Heimwee heeft een kleur

Gelezen door: Andr├ę Oyen (3544 boeken)

Citaat: "Roman ging in gedachten zijn aantekeningen op de gedroogde aardappelschillen na en begon zijn verhaal aan de tuinman te vertellen. En aan iedereen in het café die het horen wilde. "

Heimwee heeft een kleur is een drieluik over mensen die onder het communistisch regime leefden. Mensen kan je wel onderdrukken maar hun creativiteit blijft voor een verhaal zorgen, ook al moeten ze het zoals gevangene 1440, op een aardappelschil schrijven.
In de titelnovelle, Heimwee heeft een kleur, is Roman gevangene 1440 . Het verhaal speelt zich af in Tjecho-Slowakije, in het communistische tijdperk. In de gevangenis probeert Roman een roman te schrijven op aardappelschillen, die niet ontdekt mogen worden, want dat zou hem op een zware straf komen te staan. Hij heeft ooit onder het pseudoniem Miroslav von Miraus boeken gepubliceerd, die hem ook al een zware straf zouden opleveren als bekend zou zijn wie er achter dat pseudoniem zat.

Later blijkt dat meer mensen het weten dan hem lief is.Overal zijn verraders en vooral intellectuelen moeten het ontgelden. Voordat hij gevangen is genomen was Roman, ingenieur,  gedwongen als arbeider in een metaalfabriek te werken. Langzaam wordt duidelijk waarom hij gevangen is genomen: hij heeft geprobeerd het land proberen te ontvluchten en wel op een zeer originele manier.
Dan volgt de revolutie: Roman wordt vrijgelaten en moet zijn weg zien te vinden in de nieuwe maatschappij. De vroegere machthebbers zijn nu voortvluchtig of bekleden nederige posities. Roman is een vrij man maar een gevangene van zijn herinneringen.

In het tweede verhaal proberen een kleine groep burgers te ontsnappen uit de wurggreep van de strenggelovige kerkvaders, voor wie zelfs het dragen van een gekleurde das al een doodzonde is. En het derde verhaal draait om twee mannen (of één?) die zich middenin de Duitse eenwording bevinden, maar niets begrijpen van alle drukte om hen (of hem?) heen.

Heimwee heeft een kleur is een briljante mix van fictie en feit.  Mooi weergegeven wordt de schizofrenie van de mensen in een onderdrukkende samenleving; uiterlijk houdt iedereen de schijn hoog, maar in hun hoofd maakt iedereen plannen. Deze toestanden zijn schrijnend maar Guus Bauer beschrijft ze met zoveel gevoel voor droge humor dat je tegen wil en dank moet glimlachen net zoals zijn personages doen.
Precies daarom greep het boek mij persoonlijk zo sterk aan, er zit een wisseling van stemmingen in, die zo tekend zijn voor onderdrukte mensen. De poëtische titel Heimwee heeft een kleur dekt volkomen de lading. Heimwee draagt vooral de kleur van het verlangen naar vrijheid. Een geladen maar zeker niet somber boek. Wat mij betreft een schot in de roos! 

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: