Onopgeloste moorden in België

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

Dit boek beschrijft vijf tot op vandaag onopgeloste moorden, die op Christine Van Hees, Carine Dellaert, Joke Van Steen, Lieve Desmet en die op de broers Cassiman. Elk van die zaken beroerde de publieke opinie. De auteur sprak met nabestaanden, getuigen en speurders en weet zo elke zaak te reconstrueren.

Helaas is de zaak van Carine Dellaert ondertussen verjaard, mocht de moordenaar nog gevonden worden, kan hij niet meer worden bestraft. En toch is het belangrijk dat hij nog gevonden wordt, al was het maar om de naam van de vader te zuiveren en de familie zekerheid te geven.

 | Reacties (6)Delen |
6 reacties:
anne-marie dewachter op 31 augustus 2011:
@olav Het was dan ook een reactie op Marino... die zegt dat het boek niet als neutraal kan worden gelezen. Gelijk heeft hij, maar eerlijk is eerlijk, dat bewéért de auteur toch ook niet?
Olav Herreman op 17 juli 2011:
@ Anne. Ik beweer niet dat schrijver Schoonjans niet objectief is. Alleen dat zijn verhaal helaas niet de correcte weergave is van de realiteit en dat er heel wat fouten en misleidende beschrijvingen in staan. Ik merk dat je mijn boek (Ze hadden een dader nodig en dat was ik) gelezen hebt. Dat is inderdaad mijn objectief verhaal waarin ik hoofdzakelijk een beeld wou geven over het verloop van het mysterieuze onderzoek en de al even mysterieuze onderzoeksrechter.
In tegenstelling tot auteur Schoonjans kan ik wel alles wat ik heb geschreven aantonen in het dossier. Schoonjans schrijft dat ik zou verklaard hebben heteroseksueel te zijn. Laat Schoonjans die aangehaalde verklaring maar eens tonen! Mijn boek is geen smeekbede om in mijn onschuld te geloven maar een verhaal over al wat is misgelopen in het onderzoek naar de moord op Joke Van Steen.
anne-marie dewachter op 17 juli 2011:
De schrijver beweert natuurlijk ook niet dat hij objectief is... maar is de heer Herreman dat dan wel? Lijkt me nogal moeilijk als je zo sterk betrokken bent? Al moet het mij van het hart dat het verhaal van Olav Herreman inderdààd geloofwaardiger overkomt.
Olav Herreman op 16 juli 2011:
Ook in de zaak Joke Van Steen haalde de auteur eerder niet geverifierde onzin uit de roddelpers. Zijn omschrijving van de zaak Van Steen evenaart weinig de realiteit. Helaas voor de lezers gaat iets wat een zeer boeiend verhaal kon geweest zijn aan hun neus voorbij.
Ruf Nachtergaele op 24 juni 2011:
Ik merk ook dat de auteur, wat betreft de fouten in het onderzoek van de verklaringen van Regina Louf, dat hij zich beperkt tot wat er daarover eind jaren negentig werd gepubliceerd en beweerd. Nochtans, nadien, en zéker vanaf 2003, is er heel wat nieuwe, en volgens mij interessante en relevante informatie opgedoken. Heel wat van die nieuwe info is te vinden op internet, op fora,en ook bvb op scribd. Maar toch, al bij al, dit boek van Luc Schoonjans is zeer vlot geschreven, zeer leesbaar, en boeiend  en als eerste contact met informatie over deze moordzaken (relatief) interessant.
Ruf Nachtergaele op 24 juni 2011:
Het valt me op dat wat hij schrijft ivm de moord op Carine Dellaert en op Christine Van Hees, en ivm de getuigenis van Regina Louf, dat al die informatie reeds te vinden was op internet, of door andere media (TV, radio, geschreven pers) en ook in boeken en tijdschriften reeds vermeld werd.

Gelezen door: Marino Delcroi (3 boeken)

Ik heb zo mijn gedachten bij de geloofwaardigheid van dit boek. Het boek kan niet echt als neutraal gelezen worden daar de auteur zelf toegeeft zijn informatie te hebben van getuigen en speurders. Voor wie al meerdere boeken in de genre gelezen heeft is het overbodig nog te zeggen dat je de verhalen van speurders met een korrel zout mag nemen.

Neem nu als voorbeeld de moord op Joke Van Steen waarover Luc Schoonjans in dit boek schrijft... Olav Herreman, die beschuldigt werd van deze moord en waartegen twaalf jaar onderzoek gevoerd werd, heeft zelf een boek geschreven (Ze hadden een dader nodig, en dat was ik) over het verbijsterende en partijdige onderzoek en haat van de speurders tegenover Herreman. Toevallig heb ik Herremans boek gelezen en stel daar toch wel een heel ander verhaal vast. De titel Ze hadden een dader nodig is niet onterecht in Herremans verhaal.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
anne-marie dewachter op 20 juni 2011:
Ik heb ook het boek van Olav Herreman gelezen, en natuurlijk kan je dat boek evenmin als neutraal beschouwen, hoe zou dat kunnen! Maar je kan deze auteur geen subjectiviteit verwijten vind ik als hij helemaal geen neutraliteit pretendeert, hij zégt gewoon dat hij met de nabestaanden, getuigen en speurders heeft gesproken, dus dan weet je als lezer genoeg, dunkt me?
Ik vond het een interessant boek om lezen, omdat er dan weer moorden onder de aandacht komen die de meesten onder ons al lang vergeten zijn... en ieder slachtoffer, ieder familielid heeft er recht op dat zijn of haar zaak onder de aandacht blijft komen, totdat de echte dader achter slot en grendel zit en zijn terechte straf bekomen heeft. Vanuit dat standpunt vond ik het zelfs een zeer noodzakelijk boek, en helaas, driewerf helaas, er zijn er nog meer nodig..

Gelezen door: Olav Herreman (1 boeken)

Toen ik hoorde van het bestaan van dit boek werd ik nieuwsgierig en heb ik vandaag toch even de tijd gevonden om het stuk over de moord op Joke Van Steen te lezen. Ik ga de auteur van dit boek niet afkraken, toch heb ik redelijk wat bedenkingen over de manier waarop de auteur over deze zaak heeft geschreven en uit welke onbetrouwbare bronnen hij zijn informatie heeft gehaald. Ik moet mij aansluiten bij de commentaar van Ruf Nachtergaele. Ik heb sterk de indruk dat de auteur stukken van zijn informatie gehaald heeft uit de roddelpers. Een voorbeeld: de auteur plaatst een citaat uit één van mijn verklaringen waarin ik zou beweerd hebben heterosuksueel te zijn. Dergelijke verklaring heb ik nooit afgelegd! Ik me herinner wel dat vorig jaar (tijdens het assisenproces) dergelijk verzonnen citaat in de sensatie roddelpers verscheen.

De wijze waarop de auteur het verhoor van Vincent Mahieu reconstrueert stemt amper overeen met het echte verhoor. Als ik niet wist dat dit stuk over de zaak Joke Van Steen ging zou ik de verklaring zelf niet herkennen. De wijze waarop de auteur omschrijft hoe de jachtwachter Hilloné het lichaam ontdekte stemt niet overeen met de realiteit. Hilloné was niet de jachtwachter zoals de auteur schrijft maar wel de jachtmeester of jachteigenaar. Ook het stuk waar de auteur schrijft dat ik de ambitie had de opvolger te worden van Hilloné klopt ook niet. Hilloné was de jachteigenaar en ik zou voor hem werken. Dat ik iedere zondagmorgen met Hilloné mee ging in het jachtterrein klopt ook niet, dat was eerder uitzonderlijk. Waar de auteur het uithaalt dat die bewuste ochtend Hilloné op mij zou gewacht hebben terwijl ik thuis met een kater zat, waar haalt hij het toch uit...? Dit staat zelfs nergens in het dossier.

Over de moeder van het slachtoffer die als eerste hoofdverdachte werd klopt ook niet alles. De moeder is zeker geen vriendin van mij, zij is het meest hypocriete emotieloze monster dat ik in mijn leven ontmoet heb, maar toch blijf ik erbij dat je als schrijver de waarheid moet vertellen. En ook bij haar is dat niet helemaal correct. Als de auteur schrijft dat hij voor het schrijven van zijn boek contact had met speurders en nabestaanden heb ik daar moeite mee om dat te geloven. Over de onjuistheden kan ik maar blijven doorgaan maar ik wil de auteur, noch zijn boek afkraken. Uitgerekend het belangrijkste stuk, wat de oorzaak is van het langdurig onderzoek en geklungel in de zaak Joke Van Steen, komt in het boek nauwelijks of m.i. veel te zwak aan bod: zoals de speurder Louis Truyen die het onderzoek naar het spoor van de moeder Edwine Raes saboteerde omdat hij zijn zin niet kreeg.

In het boek lees je amper iets over de tweede onderzoeksrechter Freddy De Smet die weigerde rekening te houden met de resultaten van zijn eigen onderzoeksdaden om er toch maar alles aan te doen om van mij de dader te maken. Ook een opvallend ontbrekend stuk in het boek is dat er geen sprake is van de constant gewijzigde verklaringen van hoofdverdachte Vincent Mahieu en het blinde geloof van de onderzoeksrechter. De wijze waarop de auteur zijn versie schrijft hangt slechts met haken en ogen aan elkaar. Hij haalt bepaalde zaken aan maar werkt de zaken niet af. Een voorbeeld: hij schrijft dat onderzoeksrechter De Smet Vincent Mahieu geloofwaardig vond omdat hij alle details van de moord kende. Vindplaats van de fiets, verwondingen van het slachtoffer en de kledij van het slachtoffer en daar stopt de auteur. De auteur schrijft er niet bij dat heel België de fiets wist liggen omdat dit op TV te zien was en de aard van de verwondingen en de kledij stemde totaal niet overeen met de afgelegde verklaringen van Vincent Mahieu.

Aan de lezers van dit boek zou ik zeggen: als je het écht wilt lezen, lees het en vergeet wat je gelezen hebt. Door de vele onjuistheden in de beschrijving van de zaak Joke Van Steen stel ik me meteen ook vragen over de correctheid van de andere beschreven moordzaken. Ik zou het boek niet bij ' non-fictie ' plaatsen maar eerder bij 'gebaseerd op waargebeurde verhalen'. Er staan teveel fouten en verzinsels in om als non-fictie te kunnen doorgaan.
Het boek is misschien wel goed bedoeld maar de auteur had beter zijn bronnen moeten nachecken. Ik kan zelfs moeilijk geloven dat de auteur met speurders of nabestaanden zou gesproken hebben, tenminste voor de zaak Van Steen. Als ik echt zwart-wit zou oordelen dan moet ik het boek voor de mensen die graag de waarheid willen kennen in de zaak Van Steen afraden. Voor iemand die zo nu en dan eens een boek lezen om de tijd te verdrijven kan ik het wel aanraden, doch is het boek zijn geld niet waard en zou ik het eerder in de bibliotheek halen zoals ik deed.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Julie De Pauw (12 boeken)

De titel is veelbelovend. Er worden vijf, tot op vandaag,onopgeloste moorden besproken. Of de vermelde informatie altijd even correct is, betwijfel ik; toch graag gelezen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: