Lea

Gelezen door: André Oyen (3153 boeken)

Citaat: "Langzaam liep ik de nog stilstaande roltrap van toentertijd af en probeerde me voor te stellen hoe het was geweest voordat de vioolmuziek de regie over mijn leven had overgenomen. Kun je weten hoe het vroeger was, terwijl je weet wat er daarna kwam?"

Nachttrein naar Lissabon, de filosofische roman van Pascale Mercier, werd overal ter wereld een bestseller. Ook in zijn roman Lea zijn psychologie en filosofie andermaal heel nadrukkelijk, misschien iets te nadrukkelijk, aanwezig.

Het is koud als de verteller van Lea in een Frans café een professor in de cybernetica, Martijn van Vliet, ontmoet. De twee Zwitsers besluiten samen in de auto van de verteller terug naar huis te rijden. Op de terugreis begint Van Vliet het verhaal van zijn dochter, het vioolspelende wonderkind Lea, te vertellen.
Lea kan het overlijden van haar moeder op zevenjarige leeftijd niet verwerkt krijgen. Wanneer ze acht jaar is wordt ze zodanig door het vioolspel van een straatmuzikante gefascineerd, dat ze ook kost wat kost violiste wil worden. Dit wordt haar redding, maar ook haar ondergang. Haar vader die haar zo graag gelukkig wil zien, steunt haar door dik en dun maar kan niet voorkomen dat haar tomeloze passie haar en zijn ondergang wordt.

Terwijl ik het boek zat te lezen had ik het gevoel dat ik naar een hele mooie film zat te kijken waarvan de soundtrack iets te opdringerig was en er te kwistig met speciale effecten was gestrooid. Ik hou van een emotioneel en passievol taalgebruik. Maar hier krijgen we met zo een overvloed te maken dat de verhaallijnen vervlakken en af en toe zelfs vervagen. Dit is heel jammer want op zich is het een heel mooi verhaal met een gepassioneerde vioolspeelster in een rode jurk die je nooit meer vergeet.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Nico Lauwers op 25 juli 2009:
Ik heb me door het boek geworsteld omdat ik wou weten hoe het afloopt. Maar echt boeien deed het mij niet en het las ook niet vlot.