Vulkaanvrucht

Gelezen door: nymB (1 boeken)

Vulkaanvrucht van Y.M. Dangre beschrijft het leven van Séverine, een vrouw met een ingewikkeld verleden. De titel Vulkaanvrucht verwijst naar het hoofdpersonage die de vrucht is van een moeder met een zeer opvliegend karakter, zoals een vulkaan. Séverine ging door het leven met een vreemde opinie over bepaalde onderwerpen. Liefde deed haar bijvoorbeeld niets. Haar liefdesleven was dan ook gedoemd om in de mist op te gaan. Nadat ze haar man in Parijs had achtergelaten, volgde ze haar minnaar Robert naar het zonnige Italië. Het concept huisje, tuintje en kindje was echter niet voor haar weggelegd. Het gezin, waar ook Robert’s zoon Amedeo deel van uit maakte, hield moeilijk stand. Séverine raakte helemaal het noorden kwijt en betrok hier ook Robert bij. Het verhaal loopt dan ook hartverscheurend af. De schrijver heeft het boek met ongelofelijk veel enthousiasme geschreven. Hij gebruikte de ene metafoor na de andere. In vele recensies wordt dit niet zo positief beoordeeld, maar ik vond persoonlijk niet dat dit een storend effect had. Als je op zoek bent naar een dramatisch verhaal met toch een humoristische ondertoon, raad ik je dit boek zeker aan.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Robbe Hendrik op 12 maart 2018:
Ik dacht zelf dat het einde een tegenvaller was omdat het mij een beetje absurd leek. Ik vond ook dat de reden waarom Severine zo"n "verkeerde" opvatting heeft over liefde beter in het begin werd uitgelegd. misschien was dat bewust zo gedaan om de lezer dat langzaam te laten uitvinden maar persoonlijk leken de reacties van het hoofdpersonage op de verschillende situaties gewoon wat raar en onhandig . Die metaforen zelf waren voor mij ook wel een overlading maar ik kan wel nog begrijpen dat je ze niet storend zou vinden, als je er gewend aan bent.
YkylvXOXO op 10 maart 2016:
Dat heb je goed gezegd nymB. Ikzelf vond ook dat het boek een hartverscheurend einde had. Het was niet echt een boek waarvan ik blij werd bij het lezen. Het enige waar ik het niet mee eens ben is met je mening over het gebruik van de metaforen. Ik vond dat deze beeldende taal in te grote getalen aanwezig was en het verhaal op een bepaalde manier vertraagde.

Gelezen door: Arno Van Vlierberghe (10 boeken)

Citaat: "Zo graag zien dat het pijn doet, snap je dat? En het deed Robert pijn, ze wist het, zijn liefde voor haar was een zuur waarin hij langzaam oploste."

Vulkaanvrucht vertelt het verhaal van Séverine Delacroix en haar ontzagwekkend talent om elk greintje geluk in en rondom zichzelf en anderen te verpletteren onder een arsenaal aan manische neigingen. Ze is journaliste van beroep, maar neemt ontslag bij Le Figaro en verlaat haar wettelijke echtgenoot om zich in Italië te vervoegen bij haar minnaar, Robert, en diens puberende zoon Amedeo.
Daar beseft ze dat het kleinburgerlijke leven niet aan haar is besteed en ze besluit om terug te keren naar Parijs, waar ze zich om onduidelijke redenen in de prostitutie stort.

Kleden we Vulkaanvrucht uit, dan is dit grosso modo het verhaal. Meer gebeurt er niet. Hoe dit alles afloopt zult u zelf maar moeten lezen, maar u moet zich niet aan een happy end verwachten. In de wereld van Dangre kunnen de woorden “liefde” en “happy end” klaarblijkelijk niet met elkaar worden gerijmd.

Het zou niet overdreven zijn om te beweren dat er in dit boek werkelijk geen enkele positieve, draaglijke scène steekt. De lezer sleept zichzelf van de ene ruzie naar de andere en krijgt onderwijl af en toe eens te maken met de redelijk saaie Mommy and Daddy issues van Séverine.
En net daar wringt voor mij het schoentje. Dit verhaal is zo zwartgallig, zo cynisch en Séverine is dermate manisch dat de lezer absoluut niet kan genieten van de stijl van de schrijver of de originaliteit van bepaalde passages en zinnen. Ik heb dit boek in niet meer dan twee sessies uitgelezen, niet omdat ik het zo goed vond, of omdat het zo meeslepend was, maar omdat ik niet te lang in de wereld van Robert en Daniel (de ex) wilde vertoeven. Een wereld waarin de Liefde een enorme reus is die niets of niemand ontziet, alles verwoest. Een zeer vermoeiende wereld.

Voor sommigen zal dit alles nu net een sterk punt zijn, dat een schrijver zulke emoties bij een lezer kan oproepen. Er zijn veel mensen die bij hoog en laag zullen beweren dat goede boeken sterke emoties moeten teweegbrengen. Maar de mensen die tussen de regels net dat ietsje meer zoeken, die worden hier onverbiddelijk een kopje kleiner gemaakt met de door Dangre gehanteerde en niet al te subtiele mokerhamer.

Dood, kanker, incest, zelfmoord, een op de klippen gelopen huwelijk, Oedipus en zijn veelvoud aan complexen: het steekt er allemaal in. “Er zijn al genoeg debuutjes waarin voornamelijk gefleemd, gefluisterd en gezanikt wordt”, meldt (jm) in zijn recensie van ditzelfde boek op Humo.be. Laat het dan maar duidelijk wezen dat men Dangre hier nergens op gefleem, gefluister of gezanik betrapt.

Ergens is het bewonderenswaardig dat Dangre zonder schroom zulke frustrerende personages en zo’n zwart wereldbeeld durft te verdedigen. Er worden, zoals (jm) opmerkte, al genoeg stationsromannetjes vol zeemzoete liefdesverhalen gepubliceerd. Bovendien zullen u en ik vast ook genoeg mensen kennen die hopeloos verstrikt zitten in melige huis-tuin-en-keukenrelaties waarin openlijk en met veel gevoel voor dramatiek aan elkaar de liefde verklaren het hoogste goed is.
In dat opzicht zou Vulkaanvrucht wel eens een ontsluierend effect kunnen hebben. Misschien heeft Dangre het bij het rechte eind en is het inderdaad nodig om iedereen en alles eens grondig kapot te slaan, om op die manier een zuiverheid in de liefde te bolwerken.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
karin bosteels op 4 juni 2012:
Uiteraard was ik onder de indruk van wat deze jonge auteur hier uit zijn pen weet te wringen. Het proza is beeldschoon. Maar de inhoud is dermate malsain en zwaarmoedig dat ik bij dit boek toch geen goed gevoel had. Vraag is of dat moet natuurlijk... Ik weet wel zeker dat we nog van Dangre zullen horen.

Gelezen door: Marc Dilliën (135 boeken)

Citaat: "Terwijl ze haar nog doezelige ogen opendoet, zit Daniel op de bedrand, peinzend, een versgeboetseerd beeld, wachtend op de afwerking.

Ze ziet zichzelf met de kinderwagen, een baby met rozige kaken, ingepakt in de dekentjes en over zijn  fontanel een snoezig mutsje getrokken, tot de tanden gewapend tegen de vrieskou van het bestaan.

...hij is pas getrouwd, hij is haar wederhelft, hij is een toetje van ovenvers huwelijksgeluk."

Vulkaanvrucht, het bejubelde en geprezen debuut van Dangre, vertelt het verhaal van Séverine en haar steeds weer stuklopende contacten en verhoudingen.Het begint met de moeilijke relatie als kind met haar moeder en als tegengewicht haar adoratie voor haar vader.Haar huwelijk met Daniel loopt spaak en zij vlucht in de armen van haar minnaar, Robert, een weduwnaar met een zoon. Maar ook hier blijven de demonen van het verleden haar achtervolgen: de moederfiguur, haar elke vorm van tederheid weigerend, door haar man omschreven als een vulkaan, steeds grommend wachtend op een uitbarsting! Net zo min als zijzelf als kind genegenheid ontving, kan zij geen normale verhouding aanknopen met haar stiefzoon, waardoor haar verhouding met Robert schade oploopt.

Da auteur ontleedt zijn personages tot op het bot, hij tekent een scherp, gedetailleerd beeld van de verhoudingen Severine-moeder-vader, Severine en haar man Daniel en severine met Robert en stiefzoon Amedeo.Opmerkelijk is dat hij deze verhaallijnen door elkaar laat lopen, zonder dat dit tot verwarring leidt. Hetgeen mij het meest is opgevallen, is de knappe stijl van dit boek. Dangre schrijft mooie, lange volzinnen, in een prachtige, beeldrijke taal, vol metaforen.

Was het niet geweten, men dacht het werk van een geroutineerd auteur vast te hebben en niet dat van een debutant, maar wat voor één!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Peter Geiregat (392 boeken)

Dit romandebuut viel meteen op door de mooie schrijfstijl. De poëtische achtergrond van de auteur is hier niet vreemd aan. Het verhaal wordt niet rechtlijnig verteld, maar maakt sprongen in de tijd, waardoor het een wervelende indruk op me maakt. Er blijven genoeg losse eindjes over om na het omslaan van de laatste bladzijde nog verder met dit boek bezig te blijven.

De liefde wordt in dit boek van haar voetstuk gehaald. Geen rozegeur en maneschijn, maar terugblikken op hoe het allemaal mooi begon. Wat volgt is minder fraai. Mensen trekken zich terug in hun eigen persoonlijkheid. Liefde wordt haat en verveling. Zelfs een tweede relatie is niet direct een garantie dat mensen uit hun fouten leren. Soms integendeel.

Fragmenten van de hoofdpersonages zijn zeker herkenbaar rondom ons. Als geheel komen ze echter een beetje te karikaturaal over. De verhaallijn is ongewoon. Het lijkt allemaal onrealistisch, maar je kan de werkelijkheid zo gek niet verzinnen of ze is waar.

Een veelbelovend debuut.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Parijs/Italie