemen. Onweerstaanbaar grappig. Bijtend cynisch ook, met een luguber trekje. Savoureer deze novelle over verschillende dagen en denk hierover na. Wat mij betreft: een Grote Verhulst.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: sirog (320 boeken)

Om zich alsnog te kunnen verzoenen met zijn leven, verlaat Désiré Cordier het pad zoals dat richting graf voor hem was uitgestippeld. Hij neemt wraak op zijn matte, liefdeloze burgermansbestaan door te doen alsof hij dementeert. Zijn gevoel van eigenwaarde, dat door zijn huwelijk was aangetast, wint hij terug als hij op een heuglijke dag, gezond en wel, in een tehuis voor seniele bejaarden wordt geplaatst. Hij belazert de kluit op virtuoze wijze door zich voor te doen als demente en incontinente grijsaard die op zijn einde afstevent. De rol van zijn leven, en die wordt nóg veelbelovender als er opeens een demente jeugdliefde in het tehuis opduikt. Dit is het eerste boek dat ik lees van Verhulst, en ik moet toegeven, ik ben op een aangename manier verrast. Het boek heeft een beladen thema, maar de schrijver slaagt erin het onderwerp luchtig te houden door cynisme en zwarte humor. Vooral de scene aan de bushalte met de mede-bedrieger, stemt tot nadenken.

Is het echt zo gemakkelijk om iedereen om te tuin te leiden? Zijn er echt nog meerdere toneelspelers. Anderzijds konden sommige verhaallijnen nog beter uitgediept worden, en dat had kunnen leiden tot een meer explosief einde. Maar ik heb het boek met een lach en een traan gelezen, en zal zeker nog boeken van hem lezen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Jeanne Tielen (120 boeken)

Heel grappig en absurd boek. Hilarisch met tijden.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Aaron De Bolle (1 boeken)

Dimitri Verhulst schreef met De laatkomer zijn enige roman van 2013, maar die mocht er zeker zijn. Zijn naam klinkt reeds bekend in de oren in zowel België en Nederland. Vele lezers keken uit naar een nieuwe roman, in de navolging van De helaasheid der dingen. Het is dus een verhaal geworden over een totaal ander onderwerp, weliswaar in een gelijkaardige Vlaamse setting. Door zijn nogal eenvoudige stijl en klein aantal pagina’s zal hij volgens mij geen grote potten breken. Desalniettemin is het een zeer luchtig boek, die zowel een ervaren lezer als een beginnend lezer kan bekoren. De vlotte overgang van de ene flashback naar de andere kenmerkt de kwaliteit van de schrijfstijl. Verder werden langere zinnen afgewisseld met droge grappen en opmerkingen.

Het hoofdpersonage, Désiré, heeft een nogal pessimistische kijk op zijn huidige omgeving en zoekt een oplossing voor zijn saaie bestaan. Ook voor zijn eentonige verleden legt hij de schuld bij zichzelf. Zijn oude leeftijd biedt hem de mogelijkheid om een plan uit te voeren, namelijk dementie “ faken”. Zijn vrouw, die in het verhaal nogal stereotiep wordt geschetst, stalt hem vrij snel in een bejaardentehuis . Een verbetering volgens zichzelf. Op de koop toe ontmoet Désiré daar Rosa Rozendaal, zijn enige jeugdliefde. Wat hij zoveel jaren geleden niet durfde, durft hij nu wel. Het verhaal komt op z’n hoogtepunt als hij benadering zoekt bij Rosa. Het verhaal schommelt voortdurend tussen de zoektocht naar Rosa’s liefde en de mogelijke levenswegen die Désiré zou bewandeld kunnen hebben. Ook de commentaar op situaties die zich voordoen in een seniorenleven, konden me wel bekoren. Vergis u niet, dit boek is niet expliciet voor de zestigplusser. Het mag nog een simpel uitzicht hebben, maar aan de inhoud valt niet te twisten. Ik vind het een aanrader voor iedere lezer die houdt van een korte roman, puur Vlaams, en met meer dan een vleugje humor

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Sander (1 boeken)

Citaat: "Hoewel volkomen opzettelijk, is het zeer tegen mijn zin dat ik iedere nacht in mijn bed schijt."

Fantastische en 'to the point' geschreven. Het verhaal van een man die zijn leven terug in handen wil nemen en Dementie acteert. Zeer grappige en van tijd pakkende momenten.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Niels De Wit (1 boeken)

Ik heb heel erg genoten van behoorlijk wat passages; ze waren dan ook geschreven door Dimitri Verhulst wiens stijl mij al altijd heeft kunnen bekoren. Dimitri Verhulst schreef een prachtige roman over een man die zich dementerend voordoet om zijn onhandelbare en zeer gecompliceerde vrouw te ontwijken. De manier hoe hij dit verwezenlijkt en hetgeen hij ervoor over heeft om zijn omgeving te doen geloven dat hij aan dementie lijdt, zorgt voor een grappig maar ook miserabel verhaal.

Het verhaal wordt rustig opgebouwd. Désiré, het hoofdpersonage, veinst zijn dementie op een slimme, niet al te opvallende manier, namelijk door zijn vergeetachtigheid en verstrooidheid als maar frequenter de kop te laten opsteken. Aanvankelijk zijn het slechts enkele luttele dingen zoals bv. de wasmand op de stoep zetten in plaats van de vuilnisbak. Sindsdien laat zijn brein hem alsmaar meer in de steek zoals wanneer hij op een familiefeest een taart moet gaan kopen en terugkeert met een broodrooster.

De grollen liggen net op de grens tussen grappig en triest. Je kan er om lachen, maar de diepere gedacht is eerder bedroevend. Het doel van Désiré is om zijn laatste dagen te slijten in ‘Home Winterlicht’ als alzheimerpatiënt. Daar komt hij niet elke dag, elk uur en elke minuut in aanraking met zijn vrouw Moniek, die hem dagelijks commandeert en voor wie zijn liefdesvlam al enkele jaren was uitgedoofd. Bovendien heeft hij ook vernomen dat zijn oude liefde Rosa Rozendaal is opgenomen in ‘Home Winterlicht’. Hoe langer hij daar vertoeft, hoe minder mensen hem komen bezoeken. Op een dag komt zelfs zijn dochter afscheid nemen, maar ook dit kan hem niet overhalen te stoppen met zich voor te doen als dementerende. In het laatste hoofdstuk moeten we concluderen dat hij zich zijn uitvaart voorstelt en zich zijn dood voor ogen stelt.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Rina De Herdt (27 boeken)

Citaat: "De allereerste zin van het boek is al meteen een voltreffer. Provocerend en geestig en het wekt de nieuwsgierigheid op: "Hoewel volkomen opzettelijk, is het zeer tegen mijn zin dat ik iedere nacht opnieuw in mijn bed schijt.""

Schitterend. Dimitri Verhulst heeft een gevoel voor humor dat mij bijzonder aanspreekt. Er zit een licht dramatische ondertoon in en achter de absurde situaties schuilen heel veel diepmenselijke gevoelens. Ik heb hem ook gezien tijdens een korte lezing over zijn eigen werk. Hij maakt bescheiden, droge, maar rake opmerkingen over het leven en onze maatschappij.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Ann Hendrickx (120 boeken)

Citaat: "'Hoezo, waar heb ik gezeten? Ik moest toch naar de winkel!?' 'Natuurlijk moest gij naar de winkel. Maar moest dat werkelijk anderhalf uur duren om een taart te kopen? Of gaat ge mij vertellen dat ze nog in de oven zat?' 'Een taart?' En ik zette een spiksplinternieuwe broodrooster op de tuintafel en zei: 'Het is een goeie. Prijs-kwaliteit zelfs de beste! Er staat twee jaar garantie op.' Uit de blikken die onze kinderen met elkander wisselden las ik hun paniek. Zij wisten hoe laat het was. Mijn voorstelling was begonnen. Het voorprogramma."

Dit boek geeft het verhaal weer van Désiré Cordier, een man die doet alsof hij dementeert om zo aan het uitzichtloze huwelijksleven te ontsnappen van zijn bazige en onuitstaanbare vrouw. Désiré neemt eerst zijn gezin in de maling door plots de trein te nemen op pantoffels of alledaagse dingen te vergeten. Zijn vrouw en kinderen kunnen niet anders dan Désiré te laten opnemen in een rusthuis. Désiré doet wat alle dementerenden ook doen maar is nog bij zijn verstand, wat soms een hilarische en humoristische kijk geeft op het rusthuis en hun bewoners, maar eveneens een schrijnend beeld geeft van mensen op leeftijd met dementie of Alzheimer. Een boek met een lach en een traan.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Elise Degroote (1 boeken)

Een heel grappig boek en heel origineel. Heel leuk om eens een boek te lezen dat anders is dan alle andere.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Luna Lannoo (1 boeken)

De hoofdgedachte van “De laatkomer” van Dimitri Verhulst: ‘jezelf voor doen als een dementerende man om je op deze manier toch nog te kunnen verzoenen met je leven.’ Prikkelt op het eerste zicht al heel erg mijn verbeelding. Wààrom zou je dement willen zijn? Wat drijft je zover? Désiré Cordier een 74-jarige man die zijn huwelijk met zijn bemoeizieke vrouw al lang niet meer in de hand heeft en dit dus meer dan beu is, beslist om te doen alsof hij dementerende is om zo uiteindelijk van zijn vrouw verlost te raken. Want zo’n hele scheidingsprocedure doormaken vergt hem te veel moeite. Dit loopt uiteraard niet van een leien dakje. Hoe voorkom je door de mand te vallen? Welke zaken zijn net iets te opvallend en wat is juist noodzakelijk? Zijn omgeving van zijn dementerend proces overtuigen loopt verrassend vlot. Eenmaal verblijvend in ‘Home Winterlicht’ is de klus toch wat moeilijker. Niet opvallen tussen ‘echte’ dementen blijkt toch een uitdaging. Als Désiré zijn oude jeugdliefde terug ontmoet in het tehuis, flakkert hij helemaal op. Plots verandert de toch wel lui ingestelde man in een actieve seniele bejaarde. Helaas is zij , de liefde van weleer, wel ècht dement. Tot zijn grote verrassing blijkt hij ook niet de enige te zijn in Home Winterlicht die de boel belazerd. Wat ik heel mooi vind aan dit boek is dat Désiré dan toch, weliswaar op een erg unieke manier, nog voldoening vindt in zijn leven.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Louise Bourdon (1 boeken)

Een broodrooster kopen in plaats van een taart, het eerste verschijnsel van dementie? Désiré Cordier is een gepensioneerde bibliothecaris met een uitgeblust huwelijk en twee kinderen die het huis uit zijn. Zijn leven stelt niet veel meer voor. Zijn vrouw verwijt hem van alles en voor haar kan Désiré nooit iets goed doen. Hij weet niet meer wat hij met zijn leven moet doen en ziet uiteindelijk maar één oplossing: dement worden. Hij slaagt erin heel zijn omgeving te doen geloven dat hij dement is. Wanneer hij in een rusthuis terechtkomt, merkt hij al gauw dat hij heel wat moeite moet doen om niet door de mand te vallen. Al snel wordt hij opgemerkt door iemand die dezelfde tactiek heeft als hem. Wanneer hij in het rusthuis zijn jeugdliefde Rosa terugziet, fleurt zijn leven weer op. Spijtig genoeg is zij echt dement. Ik moet toegeven dat er tijdens het lezen heel wat vragen en twijfels naar boven kwamen. Het verbaasde mij bijvoorbeeld dat het zo makkelijk kan zijn om je omgeving te doen geloven dat je dement bent en vooral om daarbij niet door de mand te vallen. Naast het feit dat ik wat twijfels had, vond ik ‘De Laatkomer’ een prachtig en meeslepend boek over een man die aan verzonnen dementie lijdt. Het is zijn merkwaardige, maar eigenlijk ook slimme manier om van de realiteit te vluchten.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Jelle Goeminne (1 boeken)

Dimitri Verhulst schrijft in de laatkomer ironisch over liefde en de wereld van dementie. De hoofdpersonage heet Desiré Cortier en heeft vrijwillig en opzettelijk in een bejaardentehuis plaatsgenomen. Zijn vrouw was altijd de baas, het hele huwelijk lang. Hij is altijd gehoorzaam geweest maar nu is hij het zat. Omdat Desiré niet direct de moed vindt om dit te zeggen besluit hij om te doen alsof hij dement wordt. Desiré is van plan om naar een tehuis te gaan voor demente personen, hiervoor moet hij een test ondergaan om toegelaten te worden. In de test moet hij drie woorden onthouden en nadien opschrijven, natuurlijk zal hij deze test opzettelijk doen mislukken. Als hij uiteindelijk beslist om zelfmoord te plegen schrijft hij met tandpasta op de spiegel de drie woorden op van de test. Dit is mijn favoriet moment van het boek omdat hij nu de rest aantoont dat hij helemaal niet dement is. Ik vind de laatkomer een degelijk boek, het verhaal op zich was zeer goed gevonden alleen vind ik persoonlijk dat het aan wat diepgang onderbreekt. De uitwerking kon dus wel wat beter maar ondanks dat was het wel een amusant boek met plaats voor humor.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Brecht Vande Vijvere (1 boeken)

Het boek wist mij zeker en vast te bekoren. Het bouwt mooi op en vertelt het verhaal van een seniele oude man, vroeger weetgrage bibliothecaris. Het geeft een unieke kijk mee over hoe vindingrijk sommige mensen wel niet zijn. Wanneer de protagonist tijdens een gezellig potje petanque op een grandioos idee komt om van al zijn problemen af te komen, begint het boek met het vertellen van diens verhaal. Het idee alleen al gaf me reden genoeg om het boek in een korte periode volledig te verorberen zeg maar. De schrijfstijl vond ik een absolute meerwaarde, want hoe de schrijver bepaalde zaken beschrijft is volgens mij een gave waarmee hij vele lezers grijpt. Het geven van originele en beschrijven van een, voor velen nog onbekende omgeving, met name een rusthuis, is een hele opgave. Toch doet deze dat glansrijk. Het boek bevat vele komische aspecten en welomschreven gebeurtenissen waardoor je jezelf als lezer perfect kunt inleven. één welbepaalde scène zorgde voor een enorme plottwist. De scène in het bushokje. Deze zal ik niet rap meer vergeten. Aldus de laatkomer van Dimitri Verhulst, een echte aanrader.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: België