De klap

Gelezen door: Karla (65 boeken)

Christos Tsiolkas is een Australische schrijver met Griekse roots. Zijn vierde roman De klap veroorzaakte een enorme hype ‘down under’ en bezegelde meteen ook zijn internationale doorbraak met onder andere een nominatie voor de prestigieuze Man Booker Prize 2010.

Het uitgangspunt?
Een man slaat op een barbecuefeest een kind dat niet het zijne is. Het 4-jarige jongetje stond namelijk op het punt het (al iets grotere) zoontje van de man op de kop te kloppen met een cricketbat.
Deze ‘klap’ heeft een dramatisch effect op de aanwezigen. Iedereen wordt gedwongen een standpunt in te nemen. Was de klap terecht, vermits het kind zich ernstig misdroeg of gaat het om kindermishandeling? De moeder van het jongetje is in elk geval overtuigd van het laatste en besluit om er de politie bij te halen en er een rechtszaak van te maken.

Rond dit gegeven bouwt Christos Tsiolkas een roman van 453 pagina’s. In acht hoofdstukken volgen we het verdere verloop vanuit het standpunt van telkens een andere aanwezige (vier vrouwen en vier mannen). De personages fungeren allemaal als typetjes die hun eigen plaats innemen in de culturele smeltkroes van grootstedelijk Melbourne. Aan variatie in achtergrond, sociale klasse, leeftijd of seksuele geaardheid is er in elk geval geen gebrek.

We maken o.a. kennis met Engelse en Griekse migranten, een Indiase vrouw, een Aboriginal die zich tot de islam bekeerd heeft, een jonge homoseksueel en een meisje waarvan de homoseksuele vader aan aids overleden is. De lezer wordt ondergedompeld in het woelige leven van al deze mensen, waarin overspel, huiselijk geweld, drugs, alcoholisme, abortus, racisme en seksisme afwisselend de toon aangeven. Normen en waarden staan onder grote druk, net als de loyaliteit t.o.v. familiebanden en 'levenslange' vriendschappen. Hier wordt beslist geen fraai beeld geschetst van de moderne Australische maatschappij!

De klap heeft wat weg van een televisiesoap. De personages lijken stuk voor stuk getypecast. De mannen hebben allemaal gewelddadige, oversekste trekjes, het machismo viert hoogtij. De vrouwen komen er niet veel beter uit: leugenachtig, vals of overspelig. De hysterische hippiemoeder Rosie en haar aan alcohol verslaafde man Gary staan voor het ‘white trash’ segment van een dolgedraaide samenleving, waarin stuurloze jongeren vluchten in de roes van seks en drugs.

De auteur bouwt het verhaal mooi op, maar het boek had een heel stuk dunner mogen zijn. Bij elk personage komt het seksleven uitgebreid aan bod met expliciete, soms ronduit ranzige scènes, waarbij weinig aan de verbeelding overgelaten wordt. Verder is er overmatig veel aandacht voor uiterlijkheden die weinig ter zake doen. Een aantal langdradige en inspiratieloze beschrijvingen van situaties, lichaamskenmerken, kledij en plaatsen hadden er voor mijn part grotendeels uitgeknipt mogen worden. Ze werken niet bevorderlijk voor de vaart van het geheel, net als sommige flauwe dialogen.

Waarom moet het geslagen jongetje Hugo zo een vreselijk ettertje zijn doorheen het hele boek? Ik vermoed dat de handen van ongeveer elke lezer gaan jeuken bij het gedrag van dit kereltje. Waarom moet Harry (die het kind de klap bezorgt) ook voor de rest zo nodig een brute, gewelddadige, lompe en seksistische macho zijn? Waarom is de moeder van het jongetje zo een weerzinwekkende karikatuur van de overbeschermende ouderfiguur? Enige nuance zou voor meer spankracht gezorgd hebben.

Kortom: De klap is literair beslist geen hoogvlieger. Toch vind ik het een aanrader, zeker voor leesclubs. Ik heb namelijk zelden een roman gelezen met zoveel potentieel voor heftige en pikante discussies. En het slot met de feestende jongeren vond ik verrassend sterk en provocatief!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Agnes Poesen (291 boeken)

Op de barbecue bij Hector en Aisha in het Australische Melbourne lijkt alles goed te gaan. Het is een bont gezelschap: Australiërs, moslims, joden, Engelsen, Grieken, homo’s. De vriendengroep is een afspiegeling van de huidige multiculturele Australische samenleving. Maar toch zijn er al enige spanningen op te merken. De spanning komt tot een hoogtepunt, wanneer Harry, de neef van gastheer Hector, het vierjarige zoontje (lees:ettertje) van Gary en Rosie slaat. De klap zorgt ervoor dat de vrienden zich opsplitsen in twee groepen: zij die vinden dat Hugo die klap verdiend heeft en zij die vinden dat een kind niet mag worden geslagen.

Maar toch vormt de klap niet de belangrijkste gebeurtenis van het boek. Nadat je in het eerste hoofdstuk met de gehele familie, vrienden en kennissen hebt kennisgemaakt laat de schrijver in de volgende 8 hoofdstukken 8 aanwezigen, 4 vrouwen en 4 mannen, aan het woord. Elk personage heeft een ander profiel, maar ze hebben meer gemeen dan je op het eerste gezicht zou denken. Ieder huisje heeft zijn kruisje. Niemand is perfect. De een heeft een minnares, de ander drinkt, een derde pleegt abortus . Door de klap beginnen ze evenwel allemaal na te denken over hun relaties, hun huidig leven, hun verleden.

De klap is een harde beschrijving van de hedendaagse samenleving. Dat de vierde roman van de in Australië vrij bekende schrijver een tijd lang het gesprek van de dag was, valt te begrijpen. Dat de roman gezien werd als provocatie is voor mij minder begrijpbaar. Het is juist dat in het boek grove taal gebruikt wordt, de personages zich schuldig maken aan geweld en ontrouw, een aantal gebruiken ook drugs, en ja in elk hoofdstuk komt er seks voor. Maar zijn niet al deze zaken onderdeel van of aanwezig in onze hedendaagse maatschappij?!? Of ze ook goed zijn of goed te keuren zijn is een andere zaak.

Het is een roman die gedetailleerd het lief en leed van acht mensen beschrijft: oud en jong, rijk en wat armer, autochtoon en allochtoon, hetero en homo.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

De Klap is in Australië wereldberoemd. Op een barbecue, die de Aussies zo graag houden, krijgt een van de kinderen een draai om de oren van een volwassene omdat hij op het punt stond de zoon van die man te trakteren op een klap met een basebalbat. De kleine is een onvervalst ettertje,en ik denk dat menig volwassene bij het lezen denkt "als 't de mijne zou zijn...." Die klap heeft een gigantische uitwerking op alle aanwezigen, beetje overdreven vind ik, maar goed... iedereen moet partij kiezen, voor of tegen de mepper.
In acht hoofdstukken krijgen we de visie van vier mannen en vier vrouwen. Is die klap nu kindermishandeling of een terechte tik omdat het kind zich echt wel ernstig misdroeg? Het woord kindermishandeling wordt wel erg gauw in de mond genomen vind ik. De groep mensen is erg divers, inwijkelingen, joden, homo's enz... die allemaal vanuit hun eigen cultureel kader reageren.

Mooi opgebouwd, dat wel, maar of dat nu echt 453 pagina's lang moet zijn? Nee. Het wordt echt wel 'soap' dan. En de ronduit expliciete ranzige seksscènes hoeven van mij ook niet zo. Het is allemaal een beetje karikaturaal. Dat de roman in Australië een provocatie was moge duidelijk zijn, de maatschappij daar is duidelijk minder geneigd de vuile was buiten te hangen dan wij hier in het Westen. Er gebeuren daar niet minder schimmige zaken dan hier, maar het wordt niet zo open en bloot verhaald. Of dat nu een goede zaak is of niet, laat ik aan eenieders beoordelingsvermogen over uiteraard.
Goed boek, je moet weer even 'omdenken' en dat is altijd een goed ding, maar geweldig? Nee.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: sirog (320 boeken)

Een gezellige bbq eindigt abrupt waneer iemand een ander zijn kind een klap geeft. Het heeft een enorme impact op de vriendenkring. De schrijver tracht een cynisch beeld te schetsen van de hedendaagse samenleving. In elk hoofdstuk leren we het reilen en zeilen van een hoofdpersonage kennen. Hoe ze omgaan met de omstandigheden, en wat hebben zij hierbij te winnen of te verliezen. Het is een interessante vriendenkring van verschillende nationaliteiten, en di ene soms boeiender als de andere. Maar sommige hoofdstukken vond ik nogal langdradig. Je waande je soms in een ordinaire soapserie door zijn expliciet taalgebruik. 
Maar over het algemeen genomen had dat grof taalgebruik wel zijn charme. Sex, drugs, alcohol, overspel, abortus, homo alles kwam aan bod, het was er soms over. Oké, het hoort bij de hedendaagse samenleving, maar overdaad schaadt. Maar hij laat ons wel nadenken over de normen en waarden van een maatschappij. Bestaan die nog wel? Hebben we er nog respect voor? Als dit boek verfilmd zou worden, ga ik zeker kijken met enkele vrienden.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Melbourne