De verbouwing van Mr. Alzheimer

Gelezen door: Andr├ę Oyen (3064 boeken)

Citaat: "Zoals in dergelijke situaties wel meer gebeurt, kom ik plotseling overal Alzheimer tegen. In de stad staat een autobus die voorlichting geeft over dementie, aan de deur wordt voor de ziekte gecollecteerd en op de radio hoor ik over een ALzheimerssite. "

Vanaf 2001, leed Bart de Vries aan jong Alzheimer. Het duurde 7 jaar voordat er een juiste diagnose kwam, omdat men eerst uitging van een burn-out. Maar Bart en Willy begrepen al langer dat er iets anders speelde. Willy schreef in een Alzheimerdagboek al die jaren steekwoorden op, gedachten, zinnen, ervaringen. De naam is Alzheimer, jongeren- Alzheimer, om precies te zijn. Na het overlijden van haar echtgenoot schreef ze er een boek over. Haar doel was om anderen een inkijkje te geven in hoe het is om met Alzheimer in je huis samen te leven. In het boek beschrijft Willy de zoektocht naar wat er eigenlijk omgaat in het hoofd van Bart en hoe zij daar het beste mee kan omgaan. Uit de verpleeghuisperiode beschrijft Willy een aantal mooie, ontroerende, verdrietige maar ook grappige momenten. Langzaam komt Bart steeds verder af te staan van degene die Willy kende, totdat ze definitief afscheid van Bart moet nemen. Het is een confronterend boek maar zeker geen verdrietig geheel geworden. Het boek gaat vooral over liefde, die is veranderd door Alzheimer, maar altijd is gebleven. Wat mij vooral in deze serene getuigenis trof is de waardigheid van haar man, een jong- Alzheimer, die ze ondanks alle aftakeling, intact wilde houden.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Willy op 2 januari 2018:
Wat ben ik blij met de reactie van Andre Oyen! Die waardigheid in een verhaal zoals ik heb geschreven, vind ik zooo belangrijk. Voordat ik het manuscript naar mijn uitgever stuurde heb ik toestemming gevraagd aan mijn kinderen en aan de zus van mijn man. Ondanks dat ze me die gaven had ik mijn twijfels. Na veel nadenken stuurde ik het manuscript op. Mijn man had zijn hersenen eigenlijk aan de wetenschap willen doneren, maar dan staat de begrafenisondernemer voor je neus. Er moet zo veel geregeld worden, dus vergeet je de hersenen van je man. Dit boek is dan ook een goedmakertje. Dank Andre dat je mijn twijfels echt hebt weggenomen. Willy de Vries-Kuijken