De vernedering

Gelezen door: André Oyen (3541 boeken)

Citaat: "Wanneer je de rol speelt van iemand die afknapt, structureer je en orden je; maar jezelf zien afknappen, je eigen teloorgang spelen, dat is iets anders, iets wat overspoeld wordt door angst en paniek. "

Iedereen die het werk van de schrijver ietwat kent, zal akkoord zijn dat ouderdom en sterfelijkheid in zijn laatste boeken een zéér belangrijke rol innemen. De dood was aanwezig in Everyman, Exit ghost en is dat ook nadrukkelijk in Indignation en The humbling. Dood voorafgegaan door lichamelijke en psychische aftakeling.

Verteller is Simon Axler, een acteur die tot voor kort een grote reputatie had. Gevierd om zijn vertolkingen van Peer Gynt en Oom Wanja. Totdat hij, de zestig gepasseerd, plots met faalangst geconfronteerd wordt en zijn magisch talent kwijtraakt. Van de ene dag op de andere verandert hij van een theatericoon in een stuntelend, weifelend wrak.

Dat onverklaarbare actor's block heeft grote gevolgen. Zijn vrouw, Victoria, steunde altijd op hem. Nu hij van zijn voetstuk is gevallen, voelt ze zich niet sterk genoeg om hem te ondersteunen en verlaat hem. Axler laat zich opnemen in een psychiatrische inrichting omdat hij bang is dat hij de hand aan zichzelf zal slaan, en revalideert daarna verder in zijn landhuis.

Net wanneer je een echte zelfdoding verwacht verschijnt Pegeen ten tonele, de veertigjarige dochter van een acterend koppel met wie Simon aan het begin van zijn carrière bevriend was. Zij werkt sinds kort bij een naburige universiteit. Ze is al sinds haar studietijd een praktiserend lesbienne, maar de twee krijgen toch binnen de kortste keren een gepassioneerde liefdesrelatie. Deze relatie lijkt en is instabiel, dat ziet iedereen, behalve Simon die, tot zijn oren verliefd, zich aan deze relatie optrekt. Hij ziet hun of liever zijn nieuwe leven al helemaal voor zich. De realiteit is echter een heel stuk harder.
De vernedering is een sterk stilistisch werk, dat ik ook inhoudelijk zeer mooi vond.

 | Reacties (2)Delen |
2 reacties:
Marita Schaukens op 31 juli 2020:
De korte roman heb ik in één ruk uitgelezen. Het is zo"n boek dat in een leesclub boeiende stof tot discussie kan opleveren. Ik zou er alleszins naar uitkijken; hij is bondig genoeg om nog even te herlezen. Roth speelt hier met de eeuwige "tegenstelling" tussen de werkelijkheid en fictie, verbeelding. Cervantes behandelde het grondthema al in "Don Quichotte", McEwan deed het al zo vaak zoals de grondlegger van de romankunst én op een geslaagde wijze. En is het niet het streven van elke toneelspeler de toeschouwer gedurende de duur van de voorstelling te laten geloven dat wat hij speelt écht is? En dat is nu wat Simon Axler door zijn actor"s block niet meer kan. Zo valt hij terug op zijn eigen leven. De vraag die ik me dan stel, is: leeft hij zijn leven of beleeft hij het of kijkt hij naar zichzelf die leeft? Roth bouwt de roman op als een klassiek stuk, met een expositio, een motorisch moment, een opgang naar een climax en een neergang. Hij zet de lezer op het verkeerde been, speelt met het gegeven: als er een revolver voorkomt, dan ... Daarnaast brengt Roth typische theatermotieven binnen met verwijzingen naar stukken, als: "Macbeth", "De meeuw", "Lange dagreis ...". Ik vond dit boek een parel.
Peter Geiregat op 4 maart 2010:
Ik heb Philip Roth pas onlangs leren kennen. Verontwaardiging vond ik een sterker boek, maar ik blijf een fan. Hij puurt pareltjes van zinnen uit zijn pen die je als lezer aan de rand van je ogen laat bengelen om er van te genieten.

Misschien moet je een getaande ziel hebben om optimaal van dit boek te genieten.

Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "Er was een zelfkarikatuur tot leven gewekt die daarvoor niet had bestaan, een op niets berustende zelfkarikatuur, en die zelfkarikatuur was hij en hoe was dat gekomen? "

Een oude theateracteur heeft het verloren. Zijn laatste rollen floppen en hij valt in een existentiële twijfel. Hij contempleert zelfmoord, maar laat zich vervolgens opnemen in een instelling. Daarna begint hij een relatie met de dochter van vrienden.

In de recente roes van de Nobelprijs kwam Roths naam meermaals op, maar ik had hem nog niet gelezen. Zijn covers spreken nooit aan, vind ik. Maar toen ik De Vernedering voor een prikje vond, graaide ik het mee. En nu las ik het als mijn eerste Roth. Het was teleurstellend. Het geheel kwam erg triviaal over en deel 3 begon op een botte manier. Nee, dit heeft me allerminst overtuigd van zijn literaire capaciteiten.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: