De opwindvogelkronieken

Gelezen door: Luc Schuddinck (6 boeken)

Een boek dat qua schrijfstijl makkelijk leest. De eerste paar honderd blz. geven je het gevoel dat je in een spannend verhaal zit. Nog verder ontdek je dat er veel meer thema's zijn en de hoofdzaak misschien wel bijzaak is. Een soort van detectieve boek dat misschien wel eens een filosofisch boek zou kunnen zijn.

 | Reacties (5)Delen |
5 reacties:
Maria Magdalena op 3 juni 2010:
Ik heb dit in het Engels gelezen (The Wind-Up Bird Chronicle) en naar het schijnt zou althans deze Engels vertaling serieus ingekort zijn door de uitgever. Misschien ligt het daaraan, maar ik was niet echt helemaal overtuigd van de grootsheid van dit werk. Natuurlijk zitten er boeiende dingen in (voor mijn part vnl. die met betrekking tot de Japanse geschiedenis), maar al bij al vond ik het verhaal als geheel op niet veel uitdraaien.
Het leest inderdaad wel gemakkelijk, je blijft het ook spannend vinden, maar op het einde had ik toch vooral zoiets van: "Hè? Is dit het nu dan?" Mijn opgebouwde spanning liep maw een beetje met een sisser af.
Evy Keysers op 25 oktober 2009:
Murakami loodst je via één van de personages langs een stukje woelige Japanse geschiedenis van net voor de Tweede Wereldoorlog. Als lezer weet je vaak niet wat het hoofdpersonage echt beleeft en wat er in zijn hoofd afspeelt. Murakami schrijft meesterlijke, intrigerende boeken.
Anaïs Parmentier op 5 juni 2009:
Dit boek heb ik jaren geleden gelezen, op aanraden van mijn moeder. En ik was meteen verkocht. Hoe Murakami fantastische elementen in zijn verhalen weet te verweven zonder dat het storend of vergezocht overkomt, fantastisch vind ik dat. Ik ben een enorme fan van al zijn werk!
leesbeest op 14 juni 2008:
Ik had al een keer Norwegian Wood van Murakami gelezen maar dit verhaal is iets totaal anders. Ik hield wel van deze manier om totaal anders tegen de filosofische vragen over het bewustzijn aan te kijken. Wat eerst gewoon lijkt te gaan over de zoektocht naar een verdwenen kat en een verdwenen vrouw blijkt tenslotte iets totaal anders te zijn. Verdwijnen is trouwens in elk boek van deze schrijver een steeds weerkerend gegeven.
Terecht wordt hij geprezen als één van de beste Japanse schrijvers van deze tijd.
Lies Van Rompaey op 18 september 2006:
Fantastische mengeling van geschiedenis en het Japanse bovennatuurlijke. Er is een intrigerende rode draad die doorspekt is van verhalen die je bijna afzonderlijk zou kunnen lezen. Via al die verhalen en de avonturen van de hoofdpersoon krijg je een boeinde en veelzijdige kijk op de 'existentiële ervaring'.

Gelezen door: Marc L (70 boeken)

Een lijvig boek (860 blz), waarin de 30-jarige Toru Okada op zoek gaat naar zijn vrouw Kumiko die plots verdwenen is. Een queeste dus en in zekere zin ook een ontroerend liefdesverhaal, want de ogenschijnlijk halfzachte Toru blijkt een taaie volhouder. Onderweg gebeuren de raarste dingen die het boek een erg surreële ondertoon geven, duiken merkwaardige figuren op en vertellen enkele mensen hun toch wel bizar levensverhaal.

In vele besprekingen kan je lezen dat de samenhang in het boek soms wel erg zoek is, en dat het gewoon veel te lang is. Die kritiek klopt maar ten dele. Zelf had ik wat moeite met de magisch-realistische verhaallijnen, maar door de band genomen zijn de meeste verhalen en wendingen een prachtige illustratie van hoe bizar en complex de realiteit wel is. Ik was vooral gecharmeerd door Murakami’s stijl: die is ogenschijnlijk zo natuurlijk en eenvoudig, het is misschien een rare metafoor, maar ik vind dat het boek leest als ‘lopend water’, complexloos en naturel. Dat heeft alles te maken met hoofdfiguur Toru, die met open ogen en stille bedachtzaamheid naar de vreemde gebeurtenissen en figuren rond hem kijkt, voorzichtig zijn weg probeert te banen in het labyrint en dan resoluut zijn keuze maakt.

Opvallend is de bijzondere aandacht die Murakami geeft aan zintuigelijke indrukken: geluiden, geuren, kleuren en smaken worden voortdurend aangehaald als kleine, maar toch heel relevante details. En dan zijn er de krachtige scenes en figuren die Murakami ons schenkt van Toru’s verblijf in de put, van de vreemde zusjes Kreta en Malta Kano, het villen van een Japans geheim agent door een voor de Sovjets werkende Mongool, de heerlijk complexloze 15-jarige May Watanabe, enzovoort. Misschien is het boek wel een beetje te lang, maar ik heb er wel echt van genoten.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: japan