De Trousse

Gelezen door: Pieter Vervloet (6 boeken)

Een oude missiezuster uit Hoogstraten kan de slaap niet vatten in haar Indische kloostercel. Terwijl ze tot de vroege ochtend ligt te woelen, vertelt ze ons haar levensverhaal. De non blijkt perfect te passen in het plaatje van Pleysiers eerdere boeken over een familie uit de Antwerpse Kempen.
Meer nog: de non is tante Roza uit De Gele Rivier is bevrozen. Was Roza in dat eerste boek nog vooral een zwijgend, afwezig personage, in De Trousse krijgt ze zelf het woord. Roza’s vertelstem maakt dat het boek soberder, uitgepuurder, gebalder wordt dan de andere, veeleer overvloedig doorratelende en uit dialogen opgebouwde boeken van Pleysiers familiekroniek.

De dialogen in Pleysiers fenomenale spreektaal zijn er nog, maar blijven meer op de achtergrond en elk overbodig woord is verdwenen. Wat overblijft is de essentie, een parel van amper 75 bladzijden.

 | Reacties (4)Delen |
4 reacties:
Arne Boerjan op 9 januari 2008:
Dit is het eerste boek die ik van Leo Plysier heb gelezen en het verdient mijn volste waardering! Het levensverhaal van de non wordt zeer direct en in een vlotte schrijfbeweging naar voor gebracht, wat het gemakkelijk en boeiend maakt om te lezen. Het boek bestaat ook maar uit amper 75 bladzijden, maar die mogen als volwaardig worden beschouwd vind ik. Het is een verhaal dat toegankelijk is voor iedereen, maar je moet er wel voor open staan.
Simone Verheyen op 22 januari 2006:
Een boekje om nooit te vergeten! Ik las het in een uurtje uit, maar kon er niet van loskomen. Dit is een boek dat aanzet tot nadenken. Wie van de stijl van Leo Pleysier houdt, zal ook dit boek zeker appreciëren. Geen franjes of versierselen, gewoon dagdagelijkse taal, maar heel puur en eerlijk.
lieven gouwy op 5 januari 2006:
Een schitterend boekje, prachtige beschrijvingen en zeer uitgepuurd taalgebruik, een pareltje. nog maar eens rijst hier wel de vraag: kan een mannelijk auteur zich werkelijk verplaatsen in de leefwereld van een vrouwelijk hoofdpersonage?
leen de backer op 22 december 2005:
Na zoveel lof wou ik dit wel eens lezen, met moeite heb ik mij door de alledaagsheid van dit verhaal geworsteld, de arme schrijfstijl, de saaiheid van het gebeuren, sorry.