Ijsland

Gelezen door: Theo Schippers (104 boeken)

Citaat: "Wij zijn dealers van de lach. Wij helpen ziekten bestrijden en voorkomen. We brengen mensen terug naar de bron van hun bestaan. En zo leuk is dat helemaal niet. "

Verhaal
Dit is een nieuw verhaal van Giph. Hier is hij volwassen. Hij werkt als schrijver en treedt op, samen met twee andere cabaretiers.
Giph die verloren loopt in een onwaarschijnlijke liefde, anderen die anders reageren dan voorzien, geliefden die hun eigen en elkaars automatische reacties, automatisch optredende gevoelens niet doorhebben.
Aan de andere kant dan de vriendenkring, met de evenzeer automatische reacties en gevoelens.
Telkens worden al die gevoelens aangevoeld als heel erg 'persoonlijk', maar ze zijn in werkelijkheid gewoon heel automatisch-menselijk psychologische reacties en daardoor gebeurt wat er gebeuren moet. Op het einde zit je dus met een dramatisch einde, na een boek vol humor en liefde te hebben gelezen. Een beetje zoals in de wereld iedereen denkt dat hij een goed mens is, maar de wereld is ondertussen toch om zeep.

Stijl
De stijl was prachtig, wat kan die Giphart mooi schrijven. Ook een hele originele en goed gedane setting met constante sprongen in de tijd. De grappen en grollen onophoudelijk leuk, en het zijn er veel. Ik ken weinig auteurs die zo onafgebroken leuk kunnen schrijven zonder dat het ergens instort. Humor schrijven is een van de moeilijkste dingen.

Het einde
Maar het verveelt me dat het einde wederom zo realistisch en deprimerend moet zijn. In zijn debuut schotelde Giphart ons een dromerig en niet erg realistisch einde voor, waar we ons prettig bij konden voelen. Wat doet het ertoe dat het niet realistisch is, iedereen beseft dit, het was zo leuk geschreven dat je wel weet dat dit in het echt niet gebeurt. Waarom mag het dan niet leuk eindigen ook?
Maar de lezers vonden het einde van zijn debuut klef, en verwierpen het.
Ik vind dan weer de al te realistische eindes in Giph en Ijsland niet goed.

Ik zal eens een einde verzinnen
Mogelijkheden voor Giphart waren:
- niet àlles hoeft een puinhoop te zijn op het einde. Een beetje zuurstof laten aan de lezer had gekund.
- een onrealististisch maar goed einde verzinnen, waar we ons prettig bij voelen, en waar we tegelijk hard om lachen, omdat we wel weten dat het niet kan.
- ofwel, en dat is de beste optie, had Giphart iets kunnen schrijven waarbij een of twee personages de psychologische automatismen in zichzelf ontdekken en eraan ontstijgen. De automatismen waarmee we onszelf en de ander verstikken worden gezien, lossen op, waardoor iets nieuws, iets anders kan ontstaan, met een totaal oorspronkelijk einde.

Conclusie
Ook al is het mooi en leuk geschreven, en getuigt het van een groot inzicht in de psychologische automatismen van de mens, en al worden die prachtig uiteengezet, ergens vind ik dat het boek blijft steken in middelmatigheid, omdat het de automatismen niet ontstijgt en daar ook geen openingen voor aanlevert.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: