Refrein van de honger

Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "Naarmate het schip van het gezin verder zonk, kwamen al die stemgeluiden, die absurde en nutteloze gesprekken weer bij Ethel boven, het bijtende zuur waarmee die woordenstroom gepaard ging, alsof er middag na middag een soort gif door die nietszeggende woorden werd afgescheiden, een gif dat alles in zijn omgeving aantastte: de gezichten, de harten en zelfs het behang van het appartement."

In Refrein van de Honger van Le Clézio volgen we een opgroeiende Ethel. Ze woont in Parijs en heeft welgestelde ouders. Ze houdt het meest van haar oom, die haar mentor is, maar wanneer die sterft, blijft ze alleen achter. Ze moet op zoek naar een nieuwe warme plek. Een oud, Indisch paviljoen misschien?
Haar vader houdt niet van werken, maar discussieert liever met vrienden. Door slechte, ondoordachte investeringen verliest hij zijn fortuin. Terwijl de oorlog uitbreekt, moeten ze uit Parijs vluchten. Vindt Ethel ergens nog een thuis?

Le Clézio schreef met dit boek een verhaal voor en over zijn moeder (Ethel), hoewel hij dat niet met zoveel woorden gezegd wil hebben. Hij weet de geschiedenis op een poëtische manier binnen te laten sijpelen in een verhaal door kinderogen.
De taal is vaak erg poëtisch, maar steeds leesbaar. Het enige jammere is dat bepaalde personages te vlak blijven, te weinig uitgewerkt. Dit had, volgens mij, gemakkelijk opgelost kunnen worden met 30 pagina's extra.

Maar laat dat je vooral niet tegenhouden om het tòch eens vast te nemen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: André Oyen (3468 boeken)

Citaat: "Die honger zit in me. Ik kan hem niet vergeten. Hij werpt een schel licht op mijn kinderjaren waardoor ik ze niet kan vergeten. Zonder die honger zou die tijd waarschijnlijk niet in mijn geheugen gegrift staan, die lange jaren waarin het ons aan alles ontbrak."

Zijn Nobelprijs in 2008 stelde de publicatie van Ritournelle de la faim extra in de schijnwerper in Frankrijk gezien de roman in hetzelfde jaar verscheen.
De schrijver vertelt over hoe de familie van zijn moeder Ethel vlak voor de Tweede Wereldoorlog in schrijnende armoede terecht komt en moet wegtrekken uit Parijs. De plotse verandering van omgeving en de "honger" naar het vroegere leven van Ethel vormen de spil van dit boek. Alhoewel de typische stokpaardjes van de maestro wel aanwezig zijn, is tussen de vele reisverhalen en familiekronieken die Le Clézio in zijn lange carrière heeft geschreven, Refrein van de honger een beetje een buitenbeentje.
Hij kruipt voor deze gelegenheid ook in de huid van een meisje dat opgroeit tot een jonge vrouw. Van Le Clézio ben ik passionele personages gewoon en het is dan ook even wennen aan het personage van Ethel die als kind naïef is maar als tiener hard en uitgekookt en alles behalve passioneel is. Deze koele houding is misschien wel nodig vermits haar beide ouders constant ruzie maken en totaal geen besef hebben hoe je een kind opvoedt en nog minder hoe je financieel een huishouden runt.
Haar vader blijkt een nietsnut, die er ook nog een maîtresse op na houdt. De moeder mag dan verzwelgen in de jaloezie, toch blijft ze haar man door dik en dun verdedigen. Dit doet ze niet uit tedere liefde maar wel uit zelfbehoud. Wat zou ze tenslotte zonder hem moeten aanvangen. Ze komt uit een bourgeois milieu waarin de echtgenoot heer en meester is en de vrouw de volgende en lijdende factor is.

Het zich in te leven in een kind is niet vernieuwend en maakt het voor de auteur relatief eenvoudig om met verwondering over bepaalde aspecten van het leven te schrijven. In afwisselend zoete en wrange passages zit wel een sterke geloofwaardigheid. Ethel is amper tien jaar als haar oudoom, Meneer Soliman, haar meeneemt naar een openluchtexpositie in Parijs waar ondermeer de oude Franse koloniën zijn nagebouwd. Zij zijn de enigen die de tijd nemen om het paviljoen van Frans-Indië te bezoeken. Wanneer Meneer Soliman haar vertelt ooit zelf zo’n paviljoen te willen bouwen, voelt Ethel dat zij deel uitmaakt van een magisch moment. Hij start inderdaad de bouw, maar wanneer Meneer Soliman een paar jaar later overlijdt, heeft hij niet genoeg tijd gehad om de bouw te voltooien. Ethel erft het stuk grond en de verrotte bouwmaterialen voor wat ooit ‘het Paarse huis’ had moeten worden.

De vriendschap tussen Ethel en haar Russische klasgenootje Xenia Sjavirov is even grillig als Xenia zelf. Haar fascinerende geschiedenis geeft ze maar stukje bij beetje prijs en ze lijkt vastbesloten haar armoedige leefsituatie verborgen te houden. Gaandeweg wordt het duidelijk dat Xenia Ethel’s leven domineert. Het duurt enige tijd voordat Ethel begrijpt dat er van echte vriendschap geen sprake is en ook nooit sprake zal zijn. Ethel wordt een stugge eenzame vrouw die nog enige warmte zoekt en vindt bij Laurent, die ook haar echtgenoot wordt. Het faillissement van haar vader dwingt het gezin te verhuizen en door de oorlog weerklinkt ook voor de verpauperde familie het waanzinnige refrein van de honger. Ethel is volgens de auteur een heldin, maar voor mij is ze gewoon een autoritaire vrouw, die alles en iedereen naar haar hand zet, zelfs de liefde en de erotiek.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Nice