Ondergrondse uren

Gelezen door: Agnes Poesen (291 boeken)

Ondergrondse uren is een prachtig geschreven roman waarin het hedendaagse leven haarscherp wordt beschreven. De hoofdthema’s zijn dan ook de eenzaamheid, de werkdruk, pesten op het werk, kortom de dagelijkse ratrace van het leven waarin wij ons bevinden en waaraan te nauwer nood nog te ontsnappen valt.
De beide hoofdpersonages worden levensecht weergegeven, je voelt als het ware hun pijn, wanhoop, frustratie, verdriet, verbittering.

Ik besloot het boek te lezen op basis van de titel, ik wist niet wat ik er me bij moest voorstellen. Maar de schrijfster heeft het verhaal nog meer kracht gegeven door het te laten afspelen tegen de achtergrond van een grootstad en met als rode draad, het overgeleverd zijn aan de grillen en grollen van het openbaar vervoer alsook de chaotische verkeerstoestanden. Het is een boek dat je niet onbewogen laat.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Marita Schaukens op 10 december 2019:
Volledig akkoord met de analyse. De Vigan slaagt erin om de beklemming waarin beide hoofdpersonages terechtgekomen zijn, bij de lezer voelbaar te maken. Ik vind haar boek een lang pamflet tegen de kapitalistische samenleving en tegen hen die die maatschappij in bedrijven belichamen. Managers zijn nietsontziend, hard, uitsluitend, gluiperig, leugenachtig, cynisch. Zoals Laetitia, collega van Mathilde (het slachtoffer van zo"n bedrijfsgeest) opmerkt zijn er mannen en vrouwen die goed handelen en zich moreel verantwoordelijk voelen in hun streven én dan zijn er anderen die hun goede principes afzweren voor de verwezenlijking van ambities. De bedrijfswereld (het boek is geschreven kort na de bankencrisis van 2008) is de plek bij uitstek voor onbestrafte daden door de hiërarchische structuur. Zoals in een computergame met zijn goeden en slechteriken.