Toegedekt met een liedje

Gelezen door: Vicky Vansteenbrugge (1 boeken)

Ducals bundel, Toegedekt met een liedje, is er één vol contrasten. Zo lijken de gedichten één voor één zachte liedjes, elk vers zo eenvoudig perfect. Ik herhaal de woorden luidop en geniet van de ritmische klanken en de al even betekenisvolle witregels:
Alleen wat gestuif, heel licht, als van poëzie. Toch vervalt Ducal nooit in een lichtvoetig schrijven. Het deken verdwijnt en legt alles open en bloot: van de vrouwen die schitteren op pornografische websites tot persfotografen die esthetica boven ethiek verkiezen. Van daar neemt de dichter de lezer mee op een tocht langs de mogelijkheden van taal. Kunnen woorden deze leegte vullen? Laten dichters sporen na? Vaak luidt het antwoord angstvallig negatief, maar hier en daar toont zich een sprankeltje hoop. Want in al zijn onmacht, weet de dichter dat hij niet buiten zijn schrijven kan: Ik weet wel dat dit dwaas is / dat als ik doodga ook dit werk, / dat al half uitgewist en zonder hoop is. / Maar dat is geen argument.

Zo kan ik evenmin een reden vinden om deze bundel niet aan te schaffen

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: