De Maagd Marino

Gelezen door: Karla (66 boeken)

Citaat: "Maar niets haalde het naar mijn smaak bij de literatuur. De grote auteurs, dat waren nog eens mannen. Die hadden geen biologie of theologie nodig om hun verzinsels te rechtvaardigen. Onverschrokken kwamen ze op voor de waarheid en het bestaansrecht van hun personages met geen ander wapen in handen dan de hypnotische vermogens van de taal. Als je daar niet vatbaar voor was, lieten ze je verder met rust. Was je er wel vatbaar voor, dan raakte je in trance. Ze benevelden je, deze magiërs, maar ze bedrogen je niet. Ze spiegelden je geen werkelijkheid voor die buiten hun woorden zou bestaan. Ze schortten alleen je behoefte op aan een andere werkelijkheid dan die van hun woorden."

Was me dat even een kanjer zo op de valreep van 2010! Een maand geleden ben ik met stukken en brokken in deze roman begonnen. Toen ik hem uit had was ik er niet goed van, voelde me niet in staat om er iets zinnig over neer te pennen en heb hem daarom nog maar eens opnieuw gelezen. Mijn gevoel over De Maagd Marino, de vijfde roman van Yves Petry, blijft ook na de tweede lezing overeind. Dit is op de Grunbergklassiekers na het beste boek uit het Nederlandse taalgebied dat ik de laatste jaren gelezen heb.

Herinnert u zich de beruchte zaak van de Kannibaal van Rotenburg nog, die in 1996 een schok veroorzaakte in Duitsland? Hongerend naar mensenvlees vindt deze Armin Meiwes via internet een vrijwillig ‘slachtoffer’. Op eigen verzoek wordt de man door Meiwes vermoord, na het mislukte samen degusteren van zijn gebakken penis. Na het doodbloeden snijdt de kannibaal de malse bilpartij in kleine repen, die hij invriest en de volgende weken per portie consumeert.

Wansmakelijk, hoor ik je denken en wellicht enkel geschikt als pikant voer voor een horrorfilm of een derderangs thrillerauteur op zoek naar een sensationele, goed verkoopbare plot. Dat is niet wat Yves Petry voor ogen had toen hij dit ‘waargebeurde verhaal’ als uitgangspunt voor zijn vijfde roman selecteerde. Geen reconstructie van de bizarre feiten, maar een reactie erop moest het worden, met de drijfveren van het slachtoffer als rode draad.

Het boek valt meteen met de deur in huis, met een gedetailleerde, kille beschrijving van de gruwelijke moordpartij. Als je dit te ‘heavy’ vindt, sla je het eerste hoofdstuk best even over. Vanaf het tweede hoofdstuk maken we uitgebreid kennis met Marino, de dader en zijn slachtoffer, Bruno Klaus. Petry koos voor de originele constructie om de dode man postuum aan het woord te laten. Vanuit de cel van Marino vertelt hij zijn eigen levensverhaal en dat van zijn eenzelvige, maagdelijke moordenaar.
Een krachtige manier om de lezer onder te dompelen in zijn unieke denkwereld! Bijzonder geslaagd omwille van de knappe verwoordingen. Literair is De Maagd Marino van de eerste tot de laatste bladzijde om van te snoepen, een psychologische roman met filosofische inslag, die tegelijk bol staat van poëzie en wrange humor.

Als literatuurdocent staat de kracht van grote literatuur centraal in het leven van Bruno. Tegelijk heeft hij een afkeer voor de banaliteit van dagdagelijkse beslomeringen en misprijst hij de moderne stedeling die niet eens in de gaten heeft dat hij zijn kuddegedrag verheft tot individualiteit. Je zou die misantropische spot als arrogant kunnen beoordelen. Mens en maatschappij krijgen er onverbiddelijk van langs en zonder dat de dingen bij naam genoemd worden weet je als lezer toch waarover het gaat. Ook zelf voelde ik me hierin niet gespaard.

Maar bij een dergelijk sensationele moord zien de media liever seksuele drijfveren. In het leven van Bruno Klaus komen we enkel liefdeloze seksualiteit tegen, lustervaringen die gestimuleerd worden dankzij de creativiteit van de verbeelding. Als die verbeelding het laat afweten, wordt seksualiteit gereduceerd tot zielloze uitbeelding (iets waarin porno als voorbeeld kan dienen).

Wanneer de illusie van een leven gebaseerd op het inademen van grote literatuur doorprikt wordt en daarnaast de eenzaamheid zich laat voelen, is de stap naar een daad die geldt als echt ‘individueel’, in de zin van uniek, niet meer zo moeilijk. Ontmoet in die conditie iemand voor wie pijn niet meer betekent dan een knopje dat de mens zelf kan aan- of uitdraaien en het hek is van de dam.

'Misschien is het alleen maar een gewoonte van de mensen om pijn ook pijnlijk te vinden. Ze spreken het woord pijn uit en beginnen al te kreunen. Maar waarom zou je pijn voor de verandering niet prettig kunnen vinden? Noem het gewoon geen pijn. Wat daar wringt en bonkt en brandt en priemt, zeg gewoon dat het lekker voelt. Je hoeft daarvoor misschien alleen een knopje om te draaien. Het is toch maar een sensatie. Je kunt het opvatten zoals je wil.'

Als Kerstgeschenk zou ik deze roman niet dadelijk aanbevelen. Ga zelf de uitdaging aan en koop of leen De Maagd Marino voor jezelf!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: André Oyen (3159 boeken)

Citaat: "Literatuur als een krokodillenmuil? Wat een onzin had ik al die tijd verkocht. Wie ging er zich nu laten opeten door een boek? "

Deze roman begint met een gruwelijke scène. Een gedrogeerde man in onderbroek wordt vastgebonden, ontmand en - nadat hij in een kramp van pijn is doodgebloed - in stukken gesneden en begraven. Beul van dienst is zijn minnaar Marino. En die blijkt hem te hebben willen opeten.

Geef toe, dit is niet alledaags, maar wat nog minder alledaags is, is dat alles volgens afspraak gebeurt. De kannibalistische moord blijkt een zelfmoord op bestelling, waar Marino wel de cel voor in gaat! Deze feiten zijn gebaseerd op de ophefmakende zaak van de 'kannibaal van Rotenburg', die in 1996 een schokgolf veroorzaakte in Duitsland. Maar dit boek zoomt meer in op de personages dan op de feiten.

Het verhaal is eigenlijk de voice over van Bruno Klaus, zoals de zelfmoordenaar blijkt te heten. Via dit personage tracht de auteur door te dringen in het onbegrijpelijke. Wat de auteur vooral interesseert, zijn de aanleiding en de gevolgen van de daad. Vanaf het tweede van de zesentwintig korte hoofdstukken traceert Petry de fictieve levenslopen van Marino Mund en Bruno Klaus. Plaats van schrijven is de cel van Marino, enige tijd na zijn proces. Het is door de blik van Bruno dat je het verhaal verneemt. Hij is de 'ikzegger', zoals hij dat zelf noemt, Marino niet meer dan een passief lichaam, een on-persoonlijke dienstmaagd, een 'hij'. .

Via het slachtoffer komt Petry overigens bij de dader terecht. Als eeuwige maagd, ziekelijk moederskind, opgesloten in een veel te groot lichaam en niet in staat tot communicatie (tenzij door middel van informatica), is hij amper een individu te noemen. Zijn uiterst charmante advocate Eveline Tits verwoordt het iets galanter maar denkt wel hetzelfde. Voor Marino, gedreven door het letterlijke verlangen om zijn eigen leegte op te vullen, komt Bruno Klaus als geroepen. Diens besluit bestaat er immers juist in om te sterven aan zijn 'ik'.

Als literatuurdocent heeft hij een overontwikkeld zelf-bewustzijn, reden waarom hij van zijn beroep (en de literatuur tout court) afstand neemt en zich in een roes van anonieme seks en porno stort. In het doodse karakter van Marino meent hij de verlichting te vinden die hij zoekt. Het is vooral in Bruno, het hoofdpersonage van de roman, dat de auteur een geraffineerde plotwending uitvoert van zogezegd slachtoffer naar het brein in de zaak.

De maagd Marino is een heel sterk boek met heel afwisselende passages. Het gegeven is luguber maar wel interessant en knap psychologisch uitgebeend(!). Je zou voor minder vegetariër worden. De maagd Marino is genomineerd voor de Libris literatuurprijs, een overwinning zou van mijn kant zeker toegejuicht worden.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Marc Dilliën (135 boeken)

Citaat: "Marino hoeft zich over zijn oudjes gelukkig geen zorgen te maken. Zijn vader heeft zelfs nooit een oudje kunnen worden, hij stierf toen Marino nog maar twaalf was. De man werd vroegtijdig uitgeschakeld door een hartaanval zonder in zijn zoon een blijvend gevoel van liefde te hebben achtergelaten.Weinig wees er trouwens op dat zoiets ooit in zijn bedoeling had gelegen. Er is nooit veel wisselwerking tussen vader en zoon geweest."

Dit boek is origineel qua onderwerp: Bruno Klaus, een uitgebluste docent literatuur, besluit uit het leven te stappen door zich bijna ritueel te laten doden door Marino Mund, een kleurloze figuur, iemand zonder verleden en bijna ook zonder toekomst - castratie, de keel over en enkele lapjes vlees in de ijskast voor consumptie. Dit boek is ook origineel qua vertelperspectief: Niet de dader, Marino, maar wel het slachtoffer, Bruno, vertelt het verhaal als het ware via de gedachten van Marino, na zijn proces opgesloten in bijna eenzame afzondering. Maar bovenal origineel en meesterlijk is Yves Petry in de stilistische uitwerking van zijn verhaal: zulk een beeldrijke taal, zulk een rijkdom aan mooie volzinnen, we gaan de boeken ver moeten zoeken om iets gelijkwaardig te vinden. Enkele voorbeelden: "Niet van die lauwe, miezerige sneeuw van tegenwoordig, die niet echt in zichzelf geloofde en voortdurend met zijn smeltpunt flirtte." of  "De zere zenuw die uitstak uit het stompje van mijn weggerotte overtuiging, verdroeg geen enkel inmenging in een betoog dat ik nog maar met de grootste moeite uit mijn strot kreeg."

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: anne-marie dewachter (1055 boeken)

Een makkelijk boek is dit zeker niet en tot mijn lievelingsboeken zal het niet gauw gaan behoren, maar wat een talent... De schrijver schroomt niet om een wel erg controversieel onderwerp aan te snijden. Herinner u de kannibaal van Rotenburg in Duitsland, nu zo'n 15 jaar geleden. Die ene man doodde zijn geliefde en at hem op, op zich al gruwelijk genoeg, maar toen bleek dat het gewoon afgesproken was, werd er door veel mensen gegruwd en met de vinger naar het hoofd gewezen. De werkelijkheid is blijkbaar altijd nog straffer dan wat schrijvers kunnen bedenken.
Het eerste hoofdstuk is best wel gruwelijk en het was geen fijne leeservaring, maar daarna ging het beter, je komt in het verhaal en je volgt hoe de auteur probeert binnen te dringen in de psyche van mensen die zoiets doen en in die van mensen die blijkbaar willen dat een ander mens dat met hen doet.
Indringend, ja, beklijvend zeker, prachtig verteld ja zeker. Cadeautje voor onder de kerstboom? Niet echt. Maar dat is natuurlijk maar mijn mening.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Charlotte R. (1 boeken)

Eerst en vooral: De maagd Marino is een heel apart boek dat niet geschikt is voor gevoelige lezers. Op aanraden van mijn wiskundeleerkracht, die me al waarschuwde op de lugubere feiten, begon ik het boek te lezen. Door de vreselijke korte inhoud sprak het boek me aan. Onmiddellijk borrelden tal van vragen op en dan vooral de vraag “WAAROM?”. Het verhaal start met het einde, waarna het overspringt naar het heden. In flashbacks vertelt de ik-verteller over zijn verleden.

De eerste 100 pagina’s lazen enorm vlot, de walging was groot bij de beschrijving van de (zelf)moord. Desondanks komt het boek maar laat op gang. Door de lange zinsconstructies en filosofische invloeden las het soms stroef. Opmerkelijk aan het vertelperspectief is de ik-verteller, de lezer wordt immers op de hoogte gebracht van het verleden door de vermoorde man. Deze stijl van vertellen is wel zeer apart, aangezien je als lezer weet dat het onrealistisch is dat een dode man in het hoofd van zijn moordenaar kruipt en hem een verhaal dicteert.

Het boek draait vooral rond zelfmoord en de depressie van het slachtoffer. Wat bij mij steeds in het achterhoofd bleef, was het feit dat Petry zich op een waargebeurd feit heeft gebaseerd, wat het boek nog interessanter maakt. Naar mijn mening was het boek iets te ingewikkeld geschreven, maar dit kan te wijten zijn aan de snelheid waarmee ik het boek heb uitgelezen. Desalniettemin is het een echte aanrader door het originele thema.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Brussel