De autist en de postduif

Gelezen door: André Oyen (3469 boeken)

Citaat: "De goede viool is eigenlijk een bank die naar een andere vorm reist , niet om op te zitten, maar om naar te luisteren."

De moeder van Geert is zeventien wanneer ze zich door een schoolmakker op een ongewone manier laat bezwangeren. Haar zoon voedt ze zelf op ver van haar diepgelovige ouders. Ze begint om de broden een kringloopwinkel te runnen. Ze heeft veel minnaars en nuttigt ook regelmatig een glaasje wijn, want makkelijk is het niet. Geert telt graag, valt vaak en neemt taal ernstig én letterlijk; een buurjongen die dichter komt wonen, verhuist niet maar dichterhuist. De dingen moeten juist zijn in het universum van Geert. De kringloopwinkel is dan ook een ideale habitat voor een kind dat aan knutselwoede lijdt. In zijn tienerjaren heeft hij wel succes bij de meisjes, ze vinden hem mysterieus en schattig. Zijn vrijgevochten moeder stimuleert hem in zijn eerste ontmoetingen met het andere geslacht. Alleen neemt hij haar raad zoals immer weer te letterlijk. Als mama zegt dat het meisje in kwestie 'nat' moet zijn voor de verdere werkzaamheden beginnen, kiepert hij een emmer ijskoud water over haar heen. Na nog wat verdere mislukkingen met het andere geslacht, keert hij terug naar de kringloopwinkel. Hij schakelt apparaten aan elkaar, gaat op zoek naar vreemde materialen en leeft zich uit aan zijn eigen werktafel. Als Geert een viool ontdekt bij de oude spullen, begint hij ze grondig te bestuderen. Hij leest in de viool de naam Stradivarius, maar omdat hij niets kent van violen begint hij ze helemaal te ontleden. Door Geerts fantastische geheugen lukt het hem om uit het hout van een oude bank een gelijkaardige viool te bouwen. Wat onschuldig begint, eindigt in een ware obsessie die er echter voor zal zorgen dat hij een rijkelijk belegde boterham verdient. Als Geert later alleen gaat wonen, koopt hij een huis. In de schuur vindt hij een oude postduif die hij onmiddellijk op Marktplaats van het internet zet. Nadat de duif afgehaald wordt, komt ze een week later weer binnengevlogen in de schuur. Deze gebeurtenis herhaalt zich meermaals en zo leert Geert mensen uit het hele land kennen.

De autist en de postduif lijkt een simpel verhaal, waarin oog is voor detail en het dagelijkse leven. In het verhaal verwerkt Al Galidi strelende kleine verhaaltjes (zoals dat van de viool). Een kringloopwinkel is dan ook een vrije wereld om over te fantaseren. Rodaan Al Galidi heeft met De autist en de postduif een prachtig sprookje geschreven waarin grappige momenten worden afgewisseld met magische. En weer zijn het vooral zijn mix van humor en de originele taalvondsten die beklijven en het verhaal op hoog niveau tillen. En ook zijn oosterse flair om een Nederlands verhaal te vertellen is echt grandioos. Dat oosterse tintje geeft iets mysterieus aan het geheel zonder de realiteit te ontvluchten. De autist en de postduif is een heel mooi en ontroerend verhaal dat enkel en alleen door maestro Rodaan Al Galidi had kunnen geschreven worden.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Karla (71 boeken)

Citaat: "Tot dat moment had Geert zich nog nooit zo diep en eenvoudig tegelijkertijd gevoeld. Zijn leven was tot dan toe niet meer dan dat van een machine of een apparaat in de kringloopwinkel geweest. Het was als water van een rivier dat altijd tussen twee oevers had gestroomd, maar dat opeens alle kanten uit vloeide doordat de bodem opsteeg. Hij werd vrolijk."

Rodaan Al Galidi ontvluchtte zijn vaderland Irak en belandde in 1998 na veel omzwervingen in Nederland. Daar maakte hij zich de Nederlandse taal eigen, begon proza en dichtbundels te schrijven en leverde met Dorstige Rivier (2008) een werkelijk magistraal familie-epos af. In het hartverwarmende De autist en de postduif (2009) vertelt Rodaan een heel ander verhaal.
Het decor is Nederland. ‘Dat lage, platte land waar je, als je zijn naam van links naar rechts leest, de klim niet kunt vinden. Maar als je het van rechts naar links leest, verandert Nederland opeens van dat platte, zachte landje in een land waar je het woord ‘ja’ niet zult vinden: "Land der Nee".' Daar woont Geert, geen alledaagse jongeman, maar dat lijkt niet verwonderlijk gelet op de hilarische vertelling over zijn verwekking. Geert neemt woorden letterlijk en hij is een krak met cijfers. Daardoor komt hij vaak in dolkomische situaties terecht. Op de markt bijvoorbeeld, waar de kersen per kilo goedkoper worden hoe meer je ervan koopt. Dan krijg je er toch geld bovenop als je er maar genoeg aanschaft?

Moeder Janine moet haar woorden goed op een rij zetten voordat ze Geert iets vertelt of het loopt flink mis. Als kind resulteert dit in een hoop valpartijen, als puber lukt het moeilijk bij de meisjes, die Geert nochtans best een schattige, geheimzinnige jongen vinden. ‘De Kringloopwinkel’ waar Janine werkt stimuleert Geert’s fantasie. Hij sleutelt aan al die vreemde voorwerpen, doet er de gekste uitvindingen mee en legt in zijn excentriciteit allerlei originele verbanden. Maar als er op een dag een oude, waardevolle viool arriveert, begint voor Geert een nieuwe leven en komt zijn genialiteit pas echt naar boven. Geert begint violen in elkaar te knutselen met het hout van oude, waardeloze ‘banken’. Via een Duitse antiquair worden ze voor veel geld aan de man gebracht in professionele middens.
Op het moment dat Geert zevenendertig wordt, moet hij van moeder Janine eindelijk zelfstandig gaan leven. Hij heeft geld genoeg op zijn bankrekening staan en koopt meteen een huis dat vroeger van een duivenmelker was. De bij het huis horende ‘postduif' zal Geert leren communiceren met de buitenwereld en confronteert hem met zijn tot dan verborgen gevoelswereld.

Rodaan Al Galidi levert met De autist en de postduif alweer een prachtig boek af. Een fabelachtig verhaal dat in al zijn eenvoud recht naar het hart gaat. Er zitten veel fijnzinnigheden in de details -doordenkers ook- over de Nederlandse samenleving , die voor een stuk evengoed herkenbaar zijn voor België. Het is mogelijk dat er in het onbegrip waarmee de uitzonderlijke Geert geconfronteerd wordt autobiografische elementen zitten, want heeft Rodaan zelf tijdens zijn jarenlange odyssee ook niet vaak moeten opboksen tegen een logica die voor hem als ‘buitenstaander’ bevreemdend of zelfs absurd moet geleken hebben? Het enige minpunt vond ik de fantasieloze titel, die de lezer op een expliciete manier een bepaalde richting uitduwt en daardoor teveel prijsgeeft over deze delicate roman. 'De jongen, het varkentje, de viool en de postduif' spreekt toch meer tot de verbeelding? Meer dan lezenswaard!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: