Het huis van de namen

Gelezen door: Mia (100 boeken)

Citaat: "Misschien stellen de dagen voorafgaand aan haar dood en de manier waarop de dood tot haar kwam niets voor waar zij nu is. Misschien houden de goden de herinnering aan de dood achter slot en grendel in hun opslagruimte, nauwlettend bewaakt. En in plaats daarvan laten de goden gevoelens vrij die eens zuiver en goed waren. Gevoelens die ooit telden. Ze laten liefde tellen omdat liefde de doden geen kwaad kan doen. (p163) "

'Ik ben vertrouwd met de geur van de dood'. Tot ons spreekt Klytaimnestra. Die ken ik, evenals Agamemnon, Elektra en Orestes, van de vele uren in de retorica waar we op de vertaling van Ifigeneia in Aulis zwoegden. En van de onvolprezen films van Kakoyannis.

Het huis van de namen is geen vertaling of hertaling van de tragedies van Aeschylos en Euripides, maar toch kom je weer in de onbestemde tijd van goden, wraak en dood terecht. De kern is dezelfde gebleven:Agamemnon offert zijn oudste dochter in ruil voor wind om naar Troje te varen. Klytaimnestra haat hem hierom, verliest haar geloof in de goden en zal wraak nemen. Dochter Elektra kijkt toe en ziet dat het niet goed is. Orestes zal de moord op zijn vader wreken en zich zo tot paria maken. Een donkere cyclus van moord en wraak en moord en wraak en... Wanneer zal die cyclus stoppen? Als de tijd van de goden voorbij is?

Het verhaal wordt verteld vanuit drie standpunten:Klytaimnestra, Elektra en Orestes. Beide vrouwen vertellen vanuit de ik-persoon. Zij zetten de waarheid naar hun hand. Klytaimnestra vanuit haar nietsontziende verdriet, Elektra vanuit een al even nietsontziend rechtvaardigheidsgevoel. Orestes komt tot ons via de personele verteller. Hij is de speelbal van het lot. Hij is onwetend, onzeker, menselijk. Zijn voorzichtige vriendschap voor Leander, zijn ontwapenende nederigheid geven wat hoop. Misschien kan er toch iets veranderen...

Is dit nog een verhaal voor deze tijd? De tijd van de goden is al lang voorbij. Toch moeten ook wij omgaan met machten die groter zijn dan wijzelf. Ook in onze levens gebeuren er dingen die zich niet laten beheersen. Daarom is het belangrijk dat we ons de namen blijven herinneren, dat we de verhalen blijven vertellen. De Griekse, ja, maar ook de onze.

Ik vond het een indringend mooi boek!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: