Het materiële leven

Gelezen door: André Oyen (3469 boeken)

Citaat: "Mijn leven is een nagesynchroniseerde film met een slechte plot, slecht gemonteerd, slecht gespeeld, kortom, een vergissing. Een detective zonder moord, zonder politie of slachtoffer, zonder motief, een flutdetective. Het zou een echte film kunnen zijn, maar nee, het is namaak. Probeer dan maar eens te weten te komen wat je zou moeten doen om dat te veranderen."

Het materiële leven bevat de neerslag van een reeks ontzettend realistische gesprekken met Jérôme Beaujour, 'journalist en huisvriend', die echter haast poëtisch worden weergegeven. Alles werd achteraf thematisch grondig geordend. Marguerite Duras drukt de lezer een paar keer op het hart haar uitlatingen niet te overschatten. De toon van dit boekje is echter heel openhartig, in haar eigen stijl op een norse, kortafgebeten manier.

De stijl is verwant aan haar fictie. Een opeenvolging van kleine mededelende zinnetjes, vaak met een monotoon ritme. Duras heeft er naar eigen zeggen nooit over ingezeten of men haar vervelend vond. Ze wíl juist dat men haar vervelend vindt, ze wil dat de buitenwereld weet dat zij niet bereid is zich aan zijn willekeur over te leveren. In Het materiële leven schuwt Duras de pijnlijke onderwerpen niet - haar depressies, waanvoorstellingen, drankverslaving ("Drank geeft een echo aan de eenzaamheid en maakt uiteindelijk dat je daaraan boven alles de voorkeur geeft"), haar pogingen om af te kicken, en haar obsessionele liefde voor haar jonge homoseksuele minnaar Yann Andrea .

Ze komt naar voren als een schrijfster die de klassieke Parijse kunstenaarscafés mijdt. Ze is vernietigend voor grrote schrijvers als Barthes en voor Sartre. Die titel, Het materiële leven, moeten we overigens sarcastisch begrijpen. Hij slaat op de traditionele huiselijke rol waartoe vrouwen overal ter wereld veroordeeld worden. In de meest oorspronkelijke passages van Het materiële leven beschrijft Duras hoe het huis noodzakelijkerwijs uitgroeit tot een belangrijke existentiële ruimte voor een vrouw.

Ook de grove autoritaire houding van de heteroseksuele man tegenover de vrouw is een belangrijke rode draad in de gesprekken. In een verandering ten gronde geloofde Duras niet, in de jaren tachtig. De vrouw kreeg allengs wat meer vrijheid om te doen wat ze wou, misschien, maar wat ze wil doen moet ze er in de praktijk altijd naast haar werk als huissloof bij nemen. Van het feminisme had ze geen al te hoge pet op.
Verder komen al de thema's uit haar werk, Indochine, oorlog, film maken, de liefde en dergelijke meer uitgebreid aan bod.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: trouville