Bittere bloemen

Gelezen door: Marc Dilliën (135 boeken)

Citaat: "Daar ligt hij, achterover in een linnen dekstoel. Wij zijn aan boord van het cruiseschip Carta Mundi, in het begin van de middag zal het aanmeren in Ajaccio. Met een schrikbeweging, waarbij zijn linkerarmvan de stoelleuning valt, lijkt hij uit zijn dommel te ontwaken, maar hij slaapt verder, smakkend, dromend."

Ik keek uit naar de nieuwe Brouwers, de grootste nog levende stilist van de Nederlanden. En ja, zijn boek is weer een staaltje van woordkunst en stilistisch vernuft. Spijtig dat het verhaal nooit echt van de grond komt.

Een oude, zieke man maakt noodgedwongen een cruise en ontmoet er een vrouw waarop hij in een ver verleden verliefd werd. De liefde bloeit weer op maar verder dan een genant voyeurisme raakt hij niet. Dit is wat magertjes als vertelling, kabbelend over meer dan 200 bladzijden.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
anne-marie dewachter op 7 juni 2011:
Eerlijk gezegd, het is mijn ding niet. Grootste nog levende stilist? Mogelijk ja, hij beheerst het Nederlands en bespeelt alle taalregisters schitterend. En toch weet hij me niet te raken, de enige emotie blijkt dan ergernis te zijn. Dat misantrope, mysogyne ligt er zo dik op dat het onecht aandoet. Enfin, voor mij dan toch. maar, wie ben ik natuurlijk.

Gelezen door: Norbert De Meyer (137 boeken)

Citaat: "Die vettige onsmaak in zijn mond, vermengd met de stank in zijn neus, is dat gal, de wrangheid van een heel leven dat uiteindelijk is tegengevallen, eigenlijk. Stinkende smaak van verdorring. Als van verwaarloosde orchideeën. Als van bittere bloemen."

Fysiek mag Jeroen Brouwers zijn beste jaren achter de rug hebben, wat via zijn hoofd uit zijn pen stroomt is nog steeds het summum van wat de Nederlandse taal in petto heeft.
In een parelende en klaterende woordenstroom verhaalt hij de laatste dagen in het leven van de stokoude beroemdheid Hammer, die door zijn bazige dochter op een cruise naar Corsica wordt gedropt, zeer tegen diens heug en meug.

Op het cruiseschip Carta Mundi loopt hij Pearlene tegen het lijf, die een turbulent en stoffig verleden oprakelt, waarin hij als leraar, zij als leerlinge met getrokken messen tegenover elkaar stonden. De overbekende ex-professor, ex-schrijver en nog een handvol ‘ex-en’ probeert het meisje het hof te maken, maar hij stoot op een muur van onverschilligheid, hopeloze illusies, onherstelbare verlangens en verbrokkelde dromen.

Als hij de moed bijeenschraapt om in een haven van boord te gaan, is dat het begin van een overrompelende belevenis die hem in totale verwarring, dementerend, zal achterlaten. Dankzij Pearlene, die zich door deze ouwe zak niet meer in de luren laat leggen, kordaat van zich afbijt zelfs, verdwaalt hij op een filmset waar miss Kidman opdaagt met bijhorende pomp and circumstance.

Humor hoort in deze roman niet thuis, snedigheid en cynisme des te meer. Brouwers maakt het de consument van dit werkstuk verdomd moeilijk. De gedachtewereld van Hammer is bij vlagen zo chaotisch dat het enige verbeelding vraagt om bij de pinken te blijven. Indien het zo is dat Brouwers met Bittere bloemen een einde heeft gebreid aan zijn romankunst, dan is dit een slotapotheose die kan tellen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Fjodor Boekanski (1 boeken)

In interviews heeft Jeroen Brouwers aangegeven dat Bittere Bloemen hoogstwaarschijnlijk zijn allerlaatste roman is.Wat mij betreft evenaart Brouwers in Bittere Bloemen net niet het niveau van zijn allerbeste romans, maar toch is dit mooie boek een waardige afsluiter van zijn imposante romanoeuvre.

De hoofdpersoon in Bittere Bloemen heet Julius Hammer. Vroeger was hij een befaamde schrijver, rechter en politicus. Tegenwoordig is hij een aftakelende, bejaarde man. Onlangs heeft hij een hersenbloeding gehad. 

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Agnes Poesen (291 boeken)

Bittere bloemen, de nieuwste roman van Jeroen brouwers, was voor mij het eerste boek dat ik van deze schrijver las. Als fanatiek gebruikster van het openbaar vervoer zat ik enkele tijd terug op de bus tegenover een jong meisje dat deze roman aan het lezen was. Ik dacht bij mezelf : “raar, een jong meisje dat een roman leest geschreven door een toch al wat oudere man, het zou haar grootvader kunnen zijn”. Dus ik sprak het meisje aan en zij deelde mij mee dat zij een fan van deze schrijver was en dat zijn woordgebruik en schrijfstijl echt “top” en “cool“ was. Dan moest ik het boek ook maar eens gaan lezen. Ik kan de woorden van het jonge meisje alleen maar onderschrijven.

Deze roman met als hoofdthema “vergankelijkheid” zowel op het fysieke als op het mentale vlak is m.i. prachtig. Tijdens het lezen valt je dat niet zo dadelijk op, maar eens je de roman wat laat nazinderen valt het echt op dat hier geen woord zonder betekenis is geschreven. Een barst in een winkelruit komt later weer terug in een barst in een brilglas. De titel is prachtig gekozen en omvat het hele boek. De woordkeuze voor de kleding van zijn ex-vrouw Helga en dochter Eva geeft de gevoelsrelatie met het hoofdpersonage zeer goed weer. En wat te denken van hun namen?! En zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Een boek over de vergankelijkheid, de dood, het verlies aan relaties in je leven kan je niet echt vrolijk noemen. Maar toch slaagt Brouwers erin de nodige dosis humor (vaak cynisch) in het boek te verwerken. En tot slot een waarschuwing aan de vrouwelijke lezers, de schrijver Brouwers geeft zeer expliciet de fysieke aftakeling van een vrouwenlichaam weer. Maar dat zal mij er alvast niet van weerhouden zijn andere boeken te gaan lezen en mij te verzoenen met de rijpheid en de vergankelijkheid van dit aardse bestaan.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: André Oyen (3045 boeken)

Citaat: "Jeugd bestaat uit gouden beloften aan jezelf en onschokbaar zelfvertrouwen , alle illusies zullen zeker worden ingelost, het leven is een nooit eindigend, vrolijk geil tuinfeest met voortdurend nieuwe verrassingen."

Bittere bloemen is zeker niet Brouwers' luchtigste, maar wel een roman vol met wrange humor soms neigend naar Ironie. Veel komische overdrijvingen, een beetje slapstick (oude man valt boven op appetijtelijke jongedame) en af en toe zelfs vitriool als Hammers ex-vrouw of bazige dochter in beeld komen.

Dit boek doet mij regelmatig denken, alhoewel het zeker geen plagiaat is, aan Dood in Venetië van Thomas Mann. Hierin gaat het hoofdpersonage Gustav von Aschenbach gaat op reis naar Venetië, waar hij bezeten raakt door de de schoonheid van de jongeling Tadzio, die met zijn familie in hetzelfde hotel verblijft als Aschenbach. Aschenbach praat echter nooit met Tadzio. Maar het beeld van de jeugdige schoonheid verzoent hem met de dood.

Ook het hoofdpersonage uit Bittere Bloemen Julius Hammer raakt op zijn oude dag in de ban van het meisje Pearlene, dat hij steevast Leentje noemt. Ze volgde ooit een schrijfcursus bij hem. Hij vond haar gedichten toentertijd maar niks en bespoedigde daarmee haar voortijdige vertrek uit de schrijfgroep, maar hij kreeg spijt. Hij zocht haar op in het New-age winkeltje waar ze een tijdlang werkte, voordat ze lang uit zijn leven verdween. Hammer de hamer, zoals hij zichzelf noemde, had een nogal overladen politieke, rechtelijke en literaire loopbaan. Maar dat is ver verleden tijd. Hij is nog maar pas ontslagen uit het ziekenhuis, waar hij een tijdlang in coma lag. Hammer heeft een blik geworpen in de tunnel des doods en de visioenen van de coma spoken nog door zijn hoofd. Zijn bazige dochter is, met het oog op vaders overlijden, alvast begonnen met het leeghalen van diens huis. Ze stuurt Hammer op reis, een cruise om frisse lucht, gezonde zeebries, interessante steden, niets dan leuke mensen aan boord cadeau te krijgen. Het wordt een hellevaart. De hele roman door is hij op zoek naar lucht, happend als een vis op het droge. Pearlene werkt als waarzegster aan boord van het cruiseschip. Het schip legt aan op Ajaccio (Corsica), de geboorteplaats van Napoleon Bonaparte. Het is 15 augustus, 'de potentaat is jarig' en ter vermaak van de toeristen is er een festival. Maar het is ook hoogzomer en dus bloedheet, wat niet zo prettig is voor Hammer, met zijn ademnood. Gelukkig is er Pearlene om hem bij te staan in de hitte en de mensenzee. Achterop haar Vespaatje toert hij over Corsica, met zijn armen stevig om haar heen. In het spoor van Pearlene belandt Hammer op de set van een sciencefictionfilm. In afwezigheid van Pearlene heeft Hammer andere mensen nodig om overeind te blijven. Hij krijgt steun van een Scandinavische acteur, eveneens hoogbejaard, die hij op de set tegen het lijf loopt. De man brengt hem terug naar de boot. De acteur bekend is geworden in een Ingmar Bergman-achtige film, waarin hij de rol van de Dood vertolkte, en de dood achtervolgt Hammer al een tijdje.

Brouwers is een taalvirtuoos, een beeldentovenaar die met beelden en sfeerplaatjes speelt en door zijn fenomenaal taalgebruik de lezer meeneemt door een soort louteringstocht die opgefleurd wordt door een bijna puberale verliefdheid.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Lydia (199 boeken)

Citaat: "Dat verdriet, alle verdriet, sloop weer als gas in hem binnen. In de steek gelaten door zo'n nest, begreep ze dan niet wat zou ze hebben moeten begrijpen, dat ze goddomme werd bemind, door wie dan wel, afgezakte bretel, door jou?"

Ik kan alleen maar beamen wat alle anderen schreven over dit boek. Inhoudelijk is het mooi, een oude man die terugkijkt op zijn leven en terug de vlinders in zijn buik zoekt van vroeger. De taal is prachtig maar ook moeilijk. Sommige zinnen moest ik wel drie keer lezen eer ik ze kon plaatsen. In ieder geval geen boek om snel te lezen. Je moet er je tijd voor nemen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Corsica