De Zondvloed

Gelezen door: Stijn De Paepe (1 boeken)

Citaat: "Ik was al begonnen van het café weg te lopen, bij iedere stap toch nog even met die ene schoenzool over de trottoirtegels schurend, want het plakgevoel was niet helemaal weg, toen zij mij toch nog geruisloos op haar rieten sandaaltjes achternakwam en op mijn schouders tikte. Ik ben duizenden millennia oud en wie is zij ook weer? "

Een boek dat mij heeft overrompeld, omvergeblazen en vastgenageld, dat me nooit meer heeft losgelaten. Verpletterend eerlijk. Onvergetelijk en waarachtig. De Zondvloed -zoals elke roman- gaat over liefde en dood: liefde en dood in Indië en in het lage land; liefde en dood vroeger en 'nu'.
Een bezwerende afrekening met ouders, geliefden, verwanten, maar vooral met zichzelf. Een bezwerende liefdesverklaring.
Een Zondvloed.

Brouwers vlecht en weeft verhalen tot één boek, componeert herinneringen en ervaringen tot één hecht verhaal dat je doet schateren, laat huiveren, dat je ontroert en beweegt. Zodat je 't leest en nog 'ns leest en het nooit meer niet leest.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Marc L (70 boeken)

Van “Bezonken rood” wist ik al dat Brouwers lastige, humeurige, “onaangepaste” karakters kon neerzetten. Maar in “De Zondvloed” gaat hij toch nog een hele stap verder. De ik-persoon in deze roman cultiveert zijn onaangepastheid en legt daar ook alle gênante details van bloot. Brouwers plaatst hem letterlijk aan de zelfkant van de maatschappij, in een vervallen huis in een verzopen bos, tussen het afval, bijna voortdurend dronken en vechtend met zijn telefoontoestel, zijn storende verbindingslijn met de buitenwereld.

De ik-persoon is schrijver waardoor de autobiografische kant weer erg op de voorgrond komt en Brouwers andermaal zijn misantropische lusten kan botvieren op recensenten, uitgevers, de televisie enz. (dit is het zwakste deel van de roman). Ook het Indonesische verleden van de auteur komt volop aan bod, voortdurend zijn er erg gedetailleerde flashbacks aan zijn gelukkige jeugd in Balikpapan (nu Borneo) in 1947, gevolgd (en gecontrasteerd) door de donkere jaren op een katholiek pensionaat in Nederland.

De hoofdlijn in het verhaal is de poging van het hoofdpersonage, een uitvergrote Brouwers zeg maar, om zijn droomvrouw terug te vinden; sentimentele en vooral seksuele frustraties staan dan ook centraal, waarbij me opvalt hoe puberaal het vrouwbeeld is van de ik-persoon. In het algemeen waart het ik-personage door de roman als iemand die zich amper bewust is van de buitenwereld, met grote (meestal dronken) ogende mensen rondom zich aanschouwt en voortdurend verkeerde inschattingen maakt.

Kortom, Brouwers heeft er wel een heel mooie (of zo je wil, lelijke) karikatuur van gemaakt. En dan lijken 760 bladzijden toch wel wat te veel van het goede, en inderdaad, bij de zoveelste beschrijving van de troep in zijn huis, de zoveelste flashback naar de drek en het slijk in Indonesië of het terreurregime in het pensionaat, het voortdurende gefriemel met zijn “pik”, het willekeurig en wellustig lozen van zijn blaas in geëxalteerde situaties, enz. bekruipt je wel eens het gevoel: 'moet dit nu echt? En zo uitgebreid en gedetailleerd?' Wel, merkwaardig genoeg, is dit keer mijn antwoord: 'ja!' Het hoort erbij. Brouwers heeft van al dit lelijke, afschuwelijke en misantropische een literair pareltje gemaakt dat blijft boeien tot in zijn donkerste krochten.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Fons Mariën (172 boeken)

Citaat: "Er begon weer zo'n cyclus van herhalingen: -steeds gebeurde hetzelfde nog eens, en dan nog eens, waarbij ik, half in duizeligheid verdwijnend, alle keren dat het gebeurde als één keer begon te ervaren, en die ene keer bovendien niet als een 'nu' plaatsvindende gebeurtenis, maar als een herinnering, neen , als een fantasie, neen, nog anders: als een vast en zeker nog in de toekomst nog door mij te schrijven romanpassage, - al was ook dit opnieuw een herinnering, of neen..."

'De zondvloed' is een kanjer van een boek (762 blz.) en een klassieker (uit 1988) van Jeroen Brouwers. Het boek is sterk autobiografisch en verhaalt met name verschillende periodes uit zijn leven: de gevangenschap in de Jappenkampen als kind (Brouwers is van 1940 en geboren in Indonesië) maar vooral de naoorlogse tijd (1947) in Balikpapan (Borneo), het vertrek per boot naar Nederland, de kostschooljaren in een katholieke instelling in Nederland, zijn huwelijk met Laura, zijn verblijf in een huis in een bos in Rijmenam na zijn feitelijke scheiding (begin jaren '70). Verwacht evenwel geen keurige, chronologische vertelling. Brouwers springt van het ene hoofdstuk op het andere heen en weer in de tijd. Zo begint hij min of meer met het 'nu' (jaren '70) om daarna weer naar herinneringen uit het verleden over te stappen. Dat 'nu' wordt erg gedomineerd door de romantische ontmoeting met een (getrouwde) vrouw die hij Nachtschade noemt en met wie hij een verhouding heeft gedurende enige tijd. Vooral het verlies van Nachtschade (die voor haar man kiest) zet hem verder op het pad van de dronkenschap, de eenzaamheid in zijn huis in een bos. De herinneringen aan een idyllische tijd als zevenjarig kind in Balikpapan 1947 (waar hij een inlands vriendinnetje - tikoes- heeft) en aan de frustrerende kostschooljaren waarin hij zich opgesloten voelt, aan zijn beklemmende huwelijksjaren larderen het hele verhaal. De stijl die Brouwers hanteert is soms vertellend maar vaak ook met allerlei (soms veeleer flauwe ) beschouwingen over tijd, negqatief-postief. Typerend zijn de vele herinneringen, dromen, fantasieën en dronkemanstoestanden. Dit maakt de lectuur niet altijd makkelijk in combinatie met de erg losse verhaalstructuur. Spelen verder nog een rol in dit boek: een oerwoud (in Borneo), een bos in Rijmenam, een telefoon, vliegen, flessen jenever, een auto en autosleutels, een op het strand gevonden schelp, een tv-interviewer, een uitgever, een pand in de stad van de uitgever en vier eerder verschenen boeken die geen succes waren (en daartegenover zijn verlangen een groot schrijver te worden). 'De zondvloed' is soms taaie lectuur maar het is ook een boek dat je bijblijft, met enkele heel idyllische en romantische passages over de thema's 'liefde en dood'. Niet voor niets een klassieker.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: