De sperwer van Maheux

Gelezen door: André Oyen (3553 boeken)

Citaat: "Op een ochtend, als de wind is gaan liggen, ontdek je bij het openen van de luiken een ontzaglijke stille en lege koepel, een wereld van koude stenen, naakte hellingen, afgestroopte glimmende bossen waarvan de takken zich inktzwart aftekenen tegen het eentonig grijs van de lucht. Door de nauwe vensteropeningen valt een somber licht waar men uit zuinigheid gebruik van maakt tot ’s avonds de grafzuilen om de boerderijen verloren gaan in het duister – dan pas steekt men de lamp aan."

De roman van Jean Carrière – De sperwer van Maheux kreeg in 1972 de prestigieuze Franse literaire prijs Prix Goncourt. Door de mooie heruitgave wordt ons de mogelijkheid geboden om met deze roman kennis te maken. In prachtige volzinnen wordt de rauwe natuur en het meedogenloze bestaan van de bewoners van één van de allerarmste gebieden van Frankrijk, de Cevennen, aan het begin van de jaren vijftig van de vorige eeuw, beschreven. En dan met name strijd om het voortbestaan van één man tegen de allesverslindende natuur die geen mededogen kent en eigenlijk alleen maar slachtoffers maakt. De sperwer van Maheux is de roman van de stilte, over de eenzame strijd van een mens tegen natuurmacht en natuurgeweld in een van de robuuste uithoeken van Frankrijk, de onherbergzame Cevennen. Het landschap biedt meer steen dan aarde, de zomers zijn drukkend heet, de winters ijzig koud, en bijna het hele jaar door heerst een alles doordringende wind. De boeren zitten er al generaties vastgeklonken aan vrijwel niets opleverende stukjes land. Ze leven eenzaam, sterven eenzaam. De dorpen raken ontvolkt. De sperwer van Maheux gaat ook over de laatste bewoners van Maheux, het laatste gezin dat in 1947 nog gebleven is. Ze strikken lijsters, schieten hazen, proberen land te ontginnen. Als de vader, Reilhan de Zwijger, overlijdt en zijn vrouw gek is geworden van de stilte, keert de jonge Joseph-Samuel terug naar het geciviliseerde leven. De laatste zoon, Abel, blijft nadat zijn vrouw is weggelopen, volslagen eenzaam achter. Hij is bezeten van slechts één idee: een waterbron vinden. Door de boeiende reisnovelle van Ton van Reen te lezen, die aan de roman is toegevoegd, kom je er trouwens achter dat veel van de gebeurtenissen in de roman min of meer op waarheid berusten.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: leen de backer (109 boeken)

Een realistisch maar deprimerend boek over het eenzame en onherbergzame leven in de Cevennen. Wie er ooit was, herkent meteen de uitgestrekte weinig bevolkte landschap waar de mensen nog vijandig tegenover toeristen staan. Het is goed geschreven en geeft een beeld hoe het was en is. Daarom las ik het ook niet uit...

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: Cevennen