Zo God het wil

Gelezen door: Gretel Goessens (1 boeken)

Zo God het wil van de jonge Italiaanse auteur Ammaniti is schitterend, gevoelig, en ECHT. Bepaalde momenten grappig, op het tragi-komische af. Zeer realistisch. Behoort zeker tot mijn top 3! Heeft in 2007 met dit boek de Premio Strega gewonnen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Citaat: "(Rino die ontslaan is, tegen zijn nieuwe werkgever, zoon van de respectabele voorgaande werkgever) ‘De wereld is op maat gemaakt voor de middenmoot. Jij bent goed. Jij neemt zwarte slaven en klootzakken uit het Oostblok in dienst en betaalt ze geen cent. En de werklui die hun rug hebben gebroken voor dit bedrijf? Weg ermee. Daar verspil je niet eens een telefoontje aan. Het punt is dat jij geen respect hebt, niet voor die hondenlullen die hier komen om ons het brood uit de mond te stelen, niet voor ons, en ook niet voor jezelf. Moet je jezelf eens zien, je bent een janlul... Een janlul verkleed als baas. Alleen uit respect voor je vader breek ik je botten niet. Want zie je, uiteindelijk is het allemaal een kwestie van respect.’ Rino stond op, opende de deur en liep het kantoor uit."

Italië. De hele tijd voel je bij het lezen, door kleine details, dat je in Italië zit. Ook al regent of sneeuwt het er.
Verder veel spanning en veel humor. Ik kende deze auteur niet, maar ben er nu achter gekomen dat wanneer je depri bent, je slechts een boek van hem hoeft te lezen, en je kan weer lachen.
Alles is geschreven in een luchtige maar heel mooie stijl met veel zinnen die opvallen door hun schoonheid.

Het verhaal
In dat humorvolle Italië nemen we een inkijk in het leven van drie kansarme vrienden. Er is de gewelddadige nazi-vereerder met zijn zoon, een spast en een halve debiel. Allen drinken ze grappa met sloten. De een is al meer ontheemd in deze wereld dan de ander en alle drie zoeken ze de vreemdste manieren om uit hun ellende te klimmen.
Dit wordt ruig (en dus realistisch) maar onveranderlijk met héél veel humor verteld, zodat het ruige totaal niet stoort.

Thema’s
Kansarmen

In het begin had ik wat de indruk dat ik zat te lachen met kansarmen. Maar dan verschijnen ook rijke meisjes in beeld die super oppervlakkig leven, bloedmooi zijn en graag zwakke jongens pesten. Ten slotte verschijnt ook de slapstickfiguur die maatschappelijk werker is.
Eigenlijk houd je van deze roman, behalve de geoefende lachspieren, ook een zeer mooi portret van kansarmen in Italië over. En van kansarmen elders.

De titel – zo God het wil – Don Camillo
Kent iemand van degenen die dit leest nog de boekjes en de films met Don Camillo? Met Fernandel in de rol van de dorpspastoor. Dan weten jullie ook nog hoe Don Camillo ‘gesprekken had met God’ en hoe grappig zijn geloofsbelijdenis was. Wat God tot hem zei… hoe hij altijd toch een uitweg vond en het op akkoordjes kon gooien. Maar toch ook een geweten had, en God weet wanneer je liegt of iets verkeerds doet, dus die 'relatie' was best lastig. Iedereen die ze kent herinnert zich nog de satire van die boekjes en films, hoe vermakelijk ze waren om te lezen of om naar te kijken.

In dit boek gaat het er ongeveer zo aan toe wat de stijl betreft. De personen zijn geen pastoor maar kansarmen of een maatschappelijk werker, maar ze hebben ieder een persoonlijke, originele manier om met hun geloof om te gaan.
In Italië is iedereen gelovig lijkt het wel. En het is ook land met rare geloofjes.
Maar één persoon lijkt volgens mij niet gelovig: de auteur zelf, die toch serieus spot met de geloofsbeleving van zijn mede-Italianen. Bovendien blijkt duidelijk uit dit boek dat als er een god zou bestaan, hij duidelijk een smeerlap is om ons in zoveel ellende te laten leven.

Spanning
Eindelijk eens een echt spannend boek, dat soms zelfs iets weg heeft van een thriller, en dat gevoelige lezers rustig ter hand mogen nemen. Nooit zal de angst toeslaan, altijd overheerst de spanning met een goede dosis humor.
Alleen: na een spannend begin valt het ritme plots wat stil. Dan moet je doorlezen tot ongeveer pagina 120, en dat loont, want in wat daarna volgt is het ritme en de spanning op elk moment helemaal goed, en begint de humor pas helemaal loos te gaan.
Je zit te nagelbijten terwijl je denkt: 'Hij gaat dat toch niet doen zeker?' En dan doet hij het niet. Maar hij doet wel iets anders...

Conclusie: als je niet opziet tegen een wat trager ritme na het begin, en die 70 of wat pagina’s door te lezen (ze zijn lang niet slecht hoor, maar hebben niet de supergoede kwaliteit van het begin en van wat daarna komt), dan krijg je een grappig, spannend verhaal met maatschappelijke relevantie bovendien.
Genieten!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: italie