De eenzaamheid van de priemgetallen

Gelezen door: Hermine Couvreur (9 boeken)

Het verhaal houdt je inderdaad, zoals beloofd, in zijn greep maar minder door het “verhaal” dan wel door de sfeer, de beschrijving van de diepe eenzaamheid van de hoofdpersonages, Mattia en Alice. Eenzaamheid die het gevolg is van een jeugdtrauma. Mattia draagt daarbij een verschrikkelijk schuldgevoel met zich mee. Alice zit eerder vol wrok naar haar omgeving en vooral naar haar vader toe. Een belangrijk verschil. Mattia vlucht in de wereld van het exacte, de wiskunde. Zijn vermogen om sociale contacten te leggen is vrijwel nihil. Met automutilatie tracht hij de innerlijke pijn te kanaliseren. Het valt moeilijker begrip op te brengen voor Alice. Haar wrok en anorexia maken haar schijnbaar asocialer dan Mattia. Ze manipuleert haar omgeving met een verbazingwekkende arrogantie en ziekmakend egoïsme. Hoe dan ook, geen van beiden slaagt er in geestelijk tot een evenwicht te komen. Een boek dat blijft nazinderen.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
LotteDeWilde op 25 maart 2015:
Het begin van het boek bestaat uit twee verhaallijnen. De ene beschrijft hoe een hekel Alice della Rocca heeft aan skiën en hoe ze hierbij ook een ongeval krijgt. Hierdoor krijgt ze problemen aan haar been, waar we maar later achterkomen in het verhaal. De tweedeverhaallijn gaat over een jongen Mattia Balossino die en zus heeft genaamd Michela. Michela heeft een soort geestelijke handicap maar ze gaat nog steeds naar een gewone school. Iedereen op school kijkt op tegen deze tweeling, ze horen nergens bij. Op een dag nodigt Ricardo hun uit voor zijn verjaardagsfeestje. Mattia denkt dat dit zijn kans is om eindelijk vrienden te maken. Hij wil niet gezien worden met zijn zus dus hij laat Michela onderweg achter in het donkere park. Toen hij terugkwam van het feestje en Michela wil gaan ophalen om naar huis te gaan vindt hij haar nergens meer terug. Ze is verdwenen. Hij krijgt hierdoor een zeer zwaar schuldgevoel en begint aan zelfverminking te doen. Alice heeft op school geen vrienden. Op een dag raakt ze bevriend met de populairste meidengroep uit haar klas: de groep van Viola Baí. Viola vindt dat Alice een lief nodig heeft, want zij is nogal stoeferig over haar verzonnen liefdesleven. Alice zegt dat ze Mattia wel leuk vind ook al kennen ze elkaar niet. Viola nodigt Mattia en Denis, de beste vriend van Mattia, uit op haar verjaardagsfeest. Op het feest voelen Mattia en Alice een soort band, die de schrijver beschrijft als 2 tweelingpriemgetallen: alleen en verloren, vlak bij elkaar, maar niet dicht genoeg om elkaar echt te raken. Mattia en Alice vluchten allebei weg uit de realiteit op hun eigen manier. Mattia door zich te verdiepen in zijn passie namelijk wiskunde en door automutilatie. Alice doordat ze een anorexiapatiënt is en door wrok te koesteren tegen haar vader. Volgens haar is hij namelijk de oorzaak van haar ongeluk. Ze heeft ook nog een andere passie namelijk fotografie. Alice haar moeder krijgt kanker en belandt in het ziekenhuis waardoor zij vaak naar het ziekenhuis gaat en ook zo dokter Fabio leert kennen. Mattia studeert af in wiskunde. Mattia en Alice kussen en ze beseffen dat ze bij elkaar horen. Het had niet mogen zijn want Mattia krijgt een aanbod voor wiskundeleraar te worden aan een buitenlandse universiteit. Alice wil niet dat hij gaat, want ze is echt verliefd op hem. Mattia vertrekt en Alice krijgt een relatie met Fabio ook al is ze niet echt verliefd op hem. Haar moeder sterft aan kanker… Alice vindt ook de baan van haar leven ze gaat werken bij een fotografiebureau die gespecialiseerd is in bruiloften. Fabio maakt het uit met Alice omdat ze geen kinderen kan krijgen door haar anorexia. Ze belandt in het ziekenhuis, hier ziet ze een meisje: Michela. Alice stuurt Mattia een oude foto van hun op met daarop een boodschap dat hij terug moet komen naar Italië. Zij wil hem vertellen dat ze Michela zag maar ze kan het niet. Hij is ondertussen naar Duitsland verhuisd. Mattia komt terug maar hij vindt dat het niet hetzelfde voelt als ervoor. Ze zijn uit elkaar gegroeid. De schrijver, Paola Giordano, zadelt de twee hoofdpersonages op met serieuze trauma’s waar zij niets kunnen tegen doen. Ze hebben het allebei lastig en vluchten hierdoor weg uit de realiteit. Het verhaal straalt de sfeer uit waar de personen doorgaan. Even als reactie. U zegt dat geen van beide erin slaagt om tot een geestelijk evenwicht te komen, maar volgens mij gebeurd dit wel onrechtstreeks. Ze slaan allebei een weg in die ze nooit zouden gevonden hebben zonder de andere. Ze hebben elkaar beïnvloed in een keuze te maken hoe ze verder moeten met hun leven. Volgens mij is er dus onrechtstreeks wel een happy end. Het boek is zeker en vast een aanrader! Het is een zeer luchtig maar geheimzinnig boek. De schrijver sleept je mee in het verhaal vanaf de eerste pagina. In het begin is het wel wat moeilijk om te volgen en er zijn plotse overgangen in tijd, maar dat maakt het boek net nog interessanter. Er gebeuren ook onverwachte wendingen waardoor het verhaal extra spannend wordt! Dit behoort zeker en vast tot de top vijf van de mooiste boeken die ik ooit las! Je blijft met allemaal vragen zitten die niet zijn opgelost zo als wat is er gebeurd met de andere personages onder andere Michela? Dit maakt het boek extra leuk omdat je er zelf een vervolg kan aan bedenken.

Gelezen door: Karla (71 boeken)

Citaat: "Mattia dacht dat Alice en hij zo waren, twee priemgetallen, alleen en verloren, vlak bij elkaar, maar niet dicht genoeg om elkaar echt aan te raken. "

Omdat ik de laatste jaren heel goede ervaringen gehad heb met romans van Italiaanse schrijvers, moest ik dit boek zeker lezen! Het gaat immers om het debuut van een 27-jarige Italiaanse auteur, dat alom bejubeld werd in Italië. Paolo Giordano won er zelfs de meest prestigieuze prijs van het land mee, namelijk de Premio Strega.

De eenzaamheid van de priemgetallen is een schitterend boek. Het gaat over een jongen en een meisje die beiden in hun kindertijd geconfronteerd worden met een heel ingrijpende gebeurtenis, waardoor zij de rest van hun leven niet meer normaal kunnen functioneren in de maatschappij. Zij ontmoeten elkaar op school en krijgen een heel aparte ‘vriendschap’, die eigenlijk moeilijk te definiëren is. De auteur vergelijkt hun eenzaamheid met die van twee priemgetallen. Toeval of niet?

Net als in Het recht op terugkeer van Leon De Winter, het vorige boek dat ik las, worden priemgetallen als symbool gebruikt om te begrijpen wat moeilijk te bevatten is. Bij De Winter ging het om een man die op de dool geraakt nadat zijn zoontje spoorloos verdwijnt, bij Giordano staan de priemgetallen symbool voor het niet in staat zijn om tot echte toenadering te komen. Het boek is boeiend van de eerste tot de laatste bladzijde, de twee personen worden gevolgd in hun kindertijd, vervolgens hun pubertijd en tenslotte als zij volwassen zijn. De sfeer is beklemmend, telkens als er een zweem van contact is, gebeurt er weer iets (altijd een detail) dat ervoor zorgt dat het misloopt. Het boek is in een heel mooie taal geschreven en de eenzaamheid blijft de hele tijd voelbaar, als lezer kan je niet anders dan meevoelen met beide tragische personages.

 | Reacties (15)Delen |
15 reacties:
Emma op 14 november 2013:
Voor mij was het boek relatief goed. Iets wat meerderen niet fijn vonden was dat iedereen problemen had, wat ik net een pluspunt vond. Het feit dat iedereen moeite had met iets in zijn/haar leven toonde iets wat in het echte leven voorkomt. Wie heeft er nu in zijn leven nooit moeite? Het open einde is wel ook voor mij het grootste minpunt.
niels volckaert op 13 november 2013:
Naar mate het boek eindigde werden alle problemen inderdaad wel wat te veel maar toch bleef het boek even vlot lezen. Ook was de spanning aan het einde voldoende aanwezig door de terugkeer van Mattia. Toch hoopte ik op een goede afloop en een antwoord over Michela. Die kregen we spijtig genoeg niet.
Lissa op 26 maart 2013:
Ik heb het boek De eenzaamheid van de priemgetallen gelezen met zeer hoge verwachtingen. Ik had er namelijk al veel over gehoord. Na de eerste hoofdstukken wilde ik het boek blijven verder lezen, maar nadien waren er regelmatig goede hoofdstukken die werden afgewisseld met minder interessante hoofdstukken. Dit vond ik een beetje spijtig. Ik ben wel blij dat ik het boek heb gelezen, want het boek had een aparte sfeer, die ik nog niet veel was tegengekomen. Paolo Giordano is een schrijver die heel gedetailleerd vertelt. Dat vind ik altijd leuk om te lezen, maar ik ben ook iemand die houdt van een beetje spanning. Ik vond dat dit een beetje ontbrak.
leesbeest op 23 april 2012:
Alleen de titel intrigeert al en doet het boek lezen. De wetenschappelijke achtergrond van de schrijver loochent zich niet. Niet alleen tekent hij de personages glashelder maar ook zijn schrijfstijl is zonder veel franje. Ik heb het graag gelezen.
tantemije op 22 november 2010:
Ik heb het boek graag en bijna in één adem uitgelezen. Het leest supervlot en het verhal zit goed van begin tot einde. Heb er echt van genoten.
Johan op 3 november 2010:
Werd er niet echt door geraakt. Ik heb me tot in de helft geworsteld maar heb het dan moeten neerleggen. Te melig, te veel jeugdboek. Alles wordt er ook bijgesleurd, jeugdtrauma, autisme, niet begrepen worden,... Ik had er meer van verwacht afgaande op de kritieken.
karin bosteels op 23 augustus 2010:
Ook ik was met hooggespannen verwachtingen begonnen aan dit alom gelauwerde boek. Hoewel er met het uitgangspunt - twee getraumatiseerde mensen die elkaar kruisen - zeker veel te doen is, vond ik de uitwerking maar dunnetjes. Ik vond bij wijlen dat het boek een hoog jeugdboekgehalte had (een jeugdboek voor tienermeisjes dan). Het deed me geregeld denken aan het eerste deel van de Twilight-sage waarin de toenaderingspogingen tussen Isabella en Edward ook eindeloos worden uitgesponnen. Alleen vond ik de stijl van De eenzaamheid van de priemgetallen beter. Een auteur die duidelijk wel wat in zijn mars heeft.
christel op 15 juli 2010:
Door de goede kritieken had ik hoge verwachtingen van dit boek, en ze zijn niet allemaal uitgekomen. Toch vond ik het boek de moeite waard, ik was dadelijk mee in de wereld van eenzaamheid, onbegrip en ongestild verlangen. Maar het einde liet me een beetje in de kou staan.
annelies op 23 juni 2010:
Moest het boek zo mooi zijn als de schrijver was het een goed boek. Ik had er net iets teveel van verwacht.
Lydia op 29 januari 2010:
Heel aangrijpend. Heel triest. Tieners die moeilijk hun plaats vinden in de maatschappij. Die zich in allerlei bochten moeten wringen om het hoofd boven water te houden. Ik heb het heel graag gelezen! Eén van de beste boeken van de laatste maanden!
Nancy Vandenberghe op 18 januari 2010:
Ik had zeer veel lovende reacties gelezen over dit boek, dus mijn verwachtingen waren zeer hoog gespannen. Ik was wat teleurgesteld toen ik het las. Het was in elk geval in een treffende mooie stijl geschreven, de beide karakters waren scherp uitgewerkt (je wordt in een bijna autistische denkwereld meegenomen), maar ik vond het verhaal op zich magertjes.
diederiK op 10 januari 2010:
Verhaal over 2 jongeren (periode 1983 - 2007) beiden getekend door hun eigen trauma opgelopen in 1983, hoe ze er wel of niet mee kunnen leven, ook met elkaar. Geweldige en sterke karaterbeschrijvingen van 2760889966649 en 2760889966651. AANRADER
lieve op 12 juli 2009:
Een aangrijpend boek over de jeugd en de eenzaamheid.
Peter Geiregat op 3 juli 2009:
"Ze waren van elkaar gescheiden door twee rijen bakstenen, een paar centimeter pleisterwerk en negen jaar stilte".
Is dit een jeugdboek met diepere lagen zodat het ook voor volwassenen boeiend genoeg is om te lezen? Het is in ieder geval een debuutroman, een auteur die qua structuur op veilig speelt. Het leven van de hoofdpersonages deint uit elkaar, geraakt weer vervlochten, enzovoort... Het beeld van de priemgetallen is een mooi uitgangspunt. Daarnaast is het boek ook doorspekt met natuurkundige weetjes. Er heerst een groot gebrek aan communicatie tussen de hoofdrolspelers, ze vertonen autistische trekjes. Soms een beetje te karikaturaal beschreven, maar altijd meeslepend. Is Paolo Giordano een eendagsvlieg of kan hij verder rijpen om in een volgend boek een complexer, verrassender en origineler verhaal te laten ontbolsteren?
els debremaeker op 10 juni 2009:
'Mattia dacht dat Alice en hij zo waren, twee tweelingpriemgetallen, alleen en verloren, vlak bij elkaar, maar niet dicht genoeg om elkaar echt te raken. Hij had dat nooit tegen haar gezegd. Als hij zich voorstelde hoe hij dat aan haar ging opbiechten, verdampte het dunne laagje zweet op zijn handen helemaal en was hij zeker tien minuten niet in staat welk onderwerp dan ook aan te snijden.'

Ontwapenend.

Gelezen door: Marleen Merckx (1 boeken)

In eenvoudige zinnen vertelt dit boek over de vriendschap tussen tieners Mattia en Alice. De manier waarop het leven zijn gang gaat, waarop hun ouders en vrienden hun gewone levens leven, geeft de twee hoofdpersonages een gevoel van eenzaamheid. Zij passen niet in deze wereld, maar ze passen ook niet echt bij elkaar.

Oog voor detail, een scherpzinnige kijk op de wereld en vooral een fantastische stijl en relativerende humor, maken van dit boek het debuut van een volleerd schrijver. Mijn vakantiegezelschap was minder blij met De eenzaamheid van de priemgetallen. Zij kregen even wat minder aandacht van mij! Ik heb het nadien goedgemaakt door het boek aan iedereen uit te lenen.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
diederik desmet op 12 februari 2010:
Verhaal over 2 jongeren (periode 1983 - 2007), beiden getekend door hun eigen trauma opgelopen in 1983, hoe ze er wel of niet mee kunnen leven, ook met elkaar. Geweldige en sterke karaterbeschrijvingen van 2760889966649 en 2760889966651. Aanrader!

Gelezen door: sirog (320 boeken)

Iedereen vond dit boek de moeite waard om te lezen, het was op dat moment een hype. Dus ik begon vol verwachting aan dit boek, maar ze zijn niet allemaal uitgekomen. Toch was het boek wel de moeite waard om te lezen, ik was dadelijk meegezogen in de wereld van eenzaamheid, onbegrip en ongestild verlangen. Maar het einde liet me een beetje in de kou staan.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
Axel De Vuyst op 28 oktober 2013:
Ik deel dezelfde mening. Hoe verder ik in het verhaal zat hoe meer vragen ik kreeg, waarvoor ik een oplossing verwachtte naarmate het verhaal zou vorderen. Uiteindelijk viel dit tegen, want op het einde bleven er nog zeer veel vragen onbeantwoord.

Gelezen door: Marc Dilliën (135 boeken)

Citaat: "Alice glimlachte bij de gedachte dat dit weleens hun eerste halve waarheid als getrouwd stel kon worden, de eerste van de kleine scheurtjes die een relatie oploopt, waar het leven vroeg of laat gegarandeerd een koevoet tussens steekt om de boel open te breken. "

Ik heb weinig boeken gelezen waarin de eenzaamheid en de onoverbrugbare kloof tussen twee mensen zo aangrijpend wordt verteld. Naarmate het verhaal vordert, voel je als lezer dat de twee personages naar elkaar toe worden getrokken, maar toch zonder elkaar verder zullen ontmoeten. De auteur schrijft dit in een strakke taal waardoor de kilte van de personages nog wordt geaccentueerd.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
sep wille op 14 november 2013:
Dit vind ik heel raak geformuleerd. Het is inderdaad heel triestig om te lezen hoe Mattia zijn hele leven wegloopt van de feiten en zijn hele leven verschrikkelijk eenzaam blijft.

Gelezen door: Dennis P. (770 boeken)

Citaat: "Alice had gezegd jawel, ik wil het nog steeds, maar ik wil geen roos meer. Ik wil een viooltje. De tatoeëerder had haar bedremmeld aangekeken en toen bekend dat hij niet goed wist hoe dat eruitzag."

Mattia en Alice zijn twee "outcasts" die elkaar tegenkomen op hun school. Ze hebben beiden een behoorlijke grimmige geschiedenis achter zich, maar hun toekomst ziet er niet rooskleuriger uit. Tegen wil en dank lijken ze bij elkaar te horen. 

Ik ben gestopt met lezen na 160 pagina's. Als een boek op zoveel pagina's niet kan boeien, zal het dat nooit meer doen. Vele mensen hebben het mij aangeraden en hen moet ik uit mijn vriendenkring gooien. De Eenzaamheid van de Priemgetallen is een luchtig rommelboek dat geschreven lijkt voor pre-puberende meisjes. Werkelijk, hier moet je geen tijd aan verspillen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Simon VA (1 boeken)

De jonge Italiaanse auteur Paolo Giordano maakte een prachtig debuut met De eenzaamheid van de priemgetallen. De auteur schreef een realistisch verhaal neer die een zekere zin van droefheid met zich meebrengt.
Het aangrijpende boek waarin eenzaamheid en emotie een hoofdrol spelen is een aanrader voor ieder van u. Naast de prachtige verhaallijn worden de gedachten van de hoofdpersonages, Alice en Mattia, bijzonder mooi weergegeven. Hoe de mens kan lijden onder bepaalde gebeurtenissen die het leven moeilijk of zelfs ondraaglijk maken en het verwerkingsproces dat bij ieder individu anders is. Er wordt in weergegeven hoe mensen kunnen terechtkomen in een vreselijk gevoel van eenzaamheid en problemen.

Priemgetallen staan vlak bij elkaar, maar niet dicht genoeg om elkaar echt te raken. Deze getallen zijn dus in zekere zin eenzaam. De titel geeft de emoties weer die beide hoofdpersonages kwellen. Het gevoel die het prachtige verhaal met zich meebrengt is ongelofelijk. Het doet je stil staan bij het leven en de realistische en harde werkelijkheid.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Nancy (6 boeken)

Het verhaal van 2 enigszins bijzondere mensen die elkaar ontmoeten op de middelbare school en gedurende de daaropvolgende jaren een speciale band behouden. Leest heel vlot en blijft spannend tot het einde. Perfecte ontspanningsliteratuur. 

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Katelijn (2 boeken)

Mijn absolute favoriet! Ik moet eerlijk zijn, ik las het al drie keer en nog steeds ben ik er niet uit "waarom" het zo de moeite is, "wat" me nu zo boeit of "waarover" het nu eigenlijk echt gaat... Maar het blijft me vasthouden, elke keer, dus ik zal blijven lezen tot ik misschien een antwoord vind op deze vragen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: kellytr (1 boeken)

Het boek begon veelbelovend. Er was actie en je had meteen zin om verder te lezen. Maar hoe verder ik vorderde in het boek, hoe saaier het werd. Er gebeurde weinig en het werd steeds minder interessant. Door het open einde worden ook veel vragen onbeantwoord. Dit is iets waar ik niet zo van hou.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Kasper Smekens (1 boeken)

In het begin vond ik het leuk om te lezen. Het was interessant om de twee verhalen van de personages te kennen. Naarmate ze ouder werden en het boek verder vorderde, hoe langdradiger dat ik het vond.

Bij dit boek vond ik het zeker niet leuk dat er een open einde was, ik wou absuluut weten wat er met Michela gebeurd was.

 | Reacties (1)Delen |
1 reacties:
TR35 op 11 november 2013:
Helemaal akkoord , op het einde is het verhaal veel te langdradig.

Gelezen door: JarneVyverman (1 boeken)

Het begin van het boek was zeer intressant maar ik was vooral geïntresseerd in wat er met Michella zou gebeurt zijn en het is spijtig dat we dat niet te lezen kregen.

Goed boek, spijtig van het open einde.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Sofie Diliën (1 boeken)

Het boek begon spannend, maar naarmate de personages ouder werden werd het saaier en langdradiger. Naar mijn mening werden er ook te veel problemen, zowel fysieke als mentale, op elkaar gestapeld. Dit boek was niet het slechtste dat ik ooit gelezen heb, maar ook zeker niet het beste.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: evids (1 boeken)

Ik vond het boek te druk om te lezen, teveel informatie bij elkaar. Wel een spannend begin, maar een open einde waardoor je met veel vragen achterblijft.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Melissa (1 boeken)

Het begin was erg interessant, je voelde mee met de personnages en je begreep ze. Naar het midden ongeveer, werd het verhaal saaier en langdradig, er werd veel stilgestaan bij de nutteloze dingen die niets met de verhaallijn te maken hadden. Ik vond het geen bijzonder boek en ik was erg teleurgesteld met het einde.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Bram Smekens (1 boeken)

Toen ik de eerste pagina's van mijn boek had gelezen, kon ik niet snel genoeg verder lezen, ik was geïnteresseerd naar de rest van het verhaal. Maar naarmate het boek verder vorderde begon het een beetje vervelend te worden om te lezen. Ook vond ik het spijtig dat er een open einde was. Al bij al toch een goed boek met een sterk verhaal! De titel vind ik ook zeer origineel.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Steffany C (1 boeken)

Het begin begon goed maar hoe verder je las hoe langdradiger en eentonig het werd. Ik was teleurgesteld met het einde. Ik had hem anders verwacht.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Nikki De Swaef (1 boeken)

Dit boek begon zeer belovend. Het was goed opgebouwd en gemakkelijk om de twee verhaallijnen te volgen. Naarmate het boek vorderde trok de spanning weg. Ik had ook zeer graag te weten gekomen wat er met Michela gebeurd is.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Jelle D'Hondt (1 boeken)

Ik vond het boek interessant in het begin. Ik wou de personages beter leren kennen en was benieuwd of Mattia en Alice een band met elkaar zouden krijgen. Naar het einde toe werd het zeer langdradig . Het open einde vind ik (zoals velen blijkbaar) een domper.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Lotte Lammens (1 boeken)

Het boek begon zeer veelbelovend, er zat vrij veel actie, je voelde mee met de personages en de twee verhaallijnen waren makkelijk te volgen. Naarmate het boek verder vorderde verminderde de actie in het boek en werd het wat langdradig. Het was zeker geen slecht boek, maar mijn lievelingsboek was het ook niet.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Lennert D'H (1 boeken)

Toen ik in het begin de titel De eenzaamheid van de priemgetallen las, had ik het gevoel dat dit boek zou aanslaan. Toen het eerste hoofdstuk af was, wou ik meteen verder lezen. Het boek greep me aan. De verhaallijn zit goed in elkaar. De kloof tussen Alice en Mattia maakt het boek zo speciaal, ze zijn dicht bij elkaar maar kunnen toch niet samen door het leven gaan. Zoals priemgetallen, vandaar vind ik de keuze van de titel ook goed. Hij is veelzeggend over het boek. Naarmate het einde van het boek in zicht kwam, zat ik met een heleboel vragen. Deze vragen bleven onopgelost door het open einde, wat heel jammer is voor de lezer.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Kelly Van der Borght (1 boeken)

Zeer goed boek! Van het begin tot het einde zit de spanning er in. Tijdens het lezen van het boek voel je echt de eenzaamheid van de personages, zowel de afstand als de verbintenis tussen Alice en Mattia zijn duidelijk. Het is een boek dat vlot leest en het houdt je geboeid doorheen het hele verhaal. Het enige minpunt is het open einde, heel wat vragen die in mijn hoofd zaten, werden niet beantwoord.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Aline Goeman (1 boeken)

Ik vond dit wel een goed boek! Mooie beschrijvingen van de personages, alleen jammer van het open einde. Ik was zo nieuwsgierig naar wat er gebeurd was met Michaela!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: HelenaLiekens (1 boeken)

De eenzaamheid van de priemgetallen is een fantastisch debuut van de schrijver Paolo Giordano. Vanaf de eerste pagina werd ik meegesleept in het verhaal. Ik kan me als jongere, en vooral omdat ik een meisje ben, me volledig in de schoenen van Alice zetten. De onzekerheden en de problemen die de puberteit met zich meebrengt. Hoe schijnheilig en gemeen je vriendinnen kunnen zijn en hoe ze de volgende moment weer lief en vriendelijk zijnen. De momenten waarop er zo delicaat met elkaar werd omgesprongen vond ik fascinerend. Ze vulden elkaar op sommige momenten perfect aan niettegenstaande dat ze elkaar ook volledig tegenwerkte. In het boek zijn er vele momenten waarin Mattia in zichzelf denkt dat hij wil vertrekken. Ze waren beide alleen en verlaten op school en het was hun lot om elkaar te vinden. Maar ik denk dat Mattia niet de persoon is om sociale relaties op te bouwen. Hij komt heel kort en emotieloos over op bepaalde momenten. Ik vind hem soms ook heel vervelend en frustrerend zoals op de momenten dat hij Alice verlaat. Hij blijft het hele boek lang mysterieus. Alice is onzeker en ook zeer egoïstisch op sommige momenten. Ze denkt niet aan de gevoelens van haar man, Fabio, die heel graag een kind wil. Ze is gestopt met menstrueren maar er zijn nog oplossingen en hoe graag mensen haar ook willen helpen, ze sluit zich dan volledig af van anderen. Ze kan ook heel arrogant overkomen. Ze zijn beide, zowel als jongere als volwassene, mensen met jeugdtrauma's die ze elk op een eigen manier proberen te verwerken. Mattia aan de hand van de exacte wetenschap en Alice aan de hand van anorexia. Ze proberen beide een evenwicht te vinden en vooral zichzelf. Op sommige momenten vond ik het verhaal wat langdradig. Afgezien daarvan bleef en bleef ik maar lezen en verwachtte ik een spectaculair einde maar hierin ben ik erg teleurgesteld. Mattia verliet Alice voor de zoveelste keer. Er zijn ook vele vragen die onbeantwoord blijven. Ze waren misschien toch niet de perfecte tweelingpriemgetallen zoals ik dacht... Desondanks het einde vond ik het een prachtig boek. Ik raad het iedereen ten zeerste aan maar ik zou hem niet zo snel uitlezen zoals ik deed. Het is een delicaat en gevoelig boek waar je genoeg tijd voor moet nemen.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Ellen VdB (1 boeken)

Dit is zeker één van de beste boeken die ik ooit gelezen heb. Giordano heeft een uitzonderlijk talent om de binnenwereld van mensen in al zijn complexiteit weer te geven. Ook de groei van persoonlijkheden werd zelden zo treffend beschreven. Een vaak gehoorde kritiek op dit boek is de overdreven opstapeling van problemen, maar dit was voor mij op geen enkel moment onrealistisch. Veel zaken zitten dan ook als een raderwerk in elkaar en men kan niet zomaar enkele schakels wegnemen. We hebben allemaal wel onze problemen.
De uitwerking die deze hebben op de personages in dit boek is gewoon veel groter vanwege hun traumatische achtergrond. Ik begrijp waarom sommige mensen het een teleurstellend einde noemen, maar ik vond dit het enige juiste einde. Een ander einde zou volgens de psychologie van de personages niet geklopt hebben.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Debora De Backer (12 boeken)

Een boek dat ik op één dag gelezen heb. Het leest heel vlot! Het kan kort een intens gevoel bespreken! Vriendschap een universeel thema, toch apart gebracht!

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Jarnevanvolsem (1 boeken)

Ik vond dit een schitterend boek omdat het verhaal egt geloofwaardig is in tegenstelling tot andere boeken, Het leest ook rap en de auteur gebruikt doordenkende zinnen. Bv. 'Ik en Alice zijn net priemgetallen.' Ik vond het een leuk en mooi boek.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Sanne (1 boeken)

Citaat: "Hij wist het intussen. Een keuze maak je in een paar seconden en de rest van je leven betaal je de prijs ervoor. "

Volgens Esta is het boek "één van de belangrijkste boeken van het jaar. Een hartverscheurende vertelling." Voor een jonge schrijver is het inderdaad geen slecht boek, maar ik zou niet durven beweren dat het boek het belangrijkste boek was van 2010.

Ik leefde in het boek vooral mee met Mattia. Hij was nog zo jong toen hij die onomkeerbare keuze maakte. Heel zijn leven is eigenlijk een overleving sindsdien. Het is moeilijker om mee te leven met Alice. Mattia distantieert zich van de maatschappij, van de verwachtingen van mensen en van de uiterlijke schijn. Alice daarentegen gaat er door haar trauma volledig in op. Doordat Alice zo egoïstisch en manipulerend is, wens je hun eigenlijk geen relatie toe. Maar je hoopt wel voor beide personages dat ze rust in het leven vinden.

De schrijver verwoordt het goed, Alice en Mattia zijn twee priemgetallen, elke kent zijn eigen vorm van eenzaamheid, geen van beide past in deze maatschappij, maar doordat ze zo verschillend met hun trauma omgaan kunnen ze nooit samen zijn.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Gelezen door: Fons Mariën (201 boeken)

Citaat: "Want Mattia en zij (Alice) waren verbonden door een onzichtbare, elastische band die schuilging onder een hoop onbenulligheden, een band die alleen kon bestaan tussen twee mensen zoals zij: twee mensen die hun eigen eenzaamheid in de ander hadden herkend."

Dit boek heeft een prachtige titel en een stevige reputatie die zorgen voor hoogstaande verwachtingen. Om vervolgens toch niet zo goed te blijken als verhoopt. 'De eenzaamheid..." gaat over de levens van Alice (gehandicapt na een skiongeval op jonge leeftijd) en Mattias (die -eveneens op jonge leeftijd- zijn tweelingzusje is kwijtgespeeld omdat hij haar alleen achterliet in een park).

Beiden zijn dus gekwetste zielen die elkaar op vijftienjarige leeftijd tegenkomen en een bijzondere band met elkaar ontwikkelen die geen gewone liefdesrelatie is. Het verhaal over beide personages speelt zich over lange tijd af, ze verliezen elkaar uit het oog omdat Mattias voor zijn academisch werk (hij is wiskundige) naar Londen trekt. Toch brengt die band hen na vele jaren weer even samen... Boeiend, vlot geschreven maar minder geslaagd dan z'n reputatie doet vermoeden. Een goed boek, maar geen meesterwerk.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties:

Locatie: België