VSV

Gelezen door: Marc Dilliën (135 boeken)

Citaat: "Toen die kutmarokkaan door een kogel in zijn been was geraakt, had Theo zich ergens boven het Oosterpark bevonden, als een meeuw die bijna stil op de wind hing, zo'n meter of dertig boven de grond. De agenten sprongen van angst op en neer, schreeuwden naar elkaar, brulden in microfoons en mobieltjes."

Ik heb dit meest recente werk van de Winter met gemengde gevoelens gelezen. Enerzijds is dit opnieuw een spannend, goed verteld verhaal, dat vraagt om in één ruk te worden gelezen. De spanning wordt mooi opgebouwd en vastgehouden tot in de laatste bladzijden, regelmatig worden nieuwe elementen toegevoegd die het geheel fris houden.
Dit wordt verteld in een vlotte, zogenaamde doorleesstijl, met veel dialogen en korte zinnen, met andere woorden, alles om tempo in het boek te houden. De betere hoofdstukken zijn voor mij die welke betrekking hebben op Theo van Gogh, of althans op de "geest" van Theo, die na diens dood een belangrijke rol in het verhaal blijft vervullen. Hier wordt geschreven met humor en neemt de auteur de tijd voor enkele persoonlijke reflecties, wat te weinig aan bod komt in de andere delen.
 
Anderzijds komen een aantal personages niet geloofwaardig naar voren en neemt het verhaal soms vreemde, geforceerde wendingen.
Zo is er Sonja, de vriendin van Max Kohn, een krimineel die Nederland is moeten ontvluchten en in het buitenland zijn aktiviteiten heeft verder gezet. Zij vlucht weg van Max, vindt troost bij Jimmy, een zwarte, Amerikaanse geestelijke die het met de regels van het celibaat niet te nauw neemt, die sterft aan een hersentumor en laat nu juist hij een geschikte hartdonor zijn voor de zieke Max.

Hierna belandt Sonja in de armen van Leon de Winter, ja de schrijver neemt aktief deel aan het verhaal. Zeg nu zelf, hier neemt de vertelling wel vreemde bochten! Max Kohn komt uit het verhaal als een soort gentleman-krimineel, zo één die met veel sympathie wordt opgevoerd, zonder dat we inzage krijgen in de reden waarom er zoveel mededogen wordt betoond.Er worden nog een aantal  personaliteiten ten tonele gevoerd: Job Cohen, Piet Donner en Geert Wilders, maar hun rollen worden niet voldoende uitgewerkt.
De aanslagen van de terroristen, uitgevoerd in drie fasen, zijn van het goede wat te veel, zeker wanneer een gekaapt vliegtuig eerst vertrekt om daarna weer terug te keren, beter dan nine-eleven, maar wat gezocht en overtrokken!

VSV is een spannend verhaal, zonder dat er meer moet in gezocht worden, geen grote roman over Nederland of de Nederlandse samenlevingsproblemen, geen synthese van de problemen van een wereldstad als Amsterdam. Het zij wat het zij, maar het leest in ieder geval vlot weg.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Amsterdam