Mijn laatste leugen

Gelezen door: Bart Verdeyen (565 boeken)

Citaat: "Onder de dekens huiverde ik van opwinding. Camp Nightingale. Zes weken zwemmen, lezen en trektochten maken. Zes weken weg uit dit muffe appartement, weg van mijn moeders onverschilligheid en mijn vaders hoofdschudden wanneer ze haar derde glas chardonnay inschonk."

Vijftien jaar geleden bracht de toen dertienjarige Emma Davies haar zomervakantie door in Camp Nightingale. Omdat ze als laatste arriveerde en de groepen reeds ingedeeld waren, moest ze een huisje met drie oudere meisjes delen. Ze vangen Emma goed op en geven haar het gevoel erbij te horen. Vivian is de leidster in het huisje en ze werpt zich op als de oudere zus van Emma. Wanneer Emma Vivian met de zoon van de eigenares betrapt, wordt ze zeer boos. Ze heeft namelijk zelf een oogje op Theo. Maar diezelfde nacht verdwijnt Vivian, samen met haar twee vriendinnen. Ze worden nooit meer teruggevonden en Emma blijft met een groot schuldgevoel achter. Vijftien jaar later is Emma een gevierd kunstenaar. Ze wordt door de kampleiding van Camp Nightingale gevraagd om een cursus schilderen te geven tijdens de zomervakantie. Na lang wikken en wegen stemt ze toe. Ze wil het verleden definitief verwerken en kiest voor hetzelfde huisje als vijftien jaar geleden. Drie jonge pubers worden in hetzelfde huisje ondergebracht. En dan gebeurt het ondenkbare! De drie meisjes verdwijnen op een nacht spoorloos uit het huisje. Er wordt een gigantische zoektocht op poten gezet, de politie is massaal aanwezig en uiteraard is Emma verdachte nummer één! Geweldig spannende thriller met knappe plotwendingen waardoor je blijft lezen! Een absolute aanrader!

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Mia op 2 maart 2019:
Spannend, inderdaad! Bedankt voor de tip.

Het verhaal is goed opgebouwd, duidelijk gestructureerd, wat het makkelijk te volgen maakt. Toch heb je niet door "wie het gedaan heeft". De personages en het decor (zomerkamp, prachtige natuur) zijn typisch voor dit soort verhalen. Knap dat je met die elementen toch nog een meeslepend verhaal kunt vertellen. Natuurlijk blijft het ongeloofwaardig bij momenten, maar zolang je dat niet tijdens het lezen denkt, is het ok. Je blijft achteraf met vragen zitten, of veeleer bedenkingen over het milieu, de opvoeding, maar dat is stof voor een heel ander verhaal...