Méér vinexvrouwen

Gelezen door: André Oyen (3544 boeken)

Citaat: "Hun houding kwam me wat afwerend en wantrouwend over. Ik vroeg me af wat ze dachten. En natuurlijk dacht ik niet: ze kijken zo naar me omdat ik een Marokkaan ben. Want ik ben zo vernederlandst dat de manier waarop Marokkanen denken totaal uit mijn systeem is gewist. Daarnaast ben ik een echte Vinexvrouw. Ze hadden me maar te accepteren."

Na haar boek De Verstotene werd Naima El Bezaz bedreigd door moslimfundamentalisten en met haar laatste boek Vinexvrouwen haalde ze zich de woede van autochtone Nederlanders op de nek. De diarree van scheldtirades ontaarde zelfs in een bedreiging. Alles wat de schrijfster aanraakt verandert in controverse en misschien heeft ze juist daarom nog meer humor, stand-up comedianstijl in het vervolg op haar bestseller Vinexvrouwen gestopt. Het tragikomisch portret schakelt hierdoor wel iets te snel over op slapstick en soms zelfs op soap en dat dreigt de ernst die er tenslotte ook in zit te overschaduwen. In een vinexbuurt, met huizen met muren van karton waar iedereen, zowel autochtonen als allochtonen, op zoek naar een onmogelijke identiteit lijkt te zijn gebeuren er nog altijd ongelooflijke verhalen waarin de zachte botsing van culturen en religies centraal staat. Wie het werk van Naima kent weet dat ze een bemoeiziekee moeder heeft die helaas niet altijd ongelijk heeft. Mama raadde haar dochter het Vinexhuis af, maar de dochter dreef koppig door. Mama haar al voor die levensgevaarlijke trappen in haar Vinexhuis, en Naima valt van de trap en breekt haar nek. Ze heeft onwaarschijnlijk veel geluk gehad en zo op het nippertje een dwarslaesie kunnen ontwijken. Met heel veel zin voor drama beschrijft ze deze pijnlijke gebeurtenis. In het ziekenhuis, krijgt ze een ingewikkelde ijzeren constructie rond haar hoofd waardoor ze dit nauwelijks kan bewegen. Want de wervels moeten immers  helen. Ze is echt aan de dood ontsnapt en beseft dat heel goed. Ze is in het VU-ziekenhuis, krijgt veel morfine toegediend maar wil heel graag naar het streekziekenhuis in haar buurt. Dat mag met tegenzin van de artsen. Daar ligt ze met twee mannen op een kamer. Het ergste vindt Naima nog het feit dat haar moeder bij haar op bezoek komt om steeds kritiek op haar te leveren. Ze is geen gemakkelijke patiënt en maakt ruzie met elke verpleegkundige.

Het boek gaat ook een stuk over de felle reacties van buurtgenoten die voorganger Vinexvrouwen opriep, maar vooral verhaalt het over het dagelijkse leven van een Marokkaanse in een nieuwbouwwijk en haar verwondering over Nederlandse gewoonten. Ronduit hilarisch zijn haar verslaggeving over de aanschaf van de eerste kerstboom in huize El Bezaz bijvoorbeeld, en om de karaokeset waarmee haar dochtertjes smartlappen leren. Naima El Bezaz schrijft vlot en onderhoudend, spaart niets of niemand, vooral zichzelf niet... maar ik wil toch ook weer eens iets broodernstig van haar lezen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: zaandam