De dag dat we Andy zijn arm afzaagden

Gelezen door: André Oyen (3523 boeken)

Citaat: "Nu was het Andy’s beurt om te huilen. De schrik daverde in zijn ogen toen Magdalena Crique, bijgestaan door haar twee zusters en voorzien van een soepele staaldraad en een goede ijzerzaag, met forsende tred naderde."

De dag dat we Andy zijn arm afzaagden is het in de media gehypte romandebuut van de journalist  Marnix Peeters(°1965).  Erik Van Looy en Herman Brusselmans outten zich al als fans en Peeters mocht op radio en tv zijn boek komen voorstellen.
De dag dat we Andy zijn arm afzaagden is een boek dat zich niet laat situeren in tijd of ruimte. Het leest als een scabreus sprookje dat je doet lachen, maar je uiteindelijk toch doet beseffen dat het leven intriest is. Het is een soort Alleen op de wereld in Markies De Sadeversie.

Het hoofdpersonage Werner Plöts wordt, nadat zijn moeder voor een trein springt, door zijn harteloze vader achtergelaten bij een drietal sinistere zusters op een boerderij. Op de hoeve van de zusters Crique wonen meer verstoten figuren, zoals de stroper Ernest-Fritz en een beer met drie poten, Orzas. In de loop van het verhaal zullen nog tal van andere tragische personages hun opwachting maken. Naarmate Werner steeds meer verzeild raakt in krankzinnige situaties, is het onbetwistbaar dat De dag dat we Andy zijn arm afzaagden een schelmenroman is met veel aandacht voor vuiligheid.

Zo bevindt zich onder het huis van de zusters Crique een ruimte voor energieopslag waar wildkadavers in gegooid worden. Later verdwijnen ook Ernest-Fritz en een veldwachter in de tank. Al vrij snel wordt bij Andy, een andere jongen die daar in de kost is, de arm afgezaagd omdat die geïnfecteerd is. De sfeer is macaber met personages die daar bijzonder goed in passen. Twee jaar ouder geworden, trekt Werner met zijn hongerige beer de wijde wereld in. De roman ontplooit zich van dan af als een ouderwetse vertelling in een niet alledaags en ranzig taalgebruik waarin uitwerpselen en braaksel aan de orde van de dag zijn. Vandaar waarschijnlijk ook de adoratie van Herman Brusselmans.

De tragische lotgevallen van Werner die daarna nog de revue passeren, gaan echter snel vervelen en maken na verloop van tijd vrijwel geen aanspraak meer op geloofwaardigheid. Peeters moet het naast de originele invalshoeken dan vooral hebben van cynisme en goor gevoel voor humor en een intrigerende stijl, meer dan van zijn donkere levenswijze inzichten en plotwendingen. Deze roman is niet mijn smaak, maar ik zal de laatste zijn om te beweren dat hij slecht geschreven is.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: