Vurige tong

Gelezen door: superwoman (7 boeken)

Citaat: "Dat ik van God los was en toen besefte hoezeer ik mijn geloof als een kruis op mijn schouders had gedragen, betekende nog niet dat ik los was van mijn kerktoren. Wie lang genoeg in de spiegel kijkt, bespeurt altijd meer dan zijn eigen reflectie, die zo vertrouwd is geworden dat alleen wanneer je lang genoeg terugkijkt, je merkt dat er nog schaduwen over je schouder meegluren."

Dit boek lezen was voor mij terugkeren naar mijn kindertijd. Hoewel ik ouder ben dan de schrijfster is het voor mij toch herkenbaar. Het leest niet als een roman. Eerder een soort verslag van gebeurtenissen. Maar het leest vlot en omdat je benieuwd bent lees je toch verder.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: André Oyen (3413 boeken)

Citaat: "Had ze ooit gedroomd over zijn handen die met haar deden wat God de Vader en de zoete stem van Jezus nooit konden doen?"

Vurige Tong van Ann De Craemer, een vertelling, is een soort afrekening van de auteur met het Rooms-katholieke erfgoed van het verleden. Het is het soort verhaal dat ook Geertrui Daem reeds aanstipte in haar debuut Boniface, en dat door heel wat Vlaamse vrouwen en mannen had kunnen geschreven zijn. Heel herkenbaar ook voor mezelf. Maar iedereen beschikt niet over de vlotte pen van Ann de Craemer (30) die er niet alleen een confronterend maar ook onderhoudend boek van maakt. Ze spaart zichzelf noch haar familie en catapulteert de woede van het kind dat ze eens was en dat dat zich bedrogen voelt door komedie, hypocrisie en de omerta of zwijgplicht zoals ze het zelf uitdrukt.

Ann De Craemer opent met een scène van haar tante Denise die in 1945 op het sterfbed van haar moeder zwichtte voor de belofte om in het klooster te treden, want haar moeder had toch zo graag een ‘nonneke’ in de familie gehad. De levenslustige Denise, die nooit een roeping voor het nonnenbestaan had gevoeld en al een oogje had op een aantrekkelijk, gespierde man, legde dus net na de oorlog de kloostergeloften af en ‘trouwde’ met Jezus. Maar de tante die de auteur kende, zag er absoluut niet "gelukkig getrouwd” uit. De geschiedenis van tante Denise doet haar terugdenken aan het stadje van haar jeugd, Tielt, waarin het levensmotto van de mensen is “Zwijgt en doe voort.” Het boek is een striemende aanklacht tegen mensen die in naam van God hun medemensen onder de knoet hielden en nog steeds houden. Het is een aanklacht tegen het RK-geloof. Ze wil afrekenen met een systeem dat mensen bewust wil dom houden en en kinderen traumatiseert met een angstaanjagend godsbeeld. Een hard maar uiterst knap en vlotlezend boek.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Tielt