Papieren levens

Gelezen door: André Oyen (3234 boeken)

Citaat: "Over de jury’s voor de verschillende concernprijzen zou intussen een spijkerig traktaat zijn te timmeren, waarin schande na schande aan de paal kan worden geslagen. Hoe die jury’s tot stand komen is mij onbekend. Volstrekt willekeurig naar ik veronderstel. (Misschien circuleren achter de schermen ook lang- en kortlijsten: ’Genomineerd voor zitting in de jury tot samenstelling van lijst genomineerden voor de Prijs’) Omdat er jaarlijks zovéél jury’s nodig zijn, heeft God zowel als de visboer er al weleens in gezeten, kennis van het alfabet strekt tot aanbeveling, verder doet er niks ertoe. Zoveel jury’s zoveel zinnen."

In Papieren levens van Jeroen Brouwers vinden we zowel een verhaal als schrijversportretten als zijn beroemde essays terug. Dit werkje is het zesde deel van de serie Feuilletons waarvan hij tussen 1996 en 1998 de eerste vijf delen schreef.
Dit boekje is eerst en voor alles een ode aan het schrijven en de schrijver. Hij opent dan ook met een paar bijna melancholische zelfportretten waarin het hele wel en wee van het schrijversbestaan, van een lezing geven tot een manuscript in mekaar knutselen, op een bijna poëtische wijze uit de doeken wordt gedaan.

Zijn schrijversportretten zijn erg persoonlijke herinneringen, waarin hij zowel ophemelend als soms misprijzend spreekt over schrijvers die hij zelf persoonlijk gekend heeft, zoals Marnix Gijsen en Karel Jonckheere, de jong overleden transseksuele schrijver René Stoute en de Russische auteur Danill Charms, een van de oprichters van de anarchistische, experimentele, absurdistische kunstrichting Oberioe in analogie van bijvoorbeeld Cobra.

Het afsluitend gedeelte van deze Feuilletons 6 zijn zijn inmiddels al berucht en beroemd geworden geschriften over de literaire prijzen. Zoals de meeste lezers wellicht wel weten kreeg Jeroen Brouwers de Gouden Uil 2001 voor zijn onvolprezen roman Geheime kamers. In zijn inmiddels legendarisch geworden ‘dankwoord’ haalde hij zwaar uit naar dit soort literaire kermissen, waarop hij overigens zelf net de hoofdvogel had afgeschoten, die weinig respect voor de schrijver als creatieve geest opbrengen. In twee pamfletten maakt hij brandhout van het soort zakenmensen die volgens hem op een gewetenloze manier de literatuur uitbuiten tot meerdere eer en glorie van zichzelf en hun eigen bankrekening.

Hoe hard van leer Jeroen ook trekt tegen de prijscommercie, die volgens hem het individu van de schrijver verknalt en de onderlinge band tussen de schrijvers verziekt, zo mild blijft hij voor de literatuur zelf.
Jeroen Brouwers is een man die in hart en nieren voor de letteren leeft en ze met dezelfde en nog veel andere organen verdedigt.

 | Reacties (0)Delen |
0 reacties: