Oude zaken

Gelezen door: Max Temmerman (7 boeken)

Citaat: "Hadden ze nog meer kunnen boffen? Een hittegolf midden in de schoolvakantie, precies waar hij thuishoorde. Elke ochtend was de zon al lang voor hen op, stak de draak met de dunne zomergordijnen die slap voor hun slaapkamerramen hingen. "

De peuter Olivia verdwijnt na een nachtje slapen in een tent, de tiener Laura wordt de keel overgesneden tijdens haar vakantiejob en een jonge moeder kan haar drukke bestaan niet meer aan en vermoordt haar man met een bijl.

Atkinson verweeft de plots van deze drie dossiers op schijnbaar achteloze wijze. De gemene deler van deze zaken is de privé-detective Jackson Brodie die op enkele dagen tijd deze drie dossiers krijgt voorgeschoteld. Hij gaat op zoek, legt verbanden, luistert naar zijn klanten en onmerkbaar raakt hij helemaal verstrikt in de emotionele mijnenvelden van verdriet, verlangen en weemoed - gevoelens die de levens van de overlevenden beheersen.

Oude zaken is een spannende, maar vooral meeslepende thriller, helder van stijl en ingenieus van compositie. Uitermate geschikt voor wie meer wil weten over de gevoelens van slachtoffers, speurders en nabestaanden, dan over de zoektocht naar de daders.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: NadiaH (120 boeken)

Citaat: "Rosemary besloot dat ze Sylvia's tête-à-têtes met de Almachtige maar het best kon negeren. Gesprekken met God waren in elk geval gratis, terwijl het een kapitaal zou hebben gekost om er een pony op na te houden. (p. 13) Jackson herinnerde zich dat nonnen de gewoonte hadden om zich heel snel voort te bewegen zonder ooit te rennen, alsof ze op wieltjes stonden (misschien hoorde dat bij hun opleiding). (p. 172)"

Hoewel ik geen uitgesproken thrillerfan ben, heb ik dit boek gelezen omdat het aangeprezen werd in De Standaard thrillercollectie. De verwachtingen waren dus hooggespannen en da's gevaarlijk. Toen ik op pagina 130 kwam, heb ik mezelf afgevraagd of ik verder zou lezen. Tot dan vond ik het boek noch spannend, noch meeslepend. Ik heb doorgebeten, wilde toch weten hoe de vork in de steel zat en ben blij dat ik dat gedaan heb. De puzzel valt mooi in elkaar en de raadsels worden schijnbaar quasi toevallig opgelost. Kate Atkinson is meesterlijk in het beschrijven van haar personages (al vond ik sommigen behoorlijk irritant) en het verweven van de verhaallijnen. Ik houd van haar scherpe, eigenzinnige, vaak ironische schrijfstijl. Maar ik houd geen WOW-gevoel aan over aan dit boek. Begin er zo onbevooroordeeld mogelijk aan en oordeel zelf zou ik zeggen...

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: