Elias of het gevecht met de nachtegalen

Gelezen door: Silvie Moors (82 boeken)

In een wereld die het midden houdt tussen droom en visioen, leeft de jonge Elias met zijn familie: o.m. zijn oudere neef Aloysius en de bevreemdend lijdende Tante Henriette. Vooral voelen we de vervreemding van het hoofdpersonage tegenover zijn leefwereld. Elias of het gevecht met de nachtegalen wordt beschouwd als Gilliams’ meesterstuk.

Het is een dun boek dat echter voor meer staat dan enkel een romantisch-weemoedig bekijken van de wereld. Voor Gilliams ging het om een levensvisie.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Matthias Boeykens op 1 maart 2009:
De bootjes werden op het water gezet; één voor één zagen wij ze wegdobberen, achter de bocht waar een sterke stroming staat.

Deze quote uit Elias of het gevecht met de nachtegalen kan men zowel beschouwen als een synthese van de visie die achter het boek schuilt als een synthese van het verhaal zelf.
Een synthese van het verhaal: de kinderen (de bootjes) moeten één voor één naar de instelling (de bocht) en hoezeer Elias het ook tracht, tegen de realiteit (de sterke stroming) kan hij niet vechten en het vertrek (het ‘wegdobberen’) wordt een onomwonden feit. Zij vinden, altijd verder, een onuitlegbaar, beter doel.. Des te groter was dan ook de teleurstelling wanneer Aloysius de gestrande bootjes toonde aan Elias. Inhoudelijk loopt deze gebeurtenis simultaan met de passage waarin Elias zijn grootmoeder observeert. Eerst overtuigt hij zichzelf dat hij niet zo vroeg als zij zal sterven. Maar wanneer hij nadenkt over de ouderdom en de dood beseft hij dat dit hem in een zwarte afgrond stort waarin zijn grootmoeder hem geen steun meer biedt. Want hoe kan Elias, indien er geen dood is, rust vinden?

Het “fin-de-siècle” decor (groot, kraaknet, wit kasteel met ruim park) -inhoudelijk samengesteld door doordringende zelfontleding, botsingen tussen personages, hysterische scènes, Victoriaanse opvoeding, masochisme en narcisme- oefent op Elias zowel een afstotings- als een aantrekkingskracht. Door deze constante innerlijke strijd wordt de lezer steeds geboeid. Wat men niet mag vergeten, is dat Elias meer is dan een jongen die niet op internaat wil. Elias is een visie. Dé visie van een man die met zijn poëzie wil doordringen in de kern van het bestaan. Het besef van het leven. Elias is dan ook de projectie van de auteur. De antagonisten zijn, op Aloysius (die een voorbeeld is voor Elias) na, de ‘passieven’ die als het ware moeten gered worden. Want zij ondergaan, zonder enig besef.

Als afsluiter zou ik graag beredeneerd de titel verklaren. De nachtegaal is een vogel die bij nacht, wanneer de mensen dromen, volhardend zingt. Net zoals Elias wanneer hij droomt volhardend denkt. (Elias is dus vergelijkbaar met de nachtegaal). En met dit dromen heeft Elias het moeilijk, hiermee heeft hij een gevecht. Dus Elias of het gevecht met de nachtegalen zou men kunnen omvormen tot Elias of het gevecht met zichzelf. Matthias Boeykens
ines op 4 december 2005:
Ik heb dit boek jaren geleden moeten lezen, met veel moeite ben ik daar in geslaagd. Alsof dat niet genoeg was, moest ik er ook nog eens in gaan wroeten. En kijk, ik heb het uiteindelijk weten te waarderen, er zit inderdaad zoveel meer in! En wanneer ik nu koffie zet en aan koffiebonen denk, denk ik ook aan Elias.

Gelezen door: Jean-Paul Forier (1 boeken)

Maurice Gilliams is een halfvergeten auteur en dat is jammer. Het jonge hoofdpersonage Elias is als een gevoelige sensor: hij registreert, hij ruikt, hij voelt. De gedetailleerde en verrassende beschrijvingen hiervan leveren een kaleidoscopisch verhaal op in een veeleer sobere setting van een landgoed.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: