Wie houdt dan stand?

Gelezen door: Annemie Fivez (31 boeken)

Citaat: "Toen je de eerste keer wegging was ik nog klein. Het was een plezierreisje, vrienden opzoeken die hun geluk elders waren gaan beproeven.
Eerst bleef je kort weg, een paar dagen, hooguit een paar weken. Papa vond het niet fijn maar liet het niet merken. 's Ochtends bracht hij me naar school, 's middags kwam hij me ophalen en gingen we samen naar huis, hij zei nooit iets tegen me."

Een jongeman vertelt hoe hij langzaamaan zijn moeder verliest aan een andere man en haar pas terug ziet als ze dood is. Hij ontdekt dan dat ze eigenlijk helemaal niet gelukkig geweest is de laatste tijd en leefde in erbarmelijke omstandigheden.

Dit is zo mooi geschreven met respect voor wie zijn moeder ooit was maar ook met vraagtekens waarom ze weggegaan is en hem achtergelaten heeft. Heel mooi taalgebruik. Ik zag de jongen zo voor mij op zijn trip door Boekarest. Dit boek heeft me geraakt.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Lydia (246 boeken)

Citaat: "Toen papa ten tonele verscheen was ik drie. Jij zat aan de ene kant, hij aan de andere, en ik, ertussenin, wist niet naar wie ik moest kijken. Hij legde zijn hand op mijn hoofd en zei Dag Lorenzo, en ik keek naar jou. Je glimlachte naar me en zei Dit is je papa, alsof je me moed wilde inspreken. Ik keek eerst naar hem en toen weer naar jou, en terwijl ik je strak bleef aankijken zei ik langzaam Dag papa. Toen ik het had volbracht zei je Goed zo, jullie begonnen te lachen en ik lachte mee. En zo is papa opeens mijn vader geworden, zonder dat ik daartoe enig verzoek had ingediend en zonder dat je me zijn komst had aangekondigd of in het vooruitzicht had gesteld. Tot op dat moment had niemand me naar mijn vader gevraagd, en ik had dat ook bij jou niet gedaan. En de achternaam die ik meedroeg beschouwde ik als iets onbelangrijks, als de kleur van mijn haar, de grootte van mijn ogen of de vorm van mijn handen."

'Een grote literaire belofte' staat er op de achterflap en daar ben ik het helemaal mee eens. De auteur is een jonge Italiaanse journalist met een heel speciale schrijfstijl. Vreemd in het begin maar gaandeweg heel gewoon. Heel vlot.

Een moeder laat haar zoon Lorenzo achter bij zijn stiefvader om, samen met haar nieuwe liefde, een bedrijf op te zetten in Roemeniƫ waarbij ze gebruik kunnen maken van de goedkope arbeidskrachten. Lorenzo wacht jarenlang op zijn moeder die beloofd had terug te komen. Maar dat gebeurt niet. Lorenzo hoort pas opnieuw van haar na haar dood. En dan begint het verhaal met zijn herinneringen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Agnes Poesen (291 boeken)

In deze roman vertelt het hoofdpersonage Lorenzo het verhaal van zijn aanvankelijk idyllische jeugd, die al zijn glans verliest als de verteller zijn moeder met haar minnaar naar het buitenland ziet vertrekken. Op zijn achttiende krijgt Lorenzo, de ik-verteller, het bericht dat zijn moeder is overleden in Roemenië.
In afwisselende hoofdstukken deelt de verteller met de lezer enerzijds zijn herinneringen aan de tijd dat hij samen met zijn moeder leefde, hoe de contacten tussen hen na haar vertrek langzaam maar zeker steeds minder en minder worden. Anderzijds laat hij ons kennismaken met haar leven, haar kennissen, vrienden in Roemenië alsook met de begrafenis van zijn moeder.

Naast dit verhaal maakt de roman ons ook deelgenoot van de manier waarop Italiaanse zakenmensen na de val van Ceausescu zaken zijn gaan doen in Roemenië. De manier waarop zij (mis)gebruik hebben gemaakt van een volk dat nog diende te bekomen van de gruwelen van de jarenlange dictatuur. De roman haalt zijn sterkte uit zijn eenvoud. Het is prachtig geschreven. Samen met de verteller ga je er als lezer in mee om de opgebouwde minachting, onverschilligheid naar de moeder toe om te zetten in een gebaar van vergeving

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: