Histoire de la violence

Gelezen door: Mia (57 boeken)

Citaat: "Je m'interrompais, je prenais de profondes respirations, je reniflais, en vérité, comme une bête, j'étais devenu une bête à la recherche de cette odeur qui semblait ne jamais disparaître en dépit de mes efforts, son odeur ne partait pas et j'en ai conclu qu'elle était sur moi, pas sur les draps ou sur les meubles. Le problème venait de moi. Je suis entré dans la douche, je me suis lavé une fois, puis deux, puis trois et ainsi de suite. (p11)"

In de kerstnacht van 2012 wordt Edouard Louis op straat (in Parijs) aangesproken door een knappe jongeman van buitenlandse afkomst, Reda.Hij voelt zich onmiddellijk door hem aangetrokken ('j'avais eu envie de prendre son souffle entre mes doigts et de l'étaler sur mon visage'-p48). Hij neemt hem mee naar zijn appartementje. Na de seks, de gesprekken, de seks, de douche, slaan de stoppen bij Reda door, wanneer E.Louis zijn iPad uit de jas van Reda haalt. Hij probeert Louis te wurgen, scheldt hem uit, houdt een revolver op hem gericht, verkracht hem... Uiteindelijk werkt Louis hem buiten met de woorden 'Als je nu niet weggaat, schreeuw ik' (!!!) Later die nacht gaat Louis naar het ziekenhuis (Aids) en maakt zichzelf en het appartement als een waanzinnige schoon. Zelfs de lucht in zijn longen, de badkamerspiegel.. zijn aangetast. De volgende dag overhalen zijn vrienden hem aangifte te doen.

We horen het hele verhaal hoofdzakelijk via zijn zus die het aan haar man vertelt, terwijl Louis achter de deur meeluistert. Het verhaal is in de derde persoon, maar soms verschuift het naar de eerste. Het is niet altijd duidelijk of de auteur het hier van de zus overneemt of zij dan helemaal in het verhaal opgaat. Ook staan er cursief gedrukte bedenkingen van de luisterende Louis ('dit is niet waar', of 'dit heb ik niet zo gezegd' of hij vult aan met dingen die hij haar niet verteld heeft).

Waarom die vertelkeuze? Misschien toont hij op die manier dat hij geen baas meer is over zijn verhaal ('C'est-à-dire qu'à la fois j'étais exclu de ma propre histoire et que j'y étais inclus de force puisqu'on me forçait d'en parler'-p50)Hier vind je een verwijzing naar het andere geweld; het geweld van de politie, de dokters, die je altijd maar weer door de ellende halen. Via zijn zus sijpelt nog een andere vorm van geweld binnen: die van de armoede, de troosteloosheid, de geborneerdheid. Datzelfde geweld had hij ook in de verhalen van Reda over zijn vader herkend, wat hem er in eerste instantie toe bracht Reda te begrijpen.

In ieder geval creëert het vertelstandpunt een bepaalde vorm van afstandelijkheid, die het misschien gemakkelijker maakt het verhaal te vertellen.

Het taalgebruik is opvallend helder, precies ('La chaleur à l'intérieur du magasin semblait se déposer sur nos joues comme une seconde peau brûlante, sous laquelle la peau froide restait froide'- p44)

In de epiloog (lang citaat van Imre Kertesz) verklaart hij waarom hij over het geweld en het lelijke in de mens schrijft: 'La souffrance est la vérité...la vérité est ce qui me consume'). Dat maakt hem als auteur zo verschillend van Dimitri Verhulst bijvoorbeeld: bij Louis is alles loodzwaar, behalve zijn taal. Die taal maakt zijn persoonlijkheid, toont zijn afstandelijkheid, zijn liefdeloosheid soms. Wie is hij zonder zijn taal?

Al bij al een dapper boek omdat het bijna wetenschappelijk het hem aangedane geweld fileert, zonder om empathie te vragen. Het is zeker geen #Metooverhaal, maar een zoektocht naar de wortels van het geweld in onze maatschappij.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: