De honden van Slipi

Gelezen door: André Oyen (3390 boeken)

Citaat: "Mijn vader werd door de Hollanders geëvacueerd naar een bilik-huisje, zo'n huisje van gevlochten bamboe, omdat hij niet meer voor ze wilde werken. "

Een jonge Indische vrouw Maja reist met haar man Ischa en kind Boy naar Indonesië om familieleden van haar ouders op te zoeken. De ontmoetingen met de in de verhalen van haar vader geromantiseerde ooms, tantes, neven en nichten zijn teleurstellend. Ze vindt in Jakarta niet wat ze gedacht had en het leven in een overbevolkte stad in een ontwikkelingsland is niet zoals ze zich had voorgesteld.

We schrijven 1976. Het koppel heeft veel aanwijzingen meegekregen uit Nederland en veel cadeaus voor familieleden. De naam “Harun el Rasheed” zou bij de douane al wonderen moeten doen. Maar bij de douaniers gaat er geen belletje rinkelen. Ze laten zich naar het hotel van deze man brengen. Maar van gratis onderdak is geen sprake. Ze worden ondergebracht in een hotel dat toch al 20 dollar per nacht rekent. Een eerste tegenvaller. Zoontje Boy wil eigenlijk al weer snel terug naar zijn eigen land en Maja vraagt zich af wat er zo leuk is aan Indonesië. Toch zijn ze van plan drie maanden te blijven.

Een dag later zoeken ze een goedkoper, maar heel wat smeriger hotel. Ook de gastvrijheid van de andere familieleden laat te wensen over. Ze klagen bovendien dat het allemaal heel wat minder goed is dan in Nederland. Iedereen bedelt en schooit tegen de sterren op. Als Ischa bij een van de tantes vergeten heeft een envelop met geld af te geven, geeft hij het geld aan haar zoon Alex, maar het wordt de lezer duidelijk dat die envelop nooit naar de rechtmatige eigenaar zal gaan. Als hij hen naar een ander familielid brengt, vraagt hij om geld voor de benzine.

Ook een ander familielid Manus Knevel vraagt bij Isha om geld: hij wil 100 dollar hebben voor een generaal in Slipi die in geldnood zit. Slipi is een wijk van Jakarta. In een latere fase wordt vriendschap gesloten met een Indonesisch echtpaar met heel wat honden in Slipi. De rest van de roman getuigt van het gewenningsproces en groeiende appreciatie van het land, ontstaan tijdens volgende reizen o.a. naar Irian Jaya. Slipi wordt nog vaak bezocht en fungeert als vaste baken.

Dit boek is een typisch voorbeeld van het gras is altijd groener aan de overkant. De vertrekkers vergaan van heimwee naar het geboorteland, de blijvers zijn jaloers op de welstand van de naar Nederland uitgewekenen. De honden uit de titel staan niet alleen voor de kamponghonden maar ook voor de Indische Nederlanders die na de oorlog de zijde van de Nederlanders kozen en die door de bevolking werden uitgemaakt voor “honden”. De honden nemen in dit boek dus een belangrijke en zeer gevoelige plaats in.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: